କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ତ୍ରାତୁମର୍ହସ୍ଯନନ୍ତେଶ ତ୍ରାତା ହି ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଅନନ୍ତ ନାଥ, ଆପଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ରକ୍ଷକ।

ପ୍ରୋଵାଚୋନ୍ନିଦ୍ରପଦ୍ମାକ୍ଷଃ ପୀତଵାସାସୁରଦ୍ଵିଷଃ

ତାପରେ ପଦ୍ମନୟନ, ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ଅସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କହିଲେ।

ଇମଂ ଦେଶମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ କିଂ ଵା କାର୍ଯଂ କରୋମି ଵଃ

ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଆପଣମାନେ କଣ କାମ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ମୁଁ କରିଦିଏ?

ବାଧତେ ଭଗଵନ୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସହର୍ଷିଭିଃ

ଭଗବନ୍, ଏକ ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରୁଛି।

ହନ୍ତୁମର୍ହସି ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତାସି ଜଗନ୍ମଯ

ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବିଶ୍ୱର ଅବତାର।

ଵଧାଯ ଦୈତ୍ଯମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ସୋ ଽସୃଜତ୍ ପୁରୁଷଂ ସ୍ଵଯମ୍

ସେ ଦାନବର ନାଶ ପାଇଁ ନିଜେ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଂ ତଂ ପ୍ରାହ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ

ଯିଏ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିଲେ, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଇମଂ ଦେଶଂ ସମାଗନ୍ତୁଂ କ୍ଷିପ୍ରମର୍ହସି ପୌରୁଷାତ୍

ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ମହାପୁରୁଷମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯଯୌ ଦୈତ୍ଯମହାପୁରମ୍

ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ଦାନବଙ୍କ ମହାନଗରକୁ ଗଲେ।

ଆରୁହ୍ଯ ଗରୁଡଂ ଦେଵୋ ମହାମେରୁରିଵାପରଃ

ଦେବତା ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅନ୍ୟ ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଗଲେ।

ସମାଚଚକ୍ଷିରେ ନାଦଂ ତଦା ଦୈତ୍ଯପତେର୍ଭଯାତ୍

ତାପରେ, ଦାନବନାଥଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ସେ ଶବ୍ଦକୁ ଜଣାଇଲେ।

ଵିମୁଞ୍ଚନ୍ ଭୈରଵଂ ନାଦଂ ତଂ ଜାନୀମୋ ଽମରାର୍ଦନ

ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦେଇ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରୁଛୁ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଶକ।

ସଂନଦ୍ଧୈଃ ସାଯୁଧୈଃ ପୁତ୍ରୈଃ ପ୍ରହ୍ରାଦାଦ୍ଯୈସ୍ତଦା ଯଯୌ

ତାପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ସଜି ଯାଇଲେ।

ପୁରୁଷଂ ପର୍ଵତାକାରଂ ନାରାଯଣମିଵାପରମ୍

ସେ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟ ନାରାୟଣ।

ଅଯଂ ସ ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ଗୋପ୍ତା ନାରାଯଣୋ ରିପୁଃ

ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ନାରାୟଣ, ଆମର ଶତ୍ରୁ।

ତାନି ଚାଶେଷତୋ ଦେଵୋ ନାଶଯାମାସ ଲୀଲଯା

ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭଗବାନ ସହଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

ପ୍ରହ୍ରାଦଶ୍ଚାପ୍ଯନୁହ୍ରାଦଃ ସଂହ୍ରାଦୋ ହ୍ରାଦ ଏଵ ଚ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଅନୁହ୍ରାଦ, ସଂହ୍ରାଦ ଏବଂ ହ୍ରାଦ—

ସଂହ୍ରାଦଶ୍ଚାପି କୌମାରମାଗ୍ନେଯଂ ହ୍ରାଦ ଏଵ ଚ

ସଂହ୍ରାଦଙ୍କର ପୁଅମାନେ କୌମାର ଓ ଆଗ୍ନେୟ ଥିଲେ; ହ୍ରାଦଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ପୁଅ ଥିଲେ।

ନ ଶେକୁର୍ବାଧିତୁଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଯଥା ତଥା

ସେମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କିଛି ହାନି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପାଦେଷୁ କରୈଃ ସଂଚିକ୍ଷେପ ନନାଦ ଚ

ହାତରେ ତାଙ୍କର ପା ଧରି, ତାଙ୍କୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।

ପାଦେନ ତାଡଯାମାସ ଵେଗେନୋରସି ତଂ ବଲୀ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ପା ଦ୍ୱାରା ଜୋରରେ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।

ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ପ୍ରଵୃତ୍ତମଖିଲଂ ତଥା

ସେ ଯାଇ ସମସ୍ତ ଘଟିଥିବା କଥା ପ୍ରତିବେଦନ କଲେ।

ନରସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ କୃତ୍ଵା ସିଂହସ୍ଯାର୍ଧତନୁଂ ତଥା

ମନୁଷ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଆକୃତି ଓ ସିଂହର ଅର୍ଦ୍ଧ ଆକୃତି ନେଇ—

ଆଵିର୍ବଭୂଵ ସହସା ମୋହଯନ୍ ଦୈତ୍ଯପୁଙ୍ଗଵାନ୍

ସେ ହଠାତ୍ ଦେଖାଦେଲେ, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।

ଭାତି ନାରାଯଣୋ ଽନନ୍ତୋ ଯଥା ମଧ୍ଯନ୍ଦିନେ ରଵିଃ

ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଉଠିଲେ।

ଵଧାଯ ପ୍ରେରଯାମାସ ନରସିହସ୍ଯ ସୋ ଽସୁରଃ

ସେ ଅସୁର ନରସିଂହଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପଠାଇଦେଲେ।

ସହୈଵ ତ୍ଵନୁଜୈଃ ସର୍ଵୈର୍ନାଶଯାଶୁ ମଯେରିତଃ

ମାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଯୁଯୁଧେ ସର୍ଵଯତ୍ନେନ ନରସିଂହେନ ନିର୍ଜିତଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ନରସିଂହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହେଲେ।

ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପଶୁପତେରସ୍ତ୍ରଂ ସସର୍ଜ ଚ ନନାଦ ଚ

ପଶୁପତିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତାହାକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ ଏବଂ ଗର୍ଜନ କଲେ।