କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପରାଙ୍ମୁଖୋରଣାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ପଲାଯତ ମହାଜଵଃ

ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ।

ହିତାଯ ଲୋକେ ଭକ୍ତାନାମାଜଗାମାଥ ମନ୍ଦରମ୍

ପରେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ।

ସମାଗମ୍ଯୋପତସ୍ଥୁସ୍ତଂ ଭାନୁମନ୍ତମିଵ ଦ୍ଵିଜାଃ

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ଦଦର୍ଶ ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵଂ ଭୈରଵଂ କେଶଵଂ ଶିଵଃ

ଶିବ ନନ୍ଦୀ, ଭୈରବ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଆଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନୀଶାନଃ କେଶଵଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ

ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ନନାମ ଶିରସା ତସ୍ଯ ପାଦଯୋରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ସା

ସେ ମହିଳା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଭୈରଵୋ ଵିଷ୍ଣୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣତଃ ପାର୍ଶ୍ଵଗୋ ଽଵଦତ୍

ଭୈରବ, ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଥିବା, ନମ୍ର ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା କଥା କହିଲେ।

ସମାସ୍ତେ ଭଗଵାନୀଶୋ ଦେଵ୍ଯା ସହ ଵରାସନେ

ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବିଶିଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।

ଆଜଗ୍ମୁର୍ମନ୍ଦରଂ ଦ୍ରୁଷ୍ଟଂ ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍

ସେମାନେ ମନ୍ଦରକୁ ଗଲେ ଓ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ସମାଗତଂ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯମୀଶ୍ଦର୍ଶନଵାଞ୍ଛଯା

ଦୈତ୍ୟ ସେନା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ ଏକଠି ହେଲା।

ପ୍ରଣେମୁରାଦରାଦ୍ ଦେଵ୍ଯୋ ଗାଯନ୍ତି ସ୍ମାତିଲାଲସାଃ

ଦେବୀମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ନମସ୍କାର କରି, ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଦେଵାସନଗତଂ ଦେଵଂ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍

ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିବା ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ପୃଷ୍ଟଵତ୍ଯୋ ଵରାଙ୍ଗନାଃ

ସେଇ ମହିଳାମାନେ ପ୍ରଭୁ ଈଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

କୋ ଽନ୍ଵଯଂ ଭ୍ତି ଵପୁଷା ପଙ୍କଜାଯତଲୋଚନଃ

ଏହି ଜଣେ କିଏ, ଯାହାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଓ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗୁଳାବ ଫୁଲର ପାତା ପରି ଅଛି?

ଵ୍ଯାଜହାର ମହାଯୋଗୀ ଭୂତାଧିପତିରଵ୍ଯଯଃ

ସେଇ ମହାଯୋଗୀ, ଅବିନାଶୀ ଭୂତମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କଥା କହିଲେ।

ଵିଭଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଵଃ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବହୁଧେଶ୍ଵରଃ

ସେଇ ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ କରି, ନିଜେ ଅନେକ ରୂପେ ବ୍ୟାପି ରହିଲେ।

ଏକୋ ଽଯଂ ଵେଦ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଭଵାନୀ ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ଚ

ଏହି ଜଣେ ମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଭବାନୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି।

ମାମେଵ କେଶଵଂ ଦେଵମାହୁର୍ଦେଵୀମଥାମ୍ବିକାମ୍

ମୋତେ କେଶବ ଦେବ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି, ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅମ୍ବିକା ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି।

କର୍ତା କାରଯିତା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦଃ

ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ, ସେଇ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ସ୍ତ୍ରଷ୍ଟା ପାତା ଵାସୁଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖଃ

ବାସୁଦେବ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ରକ୍ଷକ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉପସ୍ଥିତ।

ତାରକଃ ପୁରୁଷୋ ହ୍ଯାତ୍ମା କେଵଲଂ ପରମଂ ପଦମ୍

ସେ ଉଦ୍ଧାରକ, ପୁରୁଷ, ଆତ୍ମା, ଏକମାତ୍ର ପରମ ପଦ।

ସାନ୍ତା ସତ୍ଯା ସଦାନନ୍ଦା ପରଂ ପଦମିତି ଶ୍ରୁତିଃ

ସେ ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟ, ସଦା ଆନନ୍ଦମୟ—ଏହିଠାକୁ ଉପନିଷଦ ପରମ ପଦ ବୋଲି କହିଛି।

ଏଷୈଵ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଗତୀନାମୁତ୍ତମା ଗତିଃ

ସମସ୍ତ ଜୀବର ମାନ୍ୟ ପଥମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏହିଠା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗତି।

ପଶ୍ଯାମ୍ଯଶେଷମେଵେଦଂ ଯସ୍ତଦ୍ ଵେଦ ସ ମୁଚ୍ଯତେ

ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏହିକଥା ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ଏକମେଵ ଵିଜାନୀଧ୍ଵଂ ତତୋ ଯାସ୍ଯଥ ନିର୍ଵୃତିମ୍

ତୁମେ କେବଳ ଏକକୁ ଜାଣ; ତେବେ ତୁମେ ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।

ଯେ ଭିନ୍ନଦୃଷ୍ଟ୍ଯାପୀଶାନଂ ପୂଜଯନ୍ତୋ ନ ମେ ପ୍ରିଯାଃ

ଯେମାନେ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ପ୍ରିୟ ନୁହଁନ୍ତି।

ପଚ୍ଯମାନା ନ ମୁଚ୍ଯନ୍ତେ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି

ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ପଡି ରହନ୍ତି, ଅନେକ କଳ୍ପ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ।

ଯଥାଵଦିହ ଵିଜ୍ଞାଯ ଧ୍ଯେଯଃ ସର୍ଵାପଦି ପ୍ରଭୁଃ

ଏଠାରେ ଭଲଭାବେ ବୁଝି, ସମସ୍ତ କଷ୍ଟରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

ନେମୁର୍ନାରାଯଣଂ ଦେଵଂ ଦେଵୀଂ ଚ ହିମଶୈଲଜାମ୍

ସେମାନେ ନ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ନ ହିମାଳୟପୁତ୍ରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।