କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନମୋ ଜନାନାଂ ହୃଦି ସଂସ୍ଥିତାଯ

ଲୋକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ ପରାନ୍ତାଯ ଭଵୋଦ୍ଭଵାଯ

ପାରାବର ଶେଷ ଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଽମ୍ବିକାଯାଃ ପତଯେ ମୃଡାଯ

ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ଦୟାମୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ମହେଶାଯ ନମଃ ଶିଵାଯ

ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋଵାଚ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।

ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଗାଣପତ୍ଯଂ ମେ ସନ୍ନିଧାନେ ଵସାମରଃ

ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଗଣପତି ପଦବୀ ପାଇ, ହେ ଅମର, ତୁମେ ଏଠାରେ ବସିବ।

ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରସ୍ଯାନୁଚରଃ ସର୍ଵଦୁଃ ଖଵିଵର୍ଜିତଃ

ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ସହଚର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବ।

ଗଣେଶ୍ଵରା ମହାଦେଵମନ୍ଧକଂ ଦେଵସନ୍ନିଧୌ

ଗଣନାୟକ ମହାଦେବ ଏବଂ ଅନ୍ଧକ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।

ନୀଲକଣ୍ଠଂ ଜଟାମୌଲିଂ ଶୂଲାସକ୍ତମହାକରମ୍

ନୀଳକଣ୍ଠ, ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ଧରିଥିବା, ଶୂଳ ଧରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଅଛି।

ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ସ୍ମଯନ୍ନିଵ

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସି ହସି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ନେକ୍ଷତେ ଽଜ୍ଞାନଜାନ୍ ଦୋଷାନ୍ ଗୃହ୍ଣାତି ଚ ଗୁଣାନପି

ସେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ହୁଏଥିବା ଦୋଷକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଗୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ସକେଶଵଃ ସହାନ୍ଧକୋ ଜଗାମ ଶଙ୍କରାନ୍ତିକମ୍

କେଶବ ଓ ଅନ୍ଧକ ସହିତ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।

ସମାଧଵଂ ସମାତୃକଂ ଜଗାମ ନିର୍ଵୃତିଂ ହରଃ

ହର, ମାଧବ ଓ ମାତୃକା ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।

ଜଗାମ ଯତ୍ର ଶୈଲଜା ଵିମାନମୀଶଵଲ୍ଲଭା

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ଅଵାପ ସାନ୍ଧକଂ ସୁଖଂ ପ୍ରସାଦମନ୍ଧକଂ ପ୍ରତି

ସେ ଅନ୍ଧକ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଓ କୃପା ଦେଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵତ୍କ୍ଷିତୌ ନନାମ ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ପଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଯତଃ ପ୍ରଧାନପୂରୁଷୌ ନିହନ୍ତି ଯାଖିଲଂ ଜଗତ୍

ଯେଉଁଠାରୁ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।

ହିରଣ୍ମଯେ ଽତିନିର୍ମଲେ ନମାମି ତାମିମାମଜାମ୍

ମୁଁ ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଅତିଶୁଦ୍ଧ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମରାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମାମି ଯତ୍ର ତାମୁମାମଶେଷବେଦଵର୍ଜିତାମ୍

ମୁଁ ସେଠାରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମାମି ଯା ଗୁଣାତିଗା ଗିରୀଶପୁତ୍ରିକାମିମାମ୍

ମୁଁ ଏହି ଗିରିଶପୁତ୍ରୀ, ଯିଏ ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସୁରାସୁରୈର୍ଯଦର୍ଚିତଂ ନମାମି ତେ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍

ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ମୁଁ ସେଇ ପଦପଦ୍ମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ସଂସ୍ତୁତା ଦୈତ୍ଯପତିନା ପୁତ୍ରତ୍ଵେ ଜଗୃହେ ଽନ୍ଧକମ୍

ଦାନବପତିଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ପୁଅରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଜଗାମାନୁଜ୍ଞଯା ଶଂଭୋଃ ପାତାଲଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପରମେଶ୍ୱର ପାତାଳକୁ ଗଲେ।

ସମାସ୍ତେ ହରିରଵ୍ଯକ୍ତୋ ନୃସିଂହାକୃତିରୀଶ୍ଵରଃ

ହରି, ଅଦୃଶ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ, ନୃସିଂହ ରୂପେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରୋ ଭଗଵାନ୍ ଯୁଯୋଜାତ୍ମାନମାତ୍ମନି

ଭଗବାନ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜ ମନରେ ଏକତା କଲେ।

ବୁଭୁକ୍ଷିତା ମହାଦେଵଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାହୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲିନମ୍

ଭୋକାନ୍ତି ହେବା ପରେ ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ତିନି ଶୂଳ ଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମୋ ନାନ୍ଯଥା ତୃପ୍ତିରସ୍ତିନଃ

ଆମେ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇଦେବୁ; ଏହା ଛଡ଼ା ଆମର ଭୋକ ଶାନ୍ତି ହେବ ନାହିଁ।

ଭକ୍ଷଯାଞ୍ଚକ୍ରିରେ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍

ସେମାନେ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ସହିତ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଖାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଦଧ୍ଯୌ ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ କ୍ଷଣାତ୍ପ୍ରାଦୁରଭୂଦ୍ଧରିଃ

ନାରାୟଣ ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସାଥିରେ, ହରି ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।