କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଶୂଲେନୋରସି ତଂ ଦୈତ୍ଯମାଜଘାନ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ

ବୃଷଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦାନବଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।

ନନ୍ଦିଷେଣାଦଯୋ ଦୈତ୍ଯୈରନ୍ଧକୈରଭିନିର୍ଜିତାଃ

ନନ୍ଦି ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଅନ୍ଧକ ଦାନବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।

ଵିନାଯକୋ ମେଘଵାହଃ ସୋମନନ୍ଦୀ ଚ ଵୈଦ୍ଯୁତଃ

ବିନାୟକ, ମେଘବାହନ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ଜନ୍ମ ସୋମନନ୍ଦୀ ମଧ୍ୟ,

ଯୁଯୁଧୁଃ ଶୂଲଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଗିରିକୂଟପରଶ୍ଵଧୈଃ

ତ୍ରିଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଅଂଶୁ, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଓ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେଣାତିବଲିନା କ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତେ ଶତଯୋଜନମ୍

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବନାୟକ ତାଙ୍କୁ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

କାଲସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶା ଭୈରଵଂ ତ୍ଵଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ

ସମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଯୁଯୋଧ ଭୈରଵୋ ରୁଦ୍ରଃ ଶୂଲମାଦାଯ ଭୀଷଣମ୍

ଭୈରବ ରୁଦ୍ର ଭୟଜନକ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।

ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ଵାସୁଦେଵମଜଂ ଵିଭୁମ୍

ସେ ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ଦେଵୀପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥିତୋ ଦେଵୋ ଵିନାଶାଯାମରଦ୍ଵିଷାମ୍

ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦେବତା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଅମରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।

ନୀତଂ କେଶଵମାହାତ୍ମ୍ଯାଲ୍ଲୀଲଯୈଵ ରଣାଜିରେ

କେଶବଙ୍କ ମହିମା ଓ ତାଙ୍କର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧ ନିଜେ ଶେଷ ହେଲା।

ପରାଙ୍ମୁଖୋରଣାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ପଲାଯତ ମହାଜଵଃ

ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ।

ହିତାଯ ଲୋକେ ଭକ୍ତାନାମାଜଗାମାଥ ମନ୍ଦରମ୍

ପରେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ।

ସମାଗମ୍ଯୋପତସ୍ଥୁସ୍ତଂ ଭାନୁମନ୍ତମିଵ ଦ୍ଵିଜାଃ

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ଦଦର୍ଶ ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵଂ ଭୈରଵଂ କେଶଵଂ ଶିଵଃ

ଶିବ ନନ୍ଦୀ, ଭୈରବ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଆଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନୀଶାନଃ କେଶଵଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ

ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ନନାମ ଶିରସା ତସ୍ଯ ପାଦଯୋରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ସା

ସେ ମହିଳା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଭୈରଵୋ ଵିଷ୍ଣୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣତଃ ପାର୍ଶ୍ଵଗୋ ଽଵଦତ୍

ଭୈରବ, ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଥିବା, ନମ୍ର ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା କଥା କହିଲେ।

ସମାସ୍ତେ ଭଗଵାନୀଶୋ ଦେଵ୍ଯା ସହ ଵରାସନେ

ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବିଶିଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।

ଆଜଗ୍ମୁର୍ମନ୍ଦରଂ ଦ୍ରୁଷ୍ଟଂ ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍

ସେମାନେ ମନ୍ଦରକୁ ଗଲେ ଓ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ସମାଗତଂ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯମୀଶ୍ଦର୍ଶନଵାଞ୍ଛଯା

ଦୈତ୍ୟ ସେନା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ ଏକଠି ହେଲା।

ପ୍ରଣେମୁରାଦରାଦ୍ ଦେଵ୍ଯୋ ଗାଯନ୍ତି ସ୍ମାତିଲାଲସାଃ

ଦେବୀମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହରେ ନମସ୍କାର କରି, ଗୀତ ଗାଇଲେ।

ଦେଵାସନଗତଂ ଦେଵଂ ନାରାଯଣମନାମଯମ୍

ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଆସନରେ ବସିଥିବା ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦେଵମୀଶାନଂ ପୃଷ୍ଟଵତ୍ଯୋ ଵରାଙ୍ଗନାଃ

ସେଇ ମହିଳାମାନେ ପ୍ରଭୁ ଈଶାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

କୋ ଽନ୍ଵଯଂ ଭ୍ତି ଵପୁଷା ପଙ୍କଜାଯତଲୋଚନଃ

ଏହି ଜଣେ କିଏ, ଯାହାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଓ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗୁଳାବ ଫୁଲର ପାତା ପରି ଅଛି?

ଵ୍ଯାଜହାର ମହାଯୋଗୀ ଭୂତାଧିପତିରଵ୍ଯଯଃ

ସେଇ ମହାଯୋଗୀ, ଅବିନାଶୀ ଭୂତମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ କଥା କହିଲେ।

ଵିଭଜ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୋ ଦେଵଃ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ବହୁଧେଶ୍ଵରଃ

ସେଇ ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ କରି, ନିଜେ ଅନେକ ରୂପେ ବ୍ୟାପି ରହିଲେ।

ଏକୋ ଽଯଂ ଵେଦ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଭଵାନୀ ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ଚ

ଏହି ଜଣେ ମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଭବାନୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ଜଣାଯାନ୍ତି।

ମାମେଵ କେଶଵଂ ଦେଵମାହୁର୍ଦେଵୀମଥାମ୍ବିକାମ୍

ମୋତେ କେଶବ ଦେବ ବୋଲି ଡାକନ୍ତି, ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅମ୍ବିକା ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରନ୍ତି।

କର୍ତା କାରଯିତା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତିଫଲପ୍ରଦଃ

ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ କାରଣ, ସେଇ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।