କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ମେନେ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ଦେଵଂ ଵାସୁଦେଵଂ ସନାତନମ୍

ସେ ବାସୁଦେବ, ନିତ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।

ନନାମ ଶିରସା ଦେଵଂ ଯୋଗିନାଂ ହୃଦଯେଶଯମ୍

ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କଲେ।

ନିଵାର୍ଯ ପିତରଂ ଭ୍ରାତୃନ୍ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଂ ତଦାବ୍ରଵୀତ୍

ପିତା ଓ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଅଟକାଇ, ସେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଦେଵୋ ମହାଯୋଗୀ ଜଗନ୍ମଯଃ

ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଦେବତା, ମହା ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ମୂଲପ୍ରକୃତିରଵ୍ଯଯଃ

ସେ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱଭାବର ଅଧିପତି।

ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମେନଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯକ୍ତମଵ୍ଯଯମ୍

ତମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିର୍ଗୁଣ ଅବିନାଶୀ ରୂପକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଯାଅ।

ପ୍ରୋଵାଚ ପୁତ୍ରମତ୍ଯର୍ଥଂ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଏଭଳି କହିଲେ।

ସମାଗତୋ ଽସ୍ମଦ୍ଭଵନମିଦାନୀଂ କାଲଚୋଦିତଃ

ସମୟର ପ୍ରେରଣାରେ, ସେ ଏବେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ମା ନିନ୍ଦସ୍ଵୈନମୀଶାନଂ ଭୂତାନାମେକମଵ୍ଯଯମ୍

ଭୂତମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଅବିନାଶୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବେନି।

କାଲେନ ହନ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁଃ କାଲାତ୍ମା କାଲରୂପଧୃକ୍

ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ କାଳ ଏବଂ କାଳର ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି, ସେ କାଳରେ ନିଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ନିଵାରିତୋ ଽପି ପୁତ୍ରେଣ ଯୁଯୋଧ ହରିମଵ୍ଯଯମ୍

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ନଖୈର୍ଵିଦାରଯାମାସ ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଯତଃ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନଖର ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଯାଇଲେ।

ଵିସୃଜ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରହ୍ରାଦଂ ଦୁଦ୍ରୁଵେ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ

ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ଛାଡି, ସେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ନୃସିଂହଦେହସଂଭୂତୈଃ ସିଂହୈର୍ନୋତା ଯମାଲଯମ୍

ନରସିଂହଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସିଂହମାନେ ଧରି ନେଇଥିବାରୁ, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେନି।

ସ୍ଵମେଵ ପରମଂ ରୂପଂ ଯଯୌ ନାରାଯଣାହ୍ଵଯମ୍

ସେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରାୟଣ ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ।

ଅଭିଷେକେଣ ଯୁକ୍ତେନ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମଯୋଜଯତ୍

ଅଭିଷେକ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ଲବ୍ଧ୍ଵାନ୍ଧକଂ ମହାପୁତ୍ରଂ ତପସାରାଧ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍

ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜି, ମହାପୁତ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ପାଇଲେ।

ନୀତ୍ଵା ରସାତଲଂ ଚକ୍ରେ ଵନ୍ଦୀମିନ୍ଦୀଵରପ୍ରଭାମ୍

ତାଙ୍କୁ ରସାତଳକୁ ନେଇ, ନୀଳ ମନ୍ଦାର ପ୍ରଭା ଦେଇ ଗାୟିକା କରିଦେଲେ।

ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁର୍ଵିଷ୍ଣଵେ ହରିମନ୍ଦିରମ୍

ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ନିବେଦନ କଲେ।

ସର୍ଵେଦେଵମଯଂ ଶୁଭ୍ରଂ ଵାରାହଂ ଵପୁରାଦଧେ

ସମସ୍ତ ଦେବତାମୟ ଶୁଭ୍ର ବାରାହ ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯୋଦ୍ଧାରଯାମାସ କଲ୍ପାଦୌ ଧରଣୀମିମାମ୍

କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ଦାଂତରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ।

ସ୍ଵାମେଵ ପ୍ରକୃତିଂ ଦିଵ୍ଯାଂ ଯଯୌ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପରଂ ପଦମ୍

ବିଷ୍ଣୁ ନିଜର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଅପାଲଯତ୍ ସ୍ଵକଂରାଜ୍ଯଂ ଭାଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତଦାଽସୁରମ୍

ସେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଶାସନ କଲେ, ଅସୁରୀ ଭାବକୁ ଛାଡି ଦେଇ।

ନିଃ ସପତ୍ନଂ ତଦା ରାଜ୍ଯଂ ତସ୍ଯାସୀଦ୍ ଵିଷ୍ଣୁଵୈଭଵାତ୍

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମହିମାରେ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।

ତାପସଂ ନାର୍ଚଯାମାସ ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ମାଯଯା

ସେ ତାପସକୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମାୟାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେନି।

ଶଶାପାସୁରରାଜାନଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ

କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ, ସେ ଅସୁରରାଜାକୁ ଶାପ ଦେଲେ।

ସା ଭକ୍ତିର୍ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଦିଵ୍ଯା ଵିନାଶଂ ତେ ଗମିଷ୍ଯତି

ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବୀ ଭକ୍ତି ତୁମର ନାଶ ଆଣିବ।

ମୁମୋହ ରାଜ୍ଯସଂସକ୍ତଃ ସୋ ଽପି ଶାପବଲାତ୍ ତତଃ

ରାଜ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଶାପର ଶକ୍ତିରେ ସେ ମୂଢ ହେଲେ।

ପିତୁର୍ଵଧମନୁସ୍ମୃତ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଚକ୍ରେ ହରିଂ ପ୍ରତି

ପିତାଙ୍କର ବଧକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ହରିପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।