କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପାଦେନ ତାଡଯାମାସ ଵେଗେନୋରସି ତଂ ବଲୀ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପା ଦ୍ୱାରା ଜୋରରେ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।

ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ପ୍ରଵୃତ୍ତମଖିଲଂ ତଥା

ସେ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟିଥିବା କଥା ପ୍ରତିବେଦନ କଲେ।

ନରସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ କୃତ୍ଵା ସିଂହସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ ତଥା

ମନୁଷ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଆକୃତି ଓ ସିଂହର ଅର୍ଦ୍ଧ ଆକୃତି ନେଇ—

ଆଵିର୍ବଭୂଵ ସହସା ମୋହଯନ୍ ଦୈତ୍ଯପୁଙ୍ଗଵାନ୍

ସେ ହଠାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।

ଭାତି ନାରାଯଣୋ ଽନନ୍ତୋ ଯଥା ମଧ୍ଯନ୍ଦିନେ ରଵିଃ

ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଉଠିଲେ।

ଵଧାଯ ପ୍ରେରଯାମାସ ନରସିହସ୍ଯ ସୋ ଽସୁରଃ

ସେ ଅସୁର ନରସିଂହଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପଠାଇଦେଲେ।

ସହୈଵ ତ୍ଵନୁଜୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନାଶଯାଶୁ ମଯେରିତଃ

ମାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଯୁଯୁଧେ ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ନରସିଂହେନ ନିର୍ଜିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ନରସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପଶୁପତେରସ୍ତ୍ରଂ ସସର୍ଜ ଚ ନନାଦ ଚ

ପଶୁପତିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାହାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।

ନ ହାନିମକରୋଦସ୍ତ୍ରଂ ଯଥା ଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ

ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବ ଶୂଳୀଙ୍କୁ କିଛି ହାନି କରିପାରିଲା ନାହିଁ।

ମେନେ ସର୍ଵାତ୍ମକଂ ଦେଵଂ ଵାସୁଦେଵଂ ସନାତନମ୍

ସେ ବାସୁଦେବ, ନିତ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।

ନନାମ ଶିରସା ଦେଵଂ ଯୋଗିନାଂ ହୃଦଯେଶଯମ୍

ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସନ୍ତି, ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କଲେ।

ନିଵାର୍ଯ ପିତରଂ ଭ୍ରାତୃନ୍ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଂ ତଦାବ୍ରଵୀତ୍

ପିତା ଓ ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଅଟକାଇ, ସେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପୁରାଣପୁରୁଷୋ ଦେଵୋ ମହାଯୋଗୀ ଜଗନ୍ମଯଃ

ପୁରାତନ ପୁରୁଷ, ଦେବତା, ମହା ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।

ପ୍ରଧାନପୁରୁଷସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ମୂଲପ୍ରକୃତିରଵ୍ଯଯଃ

ସେ ପ୍ରଧାନ ପୁରୁଷ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱଭାବର ଅଧିପତି।

ଗଚ୍ଛଧ୍ଵମେନଂ ଶରଣଂ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯକ୍ତମଵ୍ଯଯମ୍

ତମେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିର୍ଗୁଣ ଅବିନାଶୀ ରୂପକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବାକୁ ଯାଅ।

ପ୍ରୋଵାଚ ପୁତ୍ରମତ୍ଯର୍ଥଂ ମୋହିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଏଭଳି କହିଲେ।

ସମାଗତୋ ଽସ୍ମଦ୍ଭଵନମିଦାନୀଂ କାଲଚୋଦିତଃ

ସମୟର ପ୍ରେରଣାରେ, ସେ ଏବେ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି।

ମା ନିନ୍ଦସ୍ଵୈନମୀଶାନଂ ଭୂତାନାମେକମଵ୍ଯଯମ୍

ଭୂତମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଅବିନାଶୀ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିବେନି।

କାଲେନ ହନ୍ଯତେ ଵିଷ୍ଣୁଃ କାଲାତ୍ମା କାଲରୂପଧୃକ୍

ବିଷ୍ଣୁ, ଯିଏ କାଳ ଏବଂ କାଳର ରୂପ ଧରିଛନ୍ତି, ସେ କାଳରେ ନିଅସ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ନିଵାରିତୋ ଽପି ପୁତ୍ରେଣ ଯୁଯୋଧ ହରିମଵ୍ଯଯମ୍

ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅବିନାଶୀ ହରିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।

ନଖୈର୍ଵିଦାରଯାମାସ ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ଯୈଵ ପଶ୍ଯତଃ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ନଖର ଦ୍ୱାରା ଭାଗିଯାଇଲେ।

ଵିସୃଜ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରହ୍ରାଦଂ ଦୁଦ୍ରୁଵେ ଭଯଵିହ୍ଵଲଃ

ପୁଅ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ ଛାଡି, ସେ ଭୟରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।

ନୃସିଂହଦେହସଂଭୂତୈଃ ସିଂହୈର୍ନୋତା ଯମାଲଯମ୍

ନରସିଂହଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସିଂହମାନେ ଧରି ନେଇଥିବାରୁ, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେନି।

ସ୍ଵମେଵ ପରମଂ ରୂପଂ ଯଯୌ ନାରାଯଣାହ୍ଵଯମ୍

ସେ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାରାୟଣ ରୂପକୁ ଧାରଣ କଲେ।

ଅଭିଷେକେଣ ଯୁକ୍ତେନ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମଯୋଜଯତ୍

ଅଭିଷେକ କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ଲବ୍ଧ୍ଵାନ୍ଧକଂ ମହାପୁତ୍ରଂ ତପସାରାଧ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍

ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜି, ମହାପୁତ୍ର ଅନ୍ଧକକୁ ପାଇଲେ।

ନୀତ୍ଵା ରସାତଲଂ ଚକ୍ରେ ଵନ୍ଦୀମିନ୍ଦୀଵରପ୍ରଭାମ୍

ତାଙ୍କୁ ରସାତଳକୁ ନେଇ, ନୀଳ ମନ୍ଦାର ପ୍ରଭା ଦେଇ ଗାୟିକା କରିଦେଲେ।

ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସୁର୍ଵିଷ୍ଣଵେ ହରିମନ୍ଦିରମ୍

ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇ, ନିବେଦନ କଲେ।