କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯୋଦ୍ଧାରଯାମାସ କଲ୍ପାଦୌ ଧରଣୀମିମାମ୍

କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ଦାଂତରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ।

ସ୍ଵାମେଵ ପ୍ରକୃତିଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଯଯୌ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରଂ ପଦମ୍

ବିଷ୍ଣୁ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଅପାଲଯତ୍ ସ୍ଵକଂରାଜ୍ଯଂ ଭାଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଦାଽସୁରମ୍

ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଶାସନ କଲେ, ଅସୁରୀ ଭାବକୁ ଛାଡି ଦେଇ।

ନିଃ ସପତ୍ନଂ ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ତସ୍ଯାସୀଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଵୈଭଵାତ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହିମାରେ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।

ତାପସଂ ନାର୍ଚଯାମାସ ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ମାଯଯା

ସେ ତାପସକୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମାୟାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେନି।

ଶଶାପାସୁରରାଜାନଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ

କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ଅସୁରରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।

ସା ଭକ୍ତିର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଦିଵ୍ଯା ଵିନାଶଂ ତେ ଗମିଷ୍ଯତି

ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବୀ ଭକ୍ତି ତୁମର ନାଶ ଆଣିବ।

ମୁମୋହ ରାଜ୍ଯସଂସକ୍ତଃ ସୋ ଽପି ଶାପବଲାତ୍ ତତଃ

ରାଜ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଶାପର ଶକ୍ତିରେ ସେ ମୂଢ ହେଲେ।

ପିତୁର୍ଵଧମନୁସ୍ମୃତ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ହରିଂ ପ୍ରତି

ପିତାଙ୍କର ବଧକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ହରିପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ନାରାଯଣସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ଯାମରଦ୍ଵିଷଃ

ନାରାୟଣ ଦେବତା ଓ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଯେଉଁଠି ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ।

ସଂଜାତଂ ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାନଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ

ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ସେ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ନାରାଯଣେ ମହାଯୋଗମଵାପ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ

ନାରାୟଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କଠାରେ ସେ ମହାଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଅଵାପ ତନ୍ମହଦ୍ ରାଜ୍ଯମନ୍ଧକୋ ଽସୁରପୁଙ୍ଗଵଃ

ଅନ୍ଧକ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସେଇ ବଡ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ।

ମନ୍ଦରସ୍ଥାମୁମାଂ ଦେଵୀଂ ଚକମେ ପର୍ଵତାତ୍ମଜାମ୍

ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ପର୍ବତକନ୍ୟା ଉମାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷ କଲେ।

ଈଶ୍ଵରାରାଧନାର୍ଥାଯ ତପଶ୍ଚେରୁଃ ସହସ୍ତ୍ରଶଃ

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଅନାଵୃଷ୍ଟିରତୀଵୋଗ୍ରା ହ୍ଯାସୀଦ୍ ଭୂତଵିନାଶିନୀ

ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କଲା।

ଅଯାଚନ୍ତ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟା ଆହାରଂ ପ୍ରାଣଧାରଣମ୍

ଖାଇବାକୁ ଖୋଜି, ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ।

ସର୍ଵେ ବୁବୁଜିରେ ଵିପ୍ରା ନିର୍ଵିଶଙ୍କେନ ଚେତସା

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନରେ ଖାଇଲେ।

ବଭୂଵ ଵୃଷ୍ଟିର୍ମହତୀ ଯଥାପୂର୍ଵମଭୂଜ୍ଜଗତ୍

ଏକ ବଡ ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଜଗତ ପୁର୍ବ ଭଳି ହେଲା।

ମହର୍ଷି ଗୌତମଂ ପ୍ରୋଚୁର୍ଗଚ୍ଛାମ ଇତି ଵେଗତଃ

ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଆମେ ଶୀଘ୍ର ମହାର୍ଷି ଗୌତମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା।'

ଉଷିତ୍ଵା ମଦ୍ଗୃହେ ଽଵଶ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମିତି ପଣ୍ଡିତାଃ

ପଣ୍ଡିତମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୋ ଘରେ ରହି ଯିବା ପରେ ନିଶ୍ଚୟ ଚାଲିଯିବେ।'

ସମୀପଂ ପ୍ରାପଯାମାସୁଗୌତମସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ

ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ମହାତ୍ମା ଗୌତମଙ୍କ ସମ୍ନିପାତରେ ନେଇଗଲେ।

ଗୋଷ୍ଠେ ତାଂ ବନ୍ଧଯାମାସ ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରା ମମାର ସା

ଗୋଶାଳାରେ ସେ ଗାୟକୁ ବାନ୍ଧିଲେ, କିନ୍ତୁ ଛୁଇଁବା ସହିତେ ସେ ମରିଗଲା।

ନ ପଶ୍ଯତି ସ୍ମ ସହସା ତାଦୃଶଂ ମୁନଯୋ ଽବ୍ରୁଵନ୍

ଏପରି ଘଟଣା ହଠାତ୍ ଦେଖି ସଂନ୍ୟାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କହିଲେ।

ତାଵତ୍ ତେ ଽନ୍ନଂ ନ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ଗଚ୍ଛାମୋ ଵଯମେଵ ହି

'ସେଯାଏଁ ନ ହୁଏ, ତୁମେ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଆମେ ନିଜେ ଯିବା।'

ଜଗ୍ମୁଃ ପାପଵଶଂ ନୀତାସ୍ତପଶ୍ଚର୍ତୁଂ ଯଥା ପୁରା

ପାପର ପ୍ରଭାବରେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୁନି ପୁରୁଣା ପରି ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

କେନାପି ହେତୁନା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶଶାପାତୀଵକୋପନଃ

କିଏ ଯେ କାରଣ ଜାଣି, ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।

ବଭୂଵୁସ୍ତେ ତଥା ଶାପାଜ୍ଜାଯମାନାଃ ପୁନଃ ପୁନଃ

ସେଇ ଶାପରେ, ସେମାନେ ପୁନି ପୁନି ସେଇଭଳି ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲେ।

ଅସ୍ତୁଵନ୍ ଲୌକିକୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈରୁଚ୍ଛିଷ୍ଟା ଇଵ ସର୍ଵଗୌ

ସେମାନେ ଲୋକିକ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଯେପରି ଖାଇ ସାରିଥିବା ସମସ୍ତ ଗାୟ।