କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ସୁରାସୁରୈର୍ଯଦର୍ଚିତଂ ନମାମି ତେ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ମୁଁ ସେଇ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସଂସ୍ତୁତା ଦୈତ୍ଯପତିନା ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ଜଗୃହେ ଽନ୍ଧକମ୍

ଦାନବପତିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପୁଅରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଜଗାମାନୁଜ୍ଞଯା ଶଂଭୋଃ ପାତାଲଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପରମେଶ୍ୱର ପାତାଳକୁ ଗଲେ।

ସମାସ୍ତେ ହରିରଵ୍ଯକ୍ତୋ ନୃସିଂହାକୃତିରୀଶ୍ଵରଃ

ହରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ନୃସିଂହ ରୂପେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ ଯୁଯୋଜାତ୍ମାନମାତ୍ମନି

ଭଗବାନ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ମନରେ ଏକତା କଲେ।

ବୁଭୁକ୍ଷିତା ମହାଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍

ଭୋକାନ୍ତି ହେବା ପରେ ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ତିନି ଶୂଳ ଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମୋ ନାନ୍ଯଥା ତୃପ୍ତିରସ୍ତିନଃ

ଆମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇଦେବୁ; ଏହା ଛଡ଼ା ଆମର ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହେବ ନାହିଁ।

ଭକ୍ଷଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍

ସେମାନେ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଦଧ୍ଯୌ ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାଦୁରଭୂଦ୍ଧରିଃ

ନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସାଥିରେ, ହରି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ନିଵାରଯାଶୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ତ୍ଵଦୀଯା ଭଗଵନ୍ନିତି

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ତିନି ଲୋକ ତୁମର, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ରକ୍ଷା କର।

ଉପତସ୍ଥୁର୍ମହାଦେଵଂ ନରସିଂହାକୃତିଂ ଚ ତମ୍

ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଓ ନରସିଂହ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରଦଦୁଃ ଶଂଭଵେ ଶକ୍ତିଂ ଭୈରଵାଯାତିତେଜସେ

ସେମାନେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇଦେଲେ।

କ୍ଷଣାଦେକତ୍ଵମାପନ୍ନଂ ଶେଷାହିଂ ଚାପି ମାତରଃ

କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେଇ ମାଆମାନେ ଓ ଶେଷ ନାଗ ଏକାତ୍ମ ହେଇଗଲେ।

ଯେ ଚ ମାଂ ସଂସ୍ମରନ୍ତୀହ ପାଲନୀଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

ଏଠାରେ ଯେମାନେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତର୍କତାର ସହିତ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।

ମହେଶ୍ଵରାଂଶସଂଭୂତା ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ତ୍ଵିଯମ୍

ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତାମସୀ ରାଜସୀ ମୂର୍ତିର୍ଦେଵଦେଵଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ

ତାଙ୍କର ଦେହ ତାମସିକ ଓ ରାଜସିକ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ ଚାରିମୁହିଁ।

ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି କଲ୍ପାନ୍ତେ ରୁଦ୍ରାତ୍ମା ନିଖିଲଂ ଜଗତ୍

କଳ୍ପ ଶେଷରେ ରୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନିଗଳିଯିବେ।

ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରିକ୍ତାଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସଂସ୍ଥାପଯତି ନିତ୍ଯଦା

ସତ୍ତ୍ୱ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

ମୂଲପ୍ରକୃତିରଵ୍ଯକ୍ତା ସଦାନନ୍ଦେତି କଥ୍ଯତେ

ଅପ୍ରକଟ ମୂଳ ପ୍ରକୃତିକୁ ସଦାନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପ୍ରପେଦିରେ ମହାଦେଵଂ ତମେଵ ଶରଣଂ ହରିମ୍

ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ।

ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଭୈରଵସ୍ଯାମିତୌଜସଃ

ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବଙ୍କର ମହିମା।

ଵିରୋଚନୋ ନାମ ସୁତୋ ବଭୂଵ ନୃପତିଃ ପୁରା

ପୂର୍ବେ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ନାମ ଥିଲା ବିରୋଚନ।

ପାଲଯାମାସ ଧର୍ମେଣ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍

ସେ ଧର୍ମରେ ତିନି ଲୋକ, ଚଳାଚଳ ସମେତ, ସମ୍ଭାଳନ୍ତିଥିଲେ।

ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍ ପୁରଂ ପ୍ରାପ ମହାମୁନିଃ

ସନତ୍କୁମାର ଭଗବାନ, ଏହି ମହାମୁନି, ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ନନାମୋତ୍ଥାଯ ଶିରସା ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍

ସେ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡକୁ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।

ଯୋଗୀଶ୍ଵରୋ ଽଦ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ଯତୋ ଽସୌ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ ସ୍ଵଯମ୍

ଆଜି ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ, ଆସିଛନ୍ତି।

ବ୍ରୂହି ମେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ର କିଂ କାର୍ଯଂ କରଵାଣ୍ଯହମ୍

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୁଅ, ମୋତେ କହ, କେଉଁ କାମ କରିବି?

ଦ୍ରଷ୍ଟୁମଭ୍ଯାଗତୋ ଽହଂ ଵୈ ଭଵନ୍ତଂ ଭାଗ୍ଯଵାନସି

ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି; ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।

ତ୍ରିଲୋକେ ଧାର୍ମିକୋ ନୂନଂ ତ୍ଵାଦୃଶୋ ଽନ୍ଯୋ ନ ଵିଦ୍ଯତେ

ତିନି ଜଗତରେ, ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ପରି ଧର୍ମିକ ଆଉ କେହି ନାହିଁ।