କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାଯଚ୍ଛଜ୍ଜାନକୀଂ ସୀତାଂ ରାମମେଵାଶ୍ରିତା ପତିମ୍

ଜନକ ରାମଙ୍କୁ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯିଏ ରାମଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ପ୍ରଦଦୌ ଶତ୍ରୁନାଶାର୍ଥଂ ଜନକାଯାଦ୍ଭୁତଂ ଧନୁଃ

ଶତ୍ରୁବିନାଶ ପାଇଁ, ଜନକ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ ଦେଲେ।

ଅଘୋଷଯଦମିତ୍ରଘ୍ନୋ ଲୋକେ ଽସ୍ମିନ୍ ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵାଃ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ଜଗତରେ ଘୋଷଣା କଲେ:

ଦେଵୋ ଵା ଦାନଵୋ ଵାପି ସ ସୀତାଂ ଲବ୍ଧୁମର୍ହତି

ଦେବ କିମ୍ବା ଦାନବ, ଯିଏ ସୀତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ, ସେଠି ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।

ଭଞ୍ଜଯାମାସ ଚାଦାଯ ଗତ୍ଵାସୌ ଲୀଲଯୈଵ ହି

ସେ ଯାଇ, ସହଜରେ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗି ଉଠାଇଲେ।

ରାମଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ସେନାମିଵ ଚ ଷଣ୍ମୁଖଃ

ପରମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମ, ସେନା ସହିତ ଷଣ୍ମୁଖ ଭଳି ଥିଲେ।

ରାମଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ସୁତଂ ଵୀରଂ ରାଜାନଂ କର୍ତୁମାରଭତ୍

ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଓ ବୀର ରାମଙ୍କୁ ରାଜା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ନିଵାରଯାମାସ ପତିଂ ପ୍ରାହ ସଂଭ୍ରାନ୍ତମାନସା

ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ରୋକିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ମନେ କହିଲେ।

ପୂର୍ଵମେଵ ଵରୋ ଯସ୍ମାଦ୍ ଦତ୍ତୋ ମେ ଭଵତା ଯତଃ

ପୂର୍ବରୁ ଆପଣ ମୋତେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ ସେହି କାରଣରୁ—

ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ ଵାକ୍ଯଂ ତଥା ରାମୋ ଽପି ଧର୍ମଵିତ୍

ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ରାମ ଏହି କଥାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରି, 'ଠିକ୍ ଅଛି' ବୋଲି କହିଲେ।

ଯଯୌ ଵନଂ ସପତ୍ନୀକଃ କୃତ୍ଵା ସମଯମାତ୍ମଵାନ୍

ସ୍ୱୟଂନିୟନ୍ତ୍ରିତ ରାମ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଚୁକ୍ତି କରିବା ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।

ଉଵାସ ତତ୍ର ମତିମାନ୍ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ସହ ପ୍ରଭୁଃ

ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ପ୍ରଭୁ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ସେଠାରେ ବସିଲେ।

ପରିଵ୍ରାଜକଵେଷେଣ ସୀତାଂ ହୃତ୍ଵା ଯଯୌ ପୁରୀମ୍

ଏକ ସନ୍ୟାସୀର ଭେଷ ଧରି ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଚଲିଗଲା।

ଦୁଃ ଖଶୋକାଭିସଂତପ୍ତୌ ବଭୂଵତୁରରିନ୍ଦମୌ

ଶତ୍ରୁନାଶକ ଦୁଇଜଣ ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।

ଵାନରାଣାମଭୂତ୍ ସଖ୍ଯଂ ରାମସ୍ଯାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣଃ

ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାମଙ୍କ ସହିତ ବାନରମାନେ ମିତ୍ରତା କରିଲେ।

ଵାଯୁପୁତ୍ରୌ ମହାତେଜା ରାମସ୍ଯାସୀତ୍ ପ୍ରିଯଃ ସଦା

ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ସଦା ରାମଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ।

ଆନଯିଷ୍ଯାମି ତାଂ ସୀତାମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଚଚାର ହ

'ମୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ଆଣିବି' ବୋଲି କହି ସେ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଲେ।

ଜଗାମ ରାଵଣପୁରୀଂ ଲଙ୍କାଂ ସାଗରସଂସ୍ଥିତାମ୍

ସେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ରାବଣଙ୍କ ସହର ଲଙ୍କାକୁ ଗଲେ।

ଅପଶ୍ଯଦମଲାଂ ସୀତାଂ ରାକ୍ଷସୀଭିଃ ସମାଵୃତାମ୍

ସେ ଦେଖିଲେ ନିର୍ମଳ ସୀତା ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।

ରାମମିନ୍ଦୀଵରଶ୍ଯାମଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଂ ଚାତ୍ମସଂସ୍ଥିତମ୍

ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ନୀଳ କମଳ ପରି କଳା ରାମ ଓ ନିଜେ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ବିଷୟରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।

ଅସଂଶଯାଯ ପ୍ରଦଦାଵସ୍ଯୈ ରାମାଙ୍ଗୁଲୀଯକମ୍

ନିଶ୍ଚିତ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦେଲେ।

ମେନେ ସମାଗତଂ ରାମଂ ପ୍ରୀତିଵିସ୍ଫାରିତେକ୍ଷଣା

ଖୁସିରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦରେ ବଡ଼ ହେଲା, ସେ ଭାବିଲେ ରାମ ଆସିଛନ୍ତି।

ନଯିଷ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ମହାବାହୁରୁକ୍ତ୍ଵା ରାମଂ ଯଯୌ ପୁନଃ

'ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମ ତୁମକୁ ଆଣିବେ' ବୋଲି କହି ସେ ପୁଣି ଚଲିଗଲେ।

ତସ୍ଥୌ ରାମେଣ ପୁରତୋ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଚ ପୂଜିତଃ

ସେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଦଉଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।

ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଚ ଯୁଦ୍ଧାଯ ବୁଦ୍ଧିଂ ଚକ୍ରେ ହି ରକ୍ଷସାମ୍

ଲକ୍ଷ୍ମଣ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ମନସ୍କଲେ।

ସେତୁଂ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ରାଵଣଂ ହତଵାନ୍ ପ୍ରଭୁଃ

ଉତ୍ତମ ଧର୍ମାତ୍ମା ପ୍ରଭୁ ସେତୁ ତିଆରି କରି ରାବଣଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।

ଆନଯାମାସ ତାଂ ସୀତାଂ ଵାଯୁପୁତ୍ରସହାଯଵାନ୍

ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ସେ ସୀତାଙ୍କୁ ପୁନି ଆଣିଲେ।

ସ୍ଥାପଯାମାସ ଲିଙ୍ଗସ୍ଥଂ ପୂଜଯାମାସ ରାଘଵଃ

ରାଘବ ଲିଙ୍ଗକୁ ସ୍ଥାପନ କରି ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵ ଭଗଵାନ୍ ଦତ୍ତଵାନ୍ ଵରମୁତ୍ତମମ୍

ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଦୃଶ୍ୟ ରୂପେ ଉତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।