କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଭୀଷଣଃ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ପୁରୀଂ ତେଷାଂ ସମାଯଯୌ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଜଣେ ଅସୁର ସେମାନଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ।

ଶୂଲମାଦାଯ ସୂର୍ଯାଭଂ ନାଦଯନ୍ ଵୈ ଦିଶୋ ଦଶ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ସେ ଦଶଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲେ।

ତତ୍ଯଜୁର୍ଜୋଵିତଂ ତ୍ଵନ୍ଯେ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ

କେହି ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵଂ ଶକ୍ତିଗିରିକୂଟାସିମୁଦ୍ଗରୈଃ

ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା, ତଳୱାର ଓ ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।

ଵାରଯାମାସ ଘୋରାତ୍ମା କଲ୍ପାନ୍ତେ ଭୈରଵୋ ଯଥା

ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମା ଥିବା ସେ, କଳ୍ପାନ୍ତରେ ଭୈରବ ଯେପରି ରୋକିଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୋକିଦେଲେ।

ଯୁଦ୍ଧାଯ କୃତସଂରମ୍ଭା ଵିଦେହଂ ତ୍ଵଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ

ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେହହୀନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତଥା କୃଷ୍ଣୋ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଧୃଷ୍ଣ ଏଵ ଚ

କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ଓ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଧୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।

ଭଞ୍ଜଯାମାସ ଶୂଲେନ ତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସ ଦାନଵଃ

ସେ ଦାନବ ତାହା ସବୁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରେଣ ତରସା ଚିକ୍ଷେପ ନ ନନାଦ ଚ

ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛୁଇଁ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଚିତ୍କାର କଲେନାହିଁ।

ନ ଦାନଵଂ ଚାଲଯିତୁଂ ଶଶାକାନ୍ତକସଂନିଭମ୍

ସେ ଦାନବଟିକୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଶେଷ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଏକେବାରେ ହଟାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ତୁ ମତିମାନ୍ ସସ୍ମାର ଜଗତଃ ପତିମ୍

କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଜୟଧ୍ୱଜ ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

ତ୍ରାତାରଂ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଵଂ ଶ୍ରୀପତିଂ ପୀତଵାସସମ୍

ସେ ପ୍ରାଚୀନ ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ।

ଆଦେଶାଦ୍ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍

ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବା ପାଇଁ,

ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଵୈ ଵିଦେହାଯ ଦାନଵେଭ୍ଯୋ ଯଥା ହରିଃ

ସେ ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କ ଭଳି, ଭିଦେହଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ପଠାଇଲେ।

ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପାତଯାମାସ ଶିରୋ ଽଦ୍ରିଶିଖରାକୃତି

ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଆକୃତି ଥିବା ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ସମାଯଯୁଃ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଭ୍ରାତରଂ ଚାପ୍ଯପୂଜଯନ୍

ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।

କାର୍ତଵୀର୍ଯସୁତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ମହାମୁନିଃ

ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।

ସମାଵେଶ୍ଯାସନେ ରମ୍ଯେ ପୂଜଯାମାସ ଭାଵତଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।

ନିପାତିତୋ ମଯା ସଂଖ୍ଯେ ଵିଦେହୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ

ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭିଦେହ ନାମକ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ପଡ଼ାଇଦେଇଛି।

ପ୍ରପନ୍ନଃ ଶରଣଂ ତେନ ପ୍ରସାଦୋ ମେ କୃତଃ ଶୁଭଃ

ସେ ମୋ ଶରଣକୁ ଆସିଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୋ ପାଇଁ ଶୁଭ କୃପା ମିଳିଛି।

କଥଂ କେନ ଵିଧାନେନ ସଂପୂଜ୍ଯୋ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ

କେମିତି ଏବଂ କେଉଁ ପ୍ରକାରେ ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ?

ସର୍ଵମେତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ

ଏହା ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ; ଏହା ବିଷୟରେ ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି।

ସ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵଭୂତାତ୍ମା ତମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିମୁଚ୍ଯତେ

ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା; ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଅକାମହତଭାଵେନ ସମାରାଧ୍ଯୋ ନ ଚାନ୍ଯଥା

ଇଚ୍ଛାର ଦୌଷ ନଥିବା ମନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।

ଶୂରାଦ୍ଯୈଃ ପୂଜିତୋ ଵିପ୍ରା ଜଗାମାଥ ସ୍ଵମାଲଯମ୍

ଶୂର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଯଜ୍ଞେନ ଯଜ୍ଞଗମ୍ଯଂ ତଂ ନିଷ୍କାମା ରୁଦ୍ରମଵ୍ଯଯମ୍

ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନିଷ୍କାମ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ।

ଗୌତମୋ ଽତ୍ରିରଗସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ରୁଦ୍ରପରାଯଣାଃ

ଗୌତମ, ଅତ୍ରି ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟ—ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠାରେ ଭଜୁଥିଲେ।

ଯାଜଯାମାସ ଭୂତାଦିମାଦିଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍

ସେ ଭୂତମାନଙ୍କର ଆଦି ଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପାଇଁ ବଡ଼ ଭକ୍ତିରେ ଯଜ୍ଞ କରାଇଲେ।

ଆଵିରାସୀତ୍ ସ ଭଗଵାନ୍ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍

ସେ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଦେଖାଦେଲେ, ଏହା ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟିଗଲା।