କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଉତ୍ପନ୍ନାଖିଲଵିଜ୍ଞାନସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଣେ ଉଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

କାଲଂ କଵିଂ ଯୋଗଵିଯୋଗହେତୁମ୍

ସେ କାଳ, ମହାକବି, ଯୋଗର ଯୋଗ ବିଯୋଗର କାରଣ—

ଭଵନ୍ତମେକଂ ପ୍ରଣମାମି ରୁଦ୍ରମ୍

ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵାଯ୍ଵାଦିଭେଦୈରଖିଲାତ୍ମରୂପ

ତୁମେ ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ରୂପେ ପ୍ରକଟ।

ତ୍ଵମନ୍ତକୋ ଯୋଗିଗଣାଭିଜୁଷ୍ଟଃ

ତୁମେ ଅନ୍ତକ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।

ଭଵନ୍ତମାହୁଃ ଶିଵମେଵ କେଚିତ୍

କେତେକେ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଶିବ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ ଽଶେଷଵିଶେଷହୀନଃ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ଶୂନ୍ୟ।

ନୀଲଗ୍ରୀଵଃ ସ୍ତୂଯସେ ଵେଦଵିଦ୍ଭିଃ

ନୀଳକଣ୍ଠ, ବେଦ ଜାଣିଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ସଦାଶିଵସ୍ତ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରୋ ଽସି

ତୁମେ ସଦାଶିବ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ।

ସହସ୍ତ୍ରଶକ୍ତ୍ଯାସନସଂସ୍ଥିତାଯ

ହଜାର ଶକ୍ତିର ଆସନରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଜନାନାଂ ହୃଦି ସଂସ୍ଥିତାଯ

ଲୋକମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମଃ ପରାନ୍ତାଯ ଭଵୋଦ୍ଭଵାଯ

ପାରାବର ଶେଷ ଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଯିଏ, ସେଠିକୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ଽମ୍ବିକାଯାଃ ପତଯେ ମୃଡାଯ

ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ଦୟାମୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ନମୋ ମହେଶାଯ ନମଃ ଶିଵାଯ

ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋଵାଚ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵାଥ ପରମେଶ୍ଵରଃ

ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।

ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଗାଣପତ୍ଯଂ ମେ ସନ୍ନିଧାନେ ଵସାମରଃ

ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଗଣପତି ପଦବୀ ପାଇ, ହେ ଅମର, ତୁମେ ଏଠାରେ ବସିବ।

ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରସ୍ଯାନୁଚରଃ ସର୍ଵଦୁଃ ଖଵିଵର୍ଜିତଃ

ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ସହଚର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବ।

ଗଣେଶ୍ଵରା ମହାଦେଵମନ୍ଧକଂ ଦେଵସନ୍ନିଧୌ

ଗଣନାୟକ ମହାଦେବ ଏବଂ ଅନ୍ଧକ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ।

ନୀଲକଣ୍ଠଂ ଜଟାମୌଲିଂ ଶୂଲାସକ୍ତମହାକରମ୍

ନୀଳକଣ୍ଠ, ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ଧରିଥିବା, ଶୂଳ ଧରିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଅଛି।

ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ସ୍ମଯନ୍ନିଵ

ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ହସି ହସି ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ନେକ୍ଷତେ ଽଜ୍ଞାନଜାନ୍ ଦୋଷାନ୍ ଗୃହ୍ଣାତି ଚ ଗୁଣାନପି

ସେ ଅଜ୍ଞାନରୁ ହୁଏଥିବା ଦୋଷକୁ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଗୁଣକୁ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।

ସକେଶଵଃ ସହାନ୍ଧକୋ ଜଗାମ ଶଙ୍କରାନ୍ତିକମ୍

କେଶବ ଓ ଅନ୍ଧକ ସହିତ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।

ସମାଧଵଂ ସମାତୃକଂ ଜଗାମ ନିର୍ଵୃତିଂ ହରଃ

ହର, ମାଧବ ଓ ମାତୃକା ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକତା ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।

ଜଗାମ ଯତ୍ର ଶୈଲଜା ଵିମାନମୀଶଵଲ୍ଲଭା

ସେ ଯେଉଁଠାରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ନିବାସରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।

ଅଵାପ ସାନ୍ଧକଂ ସୁଖଂ ପ୍ରସାଦମନ୍ଧକଂ ପ୍ରତି

ସେ ଅନ୍ଧକ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଓ କୃପା ଦେଲେ।

ପପାତ ଦଣ୍ଡଵତ୍କ୍ଷିତୌ ନନାମ ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ

ସେ ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପଡ଼ି, ପଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଯତଃ ପ୍ରଧାନପୂରୁଷୌ ନିହନ୍ତି ଯାଖିଲଂ ଜଗତ୍

ଯେଉଁଠାରୁ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି।

ହିରଣ୍ମଯେ ଽତିନିର୍ମଲେ ନମାମି ତାମିମାମଜାମ୍

ମୁଁ ସେଇ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ, ଅତିଶୁଦ୍ଧ, ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମରାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ନମାମି ଯତ୍ର ତାମୁମାମଶେଷବେଦଵର୍ଜିତାମ୍

ମୁଁ ସେଠାରେ ଥିବା, ସମସ୍ତ ଭେଦ ଓ ଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।