କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଶିଷ୍ଯାନଧ୍ଯାପଯାମାସୁର୍ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ଫଲାନି ତୁ

ଫଳ ଦେଖାଇ ଶିଷ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଚକାର ଶଙ୍କରୋ ଭିକ୍ଷାଂ ହିତାଯୈଷାଂ ଦ୍ଵିଜୈଃ ସହ

ଶଙ୍କର ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ନେଲେ।

ଵିମୋହଯଂଲ୍ଲୋକମିମଂ ଜଟାମଣ୍ଡଲମଣ୍ଡିତଃ

ଜଟାରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି ସଂସାରକୁ ଭ୍ରମିତ କଲେ।

ନିଯୋଜ୍ଯାଙ୍ଗଭଵଂ ରୁଦ୍ରଂ ଭୈରଵଂ ଦୁଷ୍ଟନିଗ୍ରହେ

ସେ ତାଙ୍କ ଅଂଗରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ରୁଦ୍ର, ଭୟଙ୍କର ଭୈରବଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରିବାକୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।

ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତ୍ର ଗଣପାନ୍ ଦେଵାନିନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାନ୍

ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ସହ ଗଣମାନେଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।

ସ୍ତ୍ରୀରୂପଧାରୀ ନିଯତଂ ସେଵତେ ସ୍ମ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍

ସ୍ତ୍ରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ସଦା ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।

ସିଷେଵିରେ ମହାଦେଵୀଂ ସ୍ତ୍ରୀଵେଶଂ ଶୋଭନଂ ଗତାଃ

ସୁନ୍ଦର ସ୍ତ୍ରୀବେଶ ନେଇ, ସେମାନେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।

ଦ୍ଵାରଦେଶେ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଯଥାପୂର୍ଵମତିଷ୍ଠତ

ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ ଗଣମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଆଗରୁ ଯେପରି ଥିଲେ, ସେପରି ରହିଲେ।

ଆହର୍ତୁକାମୋ ଗିରିଜାମାଜଗାମାଥ ମନ୍ଦରମ୍

ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆଣିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।

ନ୍ଯଷେଧଯଦମେଯାତ୍ମା କାଲରୂପଧରୋ ହରଃ

ଅଜୟ ହର, କାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ରୋକିଲେ।

ଶୂଲେନୋରସି ତଂ ଦୈତ୍ଯମାଜଘାନ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ

ବୃଷଧ୍ୱଜ ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଦାନବଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।

ନନ୍ଦିଷେଣାଦଯୋ ଦୈତ୍ଯୈରନ୍ଧକୈରଭିନିର୍ଜିତାଃ

ନନ୍ଦି ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଅନ୍ଧକ ଦାନବମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।

ଵିନାଯକୋ ମେଘଵାହଃ ସୋମନନ୍ଦୀ ଚ ଵୈଦ୍ଯୁତଃ

ବିନାୟକ, ମେଘବାହନ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍‌ଜନ୍ମ ସୋମନନ୍ଦୀ ମଧ୍ୟ,

ଯୁଯୁଧୁଃ ଶୂଲଶକ୍ତ୍ଯୃଷ୍ଟିଗିରିକୂଟପରଶ୍ଵଧୈଃ

ତ୍ରିଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ଅଂଶୁ, ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଓ କୁଟାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରେଣାତିବଲିନା କ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତେ ଶତଯୋଜନମ୍

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବନାୟକ ତାଙ୍କୁ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

କାଲସୂର୍ଯପ୍ରତୀକାଶା ଭୈରଵଂ ତ୍ଵଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ

ସମୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଯୁଯୋଧ ଭୈରଵୋ ରୁଦ୍ରଃ ଶୂଲମାଦାଯ ଭୀଷଣମ୍

ଭୈରବ ରୁଦ୍ର ଭୟଜନକ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।

ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵଂ ଵାସୁଦେଵମଜଂ ଵିଭୁମ୍

ସେ ଅଜନ୍ମା, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ଦେଵୀପାର୍ଶ୍ଵସ୍ଥିତୋ ଦେଵୋ ଵିନାଶାଯାମରଦ୍ଵିଷାମ୍

ଦେବୀଙ୍କ ପାଖରେ ଦେବତା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଅମରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁ, ସେମାନଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଦଢ଼ି ଥିଲେ।

ନୀତଂ କେଶଵମାହାତ୍ମ୍ଯାଲ୍ଲୀଲଯୈଵ ରଣାଜିରେ

କେଶବଙ୍କ ମହିମା ଓ ତାଙ୍କର ଖେଳ ଦ୍ୱାରା, ଯୁଦ୍ଧ ନିଜେ ଶେଷ ହେଲା।

ପରାଙ୍ମୁଖୋରଣାତ୍ ତସ୍ମାତ୍ ପଲାଯତ ମହାଜଵଃ

ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସେଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ।

ହିତାଯ ଲୋକେ ଭକ୍ତାନାମାଜଗାମାଥ ମନ୍ଦରମ୍

ପରେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଆସିଲେ।

ସମାଗମ୍ଯୋପତସ୍ଥୁସ୍ତଂ ଭାନୁମନ୍ତମିଵ ଦ୍ଵିଜାଃ

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକଠି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖି, ନିକଟକୁ ଗଲେ।

ଦଦର୍ଶ ନନ୍ଦିନଂ ଦେଵଂ ଭୈରଵଂ କେଶଵଂ ଶିଵଃ

ଶିବ ନନ୍ଦୀ, ଭୈରବ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଆଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନୀଶାନଃ କେଶଵଂ ପରିଷସ୍ଵଜେ

ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, କେଶବଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ନନାମ ଶିରସା ତସ୍ଯ ପାଦଯୋରୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ସା

ସେ ମହିଳା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ଭୈରଵୋ ଵିଷ୍ଣୁମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ପ୍ରଣତଃ ପାର୍ଶ୍ଵଗୋ ଽଵଦତ୍

ଭୈରବ, ପାଖରେ ଦଢ଼ି ଥିବା, ନମ୍ର ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମହିମା କଥା କହିଲେ।

ସମାସ୍ତେ ଭଗଵାନୀଶୋ ଦେଵ୍ଯା ସହ ଵରାସନେ

ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବିଶିଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।

ଆଜଗ୍ମୁର୍ମନ୍ଦରଂ ଦ୍ରୁଷ୍ଟଂ ଦେଵଦେଵଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍

ସେମାନେ ମନ୍ଦରକୁ ଗଲେ ଓ ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।