କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଭୈରଵସ୍ଯାମିତୌଜସଃ

ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବଙ୍କର ମହିମା।

ଵିରୋଚନୋ ନାମ ସୁତୋ ବଭୂଵ ନୃପତିଃ ପୁରା

ପୂର୍ବେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ବିରୋଚନ।

ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମେଣ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍

ସେ ଧର୍ମରେ ତିନି ଲୋକ, ଚଳାଚଳ ସମେତ, ସମ୍ଭାଳନ୍ତିଥିଲେ।

ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍ ପୁରଂ ପ୍ରାପ ମହାମୁନିଃ

ସନତ୍କୁମାର ଭଗବାନ, ଏହି ମହାମୁନି, ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ନନାମୋତ୍ଥାଯ ଶିରସା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡକୁ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।

ଯୋଗୀଶ୍ଵରୋ ଽଦ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଯତୋ ଽସୌ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ ସ୍ଵଯମ୍

ଆଜି ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଆସିଛନ୍ତି।

ବ୍ରୂହି ମେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ର କିଂ କାର୍ଯଂ କରଵାଣ୍ଯହମ୍

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ମୋତେ କହ, କେଉଁ କାମ କରିବି?

ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଭ୍ଯାଗତୋ ଽହଂ ଵୈ ଭଵନ୍ତଂ ଭାଗ୍ଯଵାନସି

ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।

ତ୍ରିଲୋକେ ଧାର୍ମିକୋ ନୂନଂ ତ୍ଵାଦୃଶୋ ଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ

ତିନି ଜଗତରେ, ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ପରି ଧର୍ମିକ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।

ଧର୍ମାଣାଂ ପରମଂ ଧର୍ମଂ ବ୍ରୂହି ମେ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତମ

ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ କହ।

ସର୍ଵଗୁହ୍ଯତମଂ ଧର୍ମମାତ୍ମଜ୍ଞାନମନୁତ୍ତମମ୍

ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠୁ ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ, ଆତ୍ମାର ଅପୂର୍ବ ଜ୍ଞାନ।

ନିଧାଯ ପୁତ୍ରେ ତଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଯୋଗାଭ୍ଯାସରତୋ ଽଭଵତ୍

ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ପୁଅଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲଗି ରହିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ଧାର୍ମିକୋ ଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିଜିଗ୍ଯେ ଽଥ ପୁରନ୍ଦରମ୍

ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଓ ଧର୍ମରେ ବହୁତ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ତାପରେ ପୁରନ୍ଦରକୁ ଜିତିଲେ।

ଜଗାମ ନିର୍ଜିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵଂ ଶରଣମଚ୍ଯୁତମ୍

ହାରି, ସେ ଅଚ୍ୟୁତ ଦେବ, ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵଧାର୍ଥାଯ ପୁତ୍ରୋ ମେ ସ୍ଯାଦିତି ସ୍ଵଯମ୍

ଦୈତ୍ୟରାଜମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ ମୋ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନିଅ—ଏହିଭଳି ସେ ଭାବିଲେ।

ପ୍ରପନ୍ନା ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ହରିମ୍

ସେମାନେ ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଶରଣଦାତା, ଶରଣ, ହରି ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ଵାସୁଦେଵମନାଦ୍ଯନ୍ତମାନନ୍ଦଂ ଵ୍ଯୋମ କେଵଲମ୍

ବାସୁଦେବ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଆନନ୍ଦମୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଆକାଶ।

ଆଵିର୍ବଭୂଵ ଯୋଗାତ୍ମା ଦେଵମାତୁଃ ପୁରୋ ହରିଃ

ହରି, ଯୋଗର ଆତ୍ମା, ଦେବୀ ମାଆଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ମେନେ କୃତାର୍ଥମାତ୍ମାନଂ ତୋଷଯାମାସ କେଶଵମ୍

ସେ ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି, କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଜଯାଶେଷକଲ୍ପାମଲାନନ୍ଦରୂପ

ଅନେକ କଳ୍ପରେ ଶୁଦ୍ଧ, ଆନନ୍ଦର ଆକାର, ବିଜୟର ମୂର୍ତି।

ନମୋ ଵାସୁଦେଵାଯ ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ

ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମାଇ।

ନମସ୍ତେ ଵରାହାଯ ଭୂଯୋ ନମସ୍ତେ

ବରାହଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ। ପୁନିଥରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।

ପ୍ରଭୋ ଵିଶ୍ଵଯୋନେ ଽଥ ଭୂଯୋ ନମସ୍ତେ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ପୁନିଥରେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।

ଶିଵାଯୈକରୂପାଯ ଭୂଯୋ ନମସ୍ତେ

ଏକାକାର ଶିବଙ୍କୁ ପୁନିଥରେ ପ୍ରଣାମ।

ତୋଷିତଶ୍ଛନ୍ଦଯାମାସ ଵରେଣ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ

ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ହସିଥିବା ପରି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।

ତ୍ଵାମେଵ ପୁତ୍ରଂ ଦେଵାନାଂ ହିତାଯ ଵରଯେ ଵରମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର ପୁତ୍ର ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛି।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରାନପ୍ରମେଯସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ

ଅପାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଦଧାର ଗର୍ଭଂ ଦେଵାନାଂ ମାତା ନାରାଯଣଂ ସ୍ଵଯମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କର ମାଆ ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ଧରିଥିଲେ।

ଉତ୍ପାତା ଜଜ୍ଞିରେ ଘୋରା ବଲେର୍ଵୈରୋଚନେଃ ପୁରେ

ବଳି, ବିରୋଚନଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସହରରେ ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା।