କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଯା ଯସ୍ଯାଭିମତା ପୁଂସଃ ସା ହି ତସ୍ଯୈଵ ଦେଵତା

ମଣିଷ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ଭଲପାଏ, ସେହି ତାଙ୍କର ନିଜ ଦେବତା।

ଵିଶେଷାତ୍ ସର୍ଵଦା ନାଯଂ ନିଯମୋ ହ୍ଯନ୍ଯଥା ନୃପାଃ

ହେ ରାଜାମାନେ, ଏହି ନିୟମ ସବୁବେଳେ ଲାଗୁ ହୁଏନାହିଁ, କେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଥା ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ।

ଵିପ୍ରାଣାମଗ୍ନିରାଦିତ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମା ଚୈଵ ପିନାକଧୃକ୍

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଆଦିତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ପିନାକ ଧାରୀଙ୍କୁ ଉଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ତଥା ସୋମୋ ଯକ୍ଷାଣାମପି କଥ୍ଯତେ

ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କୁହାଯାଏ।

ରକ୍ଷସାଂ ଶଙ୍କରୋ ରୁଦ୍ରଃ କିଂନରାଣାଂ ଚ ପାର୍ଵତୀ

ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶଙ୍କର ଓ ରୁଦ୍ର, କିମ୍ନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ମନୂନାଂ ସ୍ଯାଦୁମା ଦେଵୀ ତଥା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସଭାସ୍କରଃ

ମନୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉମା ଦେବୀ ଏବଂ ଏହିପରି ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ କୁହାଯାଏ।

ଵୈଖାନସାନାମର୍କଃ ସ୍ଯାଦ୍ ଯତୀନାଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ

ବୈଖାନସ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଯତିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସର୍ଵେଷାଂ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵଦେଵଃ ପ୍ରଜାପତିଃ

ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ପ୍ରଜାପତି ହେଉଛନ୍ତି।

ତସ୍ମାଜ୍ଜଯଧ୍ଵଜୋ ନୂନଂ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାରାଧନମର୍ହତି

ସେହିପରି, ଯାହାଙ୍କ ଝଣ୍ଡାରେ ବିଜୟ ଚିହ୍ନ ରହିଛି, ସେଠିପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୂଜା ଯଥାର୍ଥ।

ପାଲଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଜିତ୍ଵା ସର୍ଵରିପୂନ୍ ରଣେ

ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରିଥିଲେ।

ଭୀଷଣଃ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାନାଂ ପୁରୀଂ ତେଷାଂ ସମାଯଯୌ

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଜଣେ ଅସୁର ସେମାନଙ୍କ ସହରକୁ ଆସିଲେ।

ଶୂଲମାଦାଯ ସୂର୍ଯାଭଂ ନାଦଯନ୍ ଵୈ ଦିଶୋ ଦଶ

ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ, ସେ ଦଶଦିଗକୁ ଗଞ୍ଜାଇଲେ।

ତତ୍ଯଜୁର୍ଜୋଵିତଂ ତ୍ଵନ୍ଯେ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଭଯଵିହ୍ଵଲାଃ

କେହି ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ଯୁଯୁଧୁର୍ଦାନଵଂ ଶକ୍ତିଗିରିକୂଟାସିମୁଦ୍ଗରୈଃ

ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତି, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା, ତଳୱାର ଓ ଗଦା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।

ଵାରଯାମାସ ଘୋରାତ୍ମା କଲ୍ପାନ୍ତେ ଭୈରଵୋ ଯଥା

ଭୟଙ୍କର ଆତ୍ମା ଥିବା ସେ, କଳ୍ପାନ୍ତରେ ଭୈରବ ଯେପରି ରୋକିଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରୋକିଦେଲେ।

ଯୁଦ୍ଧାଯ କୃତସଂରମ୍ଭା ଵିଦେହଂ ତ୍ଵଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ

ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେହହୀନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତଥା କୃଷ୍ଣୋ ଵାଯଵ୍ଯଂ ଧୃଷ୍ଣ ଏଵ ଚ

କୃଷ୍ଣ ପ୍ରଜାପତ୍ୟ ଓ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଧୃଷ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।

ଭଞ୍ଜଯାମାସ ଶୂଲେନ ତାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ସ ଦାନଵଃ

ସେ ଦାନବ ତାହା ସବୁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।

ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରେଣ ତରସା ଚିକ୍ଷେପ ନ ନନାଦ ଚ

ମନ୍ତ୍ର ଓ ଶକ୍ତିରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଛୁଇଁ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଚିତ୍କାର କଲେନାହିଁ।

ନ ଦାନଵଂ ଚାଲଯିତୁଂ ଶଶାକାନ୍ତକସଂନିଭମ୍

ସେ ଦାନବଟିକୁ, ଯେଉଁଥିରେ ଶେଷ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଏକେବାରେ ହଟାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଜଯଧ୍ଵଜସ୍ତୁ ମତିମାନ୍ ସସ୍ମାର ଜଗତଃ ପତିମ୍

କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଜୟଧ୍ୱଜ ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

ତ୍ରାତାରଂ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଵଂ ଶ୍ରୀପତିଂ ପୀତଵାସସମ୍

ସେ ପ୍ରାଚୀନ ରକ୍ଷକ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ପତି, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ।

ଆଦେଶାଦ୍ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍

ବାସୁଦେବଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବା ପାଇଁ,

ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ ଵୈ ଵିଦେହାଯ ଦାନଵେଭ୍ଯୋ ଯଥା ହରିଃ

ସେ ଭଗବାନ୍ ହରିଙ୍କ ଭଳି, ଭିଦେହଙ୍କୁ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ପଠାଇଲେ।

ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପାତଯାମାସ ଶିରୋ ଽଦ୍ରିଶିଖରାକୃତି

ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଆକୃତି ଥିବା ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ।

ସମାଯଯୁଃ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଭ୍ରାତରଂ ଚାପ୍ଯପୂଜଯନ୍

ସେମାନେ ସୁନ୍ଦର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।

କାର୍ତଵୀର୍ଯସୁତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ମହାମୁନିଃ

ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।

ସମାଵେଶ୍ଯାସନେ ରମ୍ଯେ ପୂଜଯାମାସ ଭାଵତଃ

ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସାଇ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।

ନିପାତିତୋ ମଯା ସଂଖ୍ଯେ ଵିଦେହୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ

ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଭିଦେହ ନାମକ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ପଡ଼ାଇଦେଇଛି।