କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରାଣଂ ବୃହନ୍ତଂ ପୁରୁଷମାଦିତ୍ଯାନ୍ତରସଂସ୍ଥିତମ୍

ସେ ବଡ଼ ପ୍ରାଣ ଶକ୍ତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ପୁରୁଷ—

ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସମାଯୁକ୍ତମଶେଷଂ କ୍ଷିତିମଣ୍ଡଲମ୍

ସମସ୍ତ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ—

ଜଗାମାରଣ୍ଯମନଘସ୍ତପଶ୍ଚର୍ତୁମନୁତ୍ତମମ୍

ସେ ପାପହୀନ ଭାବେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରିବା ପାଇଁ।

କନ୍ଦମୂଲଫଲାହାରୋ ମୁନ୍ଯନ୍ନୈରଯଜତ୍ ସୁରାନ୍

କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ, ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।

ଜଜାପ ମନସା ଦେଵୀଂ ସାଵିତ୍ରରିଂ ଵେଦମାତରମ୍

ସେ ମନରେ ସାବିତ୍ରୀ ଦେବୀ, ବେଦମାତାଙ୍କ ଜପ କଲେ।

ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ତଂ ଦେଶମଗମତ୍ ସ୍ଵଯମ୍

ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ସେଠାକୁ ନିଜେ ଯାଇଥିଲେ।

ନନାମ ଶିରସା ତସ୍ଯ ପାଦଯୋର୍ନାମ କୀର୍ତଯନ୍

ସେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ।

ହିର୍ଣ୍ଯମୂର୍ତଯେ ତୁଭ୍ଯଂ ସହସ୍ତ୍ରାକ୍ଷାଯ ଵେଧସେ

ସୁନା ଦେହ ଥିବା, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

ସାଂଖ୍ଯଯୋଗାଧିଗମ୍ଯାଯ ନମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନମୂର୍ତଯେ

ସାଂଖ୍ୟ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯାହାକୁ ଜଣାଯାଇପାରିବ, ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।

ପୁରୁଷାଯ ପୁରାଣାଯ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରଵେ ନମଃ

ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଗୁରୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ଵରଂ ଵରଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତ୍ଯଭାଷତ

ସେ କହିଲେ, 'ଶୁଭେ, ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ।'

ଭୂଯୋ ଵର୍ଷଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ତାଵଦାଯୁର୍ଭଵେନ୍ମମ

ମୋର ଆୟୁ ଆଉ ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଓ ଅଧିକ କିଛି ବଢ଼ିଯାଉ।

ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କରାଭ୍ଯାଂ ସୁପ୍ରୀତସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଶାନ୍ତସ୍ତ୍ରିଷଵଣସ୍ନାଯୀ କନ୍ଦମୂଲଫଲାଶନଃ

ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ, ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି, କନ୍ଦ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହାଯୋଗୀ ଭାନୋର୍ମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯତଃ

ସୂର୍ଯ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହାଯୋଗୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସ୍ଵଯଂଭୁଵମନାଦ୍ଯନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତଃ

ନିଜେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।

କ୍ଷଣାଦପଶ୍ଯତ୍ ପୁରୁଷଂ ତମେଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଚନ୍ଦ୍ରାଵଯଵଲକ୍ଷମାଣଂ ନରନାରୀତନୁଂ ହରମ୍

ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଦୁହିଁ ଦେହ ଥିବା ହରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ରକ୍ତାମ୍ବରଧରଂ ରକ୍ତଂ ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନମ୍

ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଲାଲ୍ ମାଳା ଓ ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା।

ନନାମ ଶିରସା ରୁଦ୍ରଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯାନେନ ଚୈଵ ହି

ସେ ଏହି ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।

ତ୍ରଯୀମଯାଯ ରୁଦ୍ରାଯ କାଲରୂପାଯ ହେତଵେ

ତିନି ବେଦ ରୂପୀ, କାଳ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତର କାରଣ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ଇମାନି ମେ ରହସ୍ଯାନି ନାମାନି ଶୃଣୁ ଚାନଘ

ହେ ପାପହୀନ, ଏହି ମୋର ଗୁପ୍ତ ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।

ନମସ୍କୁରୁଷ୍ଵ ନୃପତେ ଏଭିର୍ମାଂ ସତତଂ ଶୁଚିଃ

ହେ ରାଜା, ସଦା ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ଶୁଚି ରହି ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କର।

ଜପସ୍ଵାନନ୍ଯଚେତସ୍କୋ ମଯ୍ଯାସକ୍ତମନା ନୃପ

ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମନକୁ ଅନ୍ୟ କାହାରେ ନ ଦେଇ, ମୋତେ ଭାବରେ ଲଗାଇ ନିଷ୍ଠାର ସହିତ ଜପ କର।

ଜପେଦାମରଣାଦ୍ ରୁଦ୍ରଂ ସ ଯାତି ପରମଂ ପଦମ୍

ଯେଉଁଠିକି ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନାମ ଜପ କରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

ପୁନଃ ସଂଵତ୍ସରଶତଂ ରାଜ୍ଞେ ହ୍ଯାଯୁରକଲ୍ପଯତ୍

ପୁଣିଥରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶତବର୍ଷର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଲେ।

କ୍ଷଣାଦନ୍ତର୍ଦଧେ ରୁଦ୍ରସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍

କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରୁଦ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା।

ଭସ୍ମଚ୍ଛନ୍ନସ୍ତ୍ରିଷଵଣଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶାନ୍ତଃ ସମାହିତଃ

ଅଂଗରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି, ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ—

ଯୋଗପ୍ରଵୃତ୍ତିରଭଵତ୍ କାଲାତ୍ କାଲାତ୍ମକଂ ପରମ୍

ସମୟ ପରେ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସେହି ସମୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି।