କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ନିଵାରିତୋ ଽପି ପୁତ୍ରେଣ ଯୁଯୋଧ ହରିମଵ୍ଯଯମ୍

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ନଖୈର୍ଵିଦାରଯାମାସ ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଯତଃ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନଖର ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଯାଇଲେ।

ଵିସୃଜ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରହ୍ରାଦଂ ଦୁଦ୍ରୁଵେ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ

ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ଛାଡି, ସେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ନୃସିଂହଦେହସଂଭୂତୈଃ ସିଂହୈର୍ନୋତା ଯମାଲଯମ୍

ନରସିଂହଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସିଂହମାନେ ଧରି ନେଇଥିବାରୁ, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେନି।

ସ୍ଵମେଵ ପରମଂ ରୂପଂ ଯଯୌ ନାରାଯଣାହ୍ଵଯମ୍

ସେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରାୟଣ ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ।

ଅଭିଷେକେଣ ଯୁକ୍ତେନ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମଯୋଜଯତ୍

ଅଭିଷେକ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ଲବ୍ଧ୍ଵାନ୍ଧକଂ ମହାପୁତ୍ରଂ ତପସାରାଧ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍

ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜି, ମହାପୁତ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ପାଇଲେ।

ନୀତ୍ଵା ରସାତଲଂ ଚକ୍ରେ ଵନ୍ଦୀମିନ୍ଦୀଵରପ୍ରଭାମ୍

ତାଙ୍କୁ ରସାତଳକୁ ନେଇ, ନୀଳ ମନ୍ଦାର ପ୍ରଭା ଦେଇ ଗାୟିକା କରିଦେଲେ।

ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁର୍ଵିଷ୍ଣଵେ ହରିମନ୍ଦିରମ୍

ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ନିବେଦନ କଲେ।

ସର୍ଵେଦେଵମଯଂ ଶୁଭ୍ରଂ ଵାରାହଂ ଵପୁରାଦଧେ

ସମସ୍ତ ଦେବତାମୟ ଶୁଭ୍ର ବାରାହ ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯୋଦ୍ଧାରଯାମାସ କଲ୍ପାଦୌ ଧରଣୀମିମାମ୍

କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ଦାଂତରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ।

ସ୍ଵାମେଵ ପ୍ରକୃତିଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଯଯୌ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରଂ ପଦମ୍

ବିଷ୍ଣୁ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଅପାଲଯତ୍ ସ୍ଵକଂରାଜ୍ଯଂ ଭାଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଦାଽସୁରମ୍

ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଶାସନ କଲେ, ଅସୁରୀ ଭାବକୁ ଛାଡି ଦେଇ।

ନିଃ ସପତ୍ନଂ ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ତସ୍ଯାସୀଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଵୈଭଵାତ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହିମାରେ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।

ତାପସଂ ନାର୍ଚଯାମାସ ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ମାଯଯା

ସେ ତାପସକୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମାୟାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେନି।

ଶଶାପାସୁରରାଜାନଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ

କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ଅସୁରରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।

ସା ଭକ୍ତିର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଦିଵ୍ଯା ଵିନାଶଂ ତେ ଗମିଷ୍ଯତି

ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବୀ ଭକ୍ତି ତୁମର ନାଶ ଆଣିବ।

ମୁମୋହ ରାଜ୍ଯସଂସକ୍ତଃ ସୋ ଽପି ଶାପବଲାତ୍ ତତଃ

ରାଜ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଶାପର ଶକ୍ତିରେ ସେ ମୂଢ ହେଲେ।

ପିତୁର୍ଵଧମନୁସ୍ମୃତ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ହରିଂ ପ୍ରତି

ପିତାଙ୍କର ବଧକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ହରିପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।

ନାରାଯଣସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ଯାମରଦ୍ଵିଷଃ

ନାରାୟଣ ଦେବତା ଓ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଯେଉଁଠି ଅମରମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ।

ସଂଜାତଂ ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାନଂ ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଯଯୌ

ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ସେ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।

ନାରାଯଣେ ମହାଯୋଗମଵାପ ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ

ନାରାୟଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କଠାରେ ସେ ମହାଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଅଵାପ ତନ୍ମହଦ୍ ରାଜ୍ଯମନ୍ଧକୋ ଽସୁରପୁଙ୍ଗଵଃ

ଅନ୍ଧକ, ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ସେଇ ବଡ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ।

ମନ୍ଦରସ୍ଥାମୁମାଂ ଦେଵୀଂ ଚକମେ ପର୍ଵତାତ୍ମଜାମ୍

ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ପର୍ବତକନ୍ୟା ଉମାଙ୍କୁ ଅଭିଲାଷ କଲେ।

ଈଶ୍ଵରାରାଧନାର୍ଥାଯ ତପଶ୍ଚେରୁଃ ସହସ୍ତ୍ରଶଃ

ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଅନାଵୃଷ୍ଟିରତୀଵୋଗ୍ରା ହ୍ଯାସୀଦ୍ ଭୂତଵିନାଶିନୀ

ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଅନାବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଜୀବମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କଲା।

ଅଯାଚନ୍ତ କ୍ଷୁଧାଵିଷ୍ଟା ଆହାରଂ ପ୍ରାଣଧାରଣମ୍

ଖାଇବାକୁ ଖୋଜି, ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସେମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ।

ସର୍ଵେ ବୁବୁଜିରେ ଵିପ୍ରା ନିର୍ଵିଶଙ୍କେନ ଚେତସା

ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ମନରେ ଖାଇଲେ।

ବଭୂଵ ଵୃଷ୍ଟିର୍ମହତୀ ଯଥାପୂର୍ଵମଭୂଜ୍ଜଗତ୍

ଏକ ବଡ ବର୍ଷା ହେଲା, ଏବଂ ଜଗତ ପୁର୍ବ ଭଳି ହେଲା।