କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନେକ୍ଷତେ ଽଜ୍ଞାନଜାନ୍ ଦୋଷାନ୍ ଗୃହ୍ଣାତି ଚ ଗୁଣାନପି

ସେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ହୁଏଥିବା ଦୋଷକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଗୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ସକେଶଵଃ ସହାନ୍ଧକୋ ଜଗାମ ଶଙ୍କରାନ୍ତିକମ୍

କେଶବ ଓ ଅନ୍ଧକ ସହିତ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।

ସମାଧଵଂ ସମାତୃକଂ ଜଗାମ ନିର୍ଵୃତିଂ ହରଃ

ହର, ମାଧବ ଓ ମାତୃକା ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।

ଜଗାମ ଯତ୍ର ଶୈଲଜା ଵିମାନମୀଶଵଲ୍ଲଭା

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ଅଵାପ ସାନ୍ଧକଂ ସୁଖଂ ପ୍ରସାଦମନ୍ଧକଂ ପ୍ରତି

ସେ ଅନ୍ଧକ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଓ କୃପା ଦେଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵତ୍କ୍ଷିତୌ ନନାମ ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ପଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଯତଃ ପ୍ରଧାନପୂରୁଷୌ ନିହନ୍ତି ଯାଖିଲଂ ଜଗତ୍

ଯେଉଁଠାରୁ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।

ହିରଣ୍ମଯେ ଽତିନିର୍ମଲେ ନମାମି ତାମିମାମଜାମ୍

ମୁଁ ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଅତିଶୁଦ୍ଧ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମରାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମାମି ଯତ୍ର ତାମୁମାମଶେଷବେଦଵର୍ଜିତାମ୍

ମୁଁ ସେଠାରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମାମି ଯା ଗୁଣାତିଗା ଗିରୀଶପୁତ୍ରିକାମିମାମ୍

ମୁଁ ଏହି ଗିରିଶପୁତ୍ରୀ, ଯିଏ ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସୁରାସୁରୈର୍ଯଦର୍ଚିତଂ ନମାମି ତେ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ମୁଁ ସେଇ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସଂସ୍ତୁତା ଦୈତ୍ଯପତିନା ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ଜଗୃହେ ଽନ୍ଧକମ୍

ଦାନବପତିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପୁଅରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଜଗାମାନୁଜ୍ଞଯା ଶଂଭୋଃ ପାତାଲଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପରମେଶ୍ୱର ପାତାଳକୁ ଗଲେ।

ସମାସ୍ତେ ହରିରଵ୍ଯକ୍ତୋ ନୃସିଂହାକୃତିରୀଶ୍ଵରଃ

ହରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ନୃସିଂହ ରୂପେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ ଯୁଯୋଜାତ୍ମାନମାତ୍ମନି

ଭଗବାନ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ମନରେ ଏକତା କଲେ।

ବୁଭୁକ୍ଷିତା ମହାଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍

ଭୋକାନ୍ତି ହେବା ପରେ ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ତିନି ଶୂଳ ଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମୋ ନାନ୍ଯଥା ତୃପ୍ତିରସ୍ତିନଃ

ଆମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇଦେବୁ; ଏହା ଛଡ଼ା ଆମର ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହେବ ନାହିଁ।

ଭକ୍ଷଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍

ସେମାନେ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଦଧ୍ଯୌ ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାଦୁରଭୂଦ୍ଧରିଃ

ନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସାଥିରେ, ହରି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ନିଵାରଯାଶୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ତ୍ଵଦୀଯା ଭଗଵନ୍ନିତି

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ତିନି ଲୋକ ତୁମର, ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ରକ୍ଷା କର।

ଉପତସ୍ଥୁର୍ମହାଦେଵଂ ନରସିଂହାକୃତିଂ ଚ ତମ୍

ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଓ ନରସିଂହ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ପ୍ରଦଦୁଃ ଶଂଭଵେ ଶକ୍ତିଂ ଭୈରଵାଯାତିତେଜସେ

ସେମାନେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୈରବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇଦେଲେ।

କ୍ଷଣାଦେକତ୍ଵମାପନ୍ନଂ ଶେଷାହିଂ ଚାପି ମାତରଃ

କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସେଇ ମାଆମାନେ ଓ ଶେଷ ନାଗ ଏକାତ୍ମ ହେଇଗଲେ।

ଯେ ଚ ମାଂ ସଂସ୍ମରନ୍ତୀହ ପାଲନୀଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ

ଏଠାରେ ଯେମାନେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତର୍କତାର ସହିତ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।

ମହେଶ୍ଵରାଂଶସଂଭୂତା ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦା ତ୍ଵିଯମ୍

ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତାମସୀ ରାଜସୀ ମୂର୍ତିର୍ଦେଵଦେଵଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ

ତାଙ୍କର ଦେହ ତାମସିକ ଓ ରାଜସିକ, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ ଚାରିମୁହିଁ।

ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି କଲ୍ପାନ୍ତେ ରୁଦ୍ରାତ୍ମା ନିଖିଲଂ ଜଗତ୍

କଳ୍ପ ଶେଷରେ ରୁଦ୍ର ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ନିଗଳିଯିବେ।

ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରିକ୍ତାଜଗତ୍ କୃତ୍ସ୍ନଂ ସଂସ୍ଥାପଯତି ନିତ୍ଯଦା

ସତ୍ତ୍ୱ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଲେ, ସେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।

ମୂଲପ୍ରକୃତିରଵ୍ଯକ୍ତା ସଦାନନ୍ଦେତି କଥ୍ଯତେ

ଅପ୍ରକଟ ମୂଳ ପ୍ରକୃତିକୁ ସଦାନନ୍ଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।