କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତ୍ରିଵିକ୍ରମାଯାମିତଵିକ୍ରମାଯ

ଅପାର ପଦବି ଥିବା ତ୍ରିବିକ୍ରମଙ୍କୁ,

ପାତାଲମୂଲଂ ପ୍ରଵିଶେତି ଭୂଯଃ

ତୁମେ ପୁଣିଥରେ ପାତାଳର ମୂଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଛ।

ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯସେ କଲ୍ପଦାହେ ପୁନର୍ମାମ୍

ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତିବେଳେ, ତୁମେ ପୁଣି ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ।

ପୁରନ୍ଦରାଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଦଦୌ ଵିଷ୍ଣୁରୁରୁକ୍ରମଃ

ବିଶାଳ ପଦବି ଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କୁ ତିନି ଜଗତ ଦେଇଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ଶକ୍ରୋ ଽଥ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯମରୁଦ୍ଗଣାଃ

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶକ୍ର, ଭଗବାନ୍, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ ଓ ମରୁତମାନେ—

ପଶ୍ଯତାମେଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ସେ ସେଠାରେ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ପ୍ରହ୍ଲାଦେନାସୁରଵରୈର୍ଵିଷ୍ଣୁନା ଵିଷ୍ଣୁତତ୍ପରଃ

ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ—

ପୂଜାଵିଧାନଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ତଦାହାସୌ ଚକାର ସଃ

ସେ ସମୟରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଶିଖେଇଲେ।

ପ୍ରଣତଗତିଂ ପ୍ରଣିଧାଯ କର୍ମଯୋଗମ୍

ଭକ୍ତିର ପଥ ଓ କର୍ମର ଶିକ୍ଷା ଦେଇ,

ସ ଦେଵକାର୍ଯାଣି ସଦା କରୋତି ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ସେ ପରମପୁରୁଷ ସଦା ଦେବତାଙ୍କ କାମ କରନ୍ତି।

ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନୋ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍ ବାଣୋ ନାମ ମହାବଲଃ

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ନାମକ ଥିଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵଶମାନୀଯ ବାଧଯାମାସ ଵାସଵମ୍

ତିନି ଜଗତକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇ, ବାଣ ବାସବଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ତ୍ଵଦୀଯୋ ବାଧତେ ହ୍ଯସ୍ମାନ୍ ବାଣୋ ନାମ ମହାସୁରଃ

ତୁମର ଅନୁଗତ ବଡ଼ ଅସୁର ବାଣ ଆମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି।

ଦଦାହ ବାଣସ୍ଯ ପୁରଂ ଶରେଣୈକେନ ଲୀଲଯା

ସେ ଏକମାତ୍ର ତୀରରେ ସହଜରେ ବାଣଙ୍କ ସହରକୁ ଜଳାଇଦେଲେ।

ଯଯୌ ଶରଣମୀଶାନଂ ଗୋପତିଂ ନୀଲଲୋହିତମ୍

ସେ ନୀଳ ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଗୋପତି ଈଶାନଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ନିର୍ଗତ୍ଯ ତୁ ପୁରାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ସେ ସହରରୁ ବାହାରି ଆସି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଗାଣପତ୍ଯେନ ବାଣଂ ତଂ ଯୋଜଯାମାସ ଭାଵତଃ

ଗଣେଶଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେ ବାଣକୁ ସଜାଇଲେ।

ସ୍ଵର୍ଭାନୁର୍ଵୃଷପର୍ଵା ଚ ପ୍ରାଧାନ୍ଯେନ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଓ ବୃଷପର୍ବା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରମୁଖ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।

ଅନେକଶିରସାଂ ତଦ୍ଵତ୍ ଖେଚରାଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍

ଏହିପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ମଣିଷ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କର ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଅଛି।

ଅନନ୍ତାଦ୍ଯା ମହାନାଗାଃ କାଦ୍ରଵେଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

କଦ୍ରୁର ସନ୍ତାନ ଅନନ୍ତ ଆଦି ମହାନାଗମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ଶୁକୀଂ ଶ୍ଯେନୀଂ ଚ ଭାସୀଂ ଚ ସୁଗ୍ରୀଵାଙ୍ଗୃଧ୍ରିକାଂ ଶୁଚିମ୍

ଶୁକୀ, ଶ୍ୟେନୀ, ଭାସୀ, ସୁଗ୍ରୀବା, ଋକ୍ଷିକା ଓ ଶୁଚି ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଇରା ଵୃକ୍ଷଲତାଵଲ୍ଲୀସ୍ତୃଣଜାତୀଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ

ଇରା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଗଛ, ଲତା, ବେଳ ଓ ଘାସ ପ୍ରଜାତି ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ରକ୍ଷୋଗଣଂ କ୍ରୋଧଵଶା ଜନଯାମାସ ସତ୍ତମାଃ

ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କ୍ରୋଧରେ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ପ୍ରସାଦାଚ୍ଛୂନିଲଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵାହନତ୍ଵଂ ହରେଃ ସ୍ଵଯମ୍

କୃପାବଶତଃ ଶୁନୀଳ ନିଜେ ହରିଙ୍କର ବାହନ ହେବାର ସଉଭାଗ୍ୟ ପାଇଲେ।

ସାରଥ୍ଯେ କଲ୍ପିତଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରୀତେନାର୍କସ୍ଯ ଶଂଭୁନା

ପୂର୍ବରୁ ଶମ୍ଭୁ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ସାରଥି କରିଥିଲେ।

ଵୈଵସ୍ଵତେ ଽନ୍ତେ ହ୍ଯସ୍ମିଞ୍ଛୃଣ୍ଵତାଂ ପାପନାଶନାଃ

ଏହି ବୈବସ୍ୱତ ମନ୍ବନ୍ତରର ଶେଷରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।

ଅରିଷ୍ଟନେମିପତ୍ନୀନାମପତ୍ଯାନୀହ ଷୋଡଶ

ଏଠାରେ ଅରିଷ୍ଟନେମିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ଷୋଳ ଶିଶୁକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ତଦ୍ଵଦଙ୍ଗିରସଃ ପୁତ୍ରା ଋଷଯୋ ବ୍ରହ୍ମସତ୍କୃତାଃ

ଏହିପରି, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ଋଷି, ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ନିଯତଂ ତୁଲ୍ଯୈଃ କାର୍ଯୈଃ ସ୍ଵନାମଭିଃ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସେମାନେ ନିଜ ନାମ ଓ ସମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି।