କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଜଗତ୍ସୂତିଂ ତଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍

ସେମାନେ ସଂସାରର ମୂଳକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ହୋଇଯାଇଛି।

ମୋହିତୋ ଗିରିଜାଂ ଦେଵୀମାହର୍ତୁଂ ଗିରିମାଯଯୌ

ମୂଢ଼ ହୋଇ ସେ ଗିରିଜା ଦେବୀଙ୍କୁ ନେବା ପାଇଁ ପାହାଡ଼କୁ ଚାଲିଗଲା।

ତତ୍ରୈଵାଵିରଭୂଦ୍ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଯୁଦ୍ଧାଯ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ

ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସ କାଲରୁଦ୍ରୋ ଽଭିଜଗାମ ଦେଵଃ

ସେ ଦେବତା କାଳରୁଦ୍ର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।

ଜଗାମ ଦେଵୋ ଽପି ସହସ୍ତ୍ରବାହୁଃ

ହଜାର ହାତ ଥିବା ସେ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।

ସ୍ତ୍ରିଲୋକଦୃଷ୍ଟିର୍ଭଗଵାନିଵାର୍କଃ

ତିନି ଲୋକର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।

ପପାତ ଦେଵୋପରି ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଃ

ସେ ଦେବଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା।

ର୍ ଗଣୈରଶେଷୈରମପପ୍ରଧାନୈଃ

ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ, ମୁଖ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ସହିତ, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।

ଵିମାନମାରୁହ୍ଯ ଵିହୀନସତ୍ତ୍ଵଃ

ସେ ଜୀବନଶକ୍ତି ହୀନ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।

ଵ୍ଯାଜହାର ମହାଦେଵଂ ଭୈରଵଂ ଭୂତିଭୂଷଣମ୍

ସେ ଭସ୍ମ ଭୂଷିତ ମହାଦେବ, ଭୟଙ୍କର ଭୂତନାଥଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।

ତ୍ଵାମୃତେ ଭଗଵାନ୍ ଶକ୍ତୋ ହନ୍ତା ନାନ୍ଯୋ ଽସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯତେ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଏହାକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ସ୍ତୂଯତେ ଵିଵିଧୈର୍ମନ୍ତ୍ରର୍ଵେଦଵିଦ୍ଭିର୍ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ

ବିଭିନ୍ନ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବେଦଜ୍ଞମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ହନନେ ଦୈତ୍ଯନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମତିଂ ଦଧୌ

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ଦାନବନାୟକଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।

ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଭୈରଵଂ ଦେଵମନ୍ତରିକ୍ଷଚରା ଜନାଃ

ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଲୋକମାନେ ଭୟଙ୍କର ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ତ୍ଵମଗ୍ନିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାମନ୍ତଶ୍ଚରସି ନିତ୍ଯଶଃ

ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ସଦା ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଗ୍ନି।

ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ଧାମ ପରମଂ ପଦମ୍

ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମହାଦେବ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ପରମ ପଦ।

ମହାଵିଭୂତିର୍ଦେଵେଶୋ ଜଯାଶେଷଜଗତ୍ପତେ

ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ବିଜୟୀ ସ୍ୱାମୀ।

ତ୍ରିଶୂଲାଗ୍ରେଷୁ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରନନର୍ତ ସତାଂ ଗତିଃ

ତିନି ଶୂଳର ଶିରା ଉପରେ ଆପଣେ ରଖି, ସେ ସଜ୍ଜନମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କଲେ।

ପ୍ରଣେମୁରୀଶ୍ଵରଂ ଦେଵଂ ଭୈରଵଂ ଭଵମୋଚକମ୍

ସେମାନେ ଈଶ୍ୱର, ଭୟଙ୍କର ଭଗବାନ, ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଽପ୍ସରଃ ସଙ୍ଘା ନୃତ୍ଯନ୍ତିସ୍ମ ମନୋରମାଃ

ଆକାଶରେ ମନୋହର ଅପ୍ସରାମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ନାଚୁଥିଲେ।

ଉତ୍ପନ୍ନାଖିଲଵିଜ୍ଞାନସ୍ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍

ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଣେ ଉଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

କାଲଂ କଵିଂ ଯୋଗଵିଯୋଗହେତୁମ୍

ସେ କାଳ, ମହାକବି, ଯୋଗର ଯୋଗ ବିଯୋଗର କାରଣ—

ଭଵନ୍ତମେକଂ ପ୍ରଣମାମି ରୁଦ୍ରମ୍

ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।

ଵାଯ୍ଵାଦିଭେଦୈରଖିଲାତ୍ମରୂପ

ତୁମେ ବାୟୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭେଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ରୂପେ ପ୍ରକଟ।

ତ୍ଵମନ୍ତକୋ ଯୋଗିଗଣାଭିଜୁଷ୍ଟଃ

ତୁମେ ଅନ୍ତକ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।

ଭଵନ୍ତମାହୁଃ ଶିଵମେଵ କେଚିତ୍

କେତେକେ ତୁମକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଶିବ ବୋଲି କହନ୍ତି।

ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୋ ଽଶେଷଵିଶେଷହୀନଃ

ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରଭେଦରୁ ଶୂନ୍ୟ।

ନୀଲଗ୍ରୀଵଃ ସ୍ତୂଯସେ ଵେଦଵିଦ୍ଭିଃ

ନୀଳକଣ୍ଠ, ବେଦ ଜାଣିଥିବାମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।

ସଦାଶିଵସ୍ତ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରୋ ଽସି

ତୁମେ ସଦାଶିବ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ।