କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ଵୈଵସ୍ଵତେ ଽନ୍ତରେ ପ୍ରୋକ୍ତା ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚାଦିତେଃ ସୁତାଃ

ଵୈଵସ୍ୱତ କାଳରେ ଆଦିତିର ପୁଅ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛନ୍ତି।

ହିରଣ୍ଯକଶିପୁଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷଂ ତଥାପରମ୍

ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ପ୍ରଥମ, ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ତାହା ପରେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଲେଭେଵରାନ୍ ଦିଵ୍ଯାନ୍ ସ୍ତୁତ୍ଵାସୌ ଵିଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈ

ଦିବ୍ୟ ଵରମାନେ ଦେଖି, ସେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ସେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।

ବାଧିତାସ୍ତାଡିତା ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ପୀଡିତ ଓ ଆଘାତିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦେବଦେବ ଓ ପିତାମହଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।

କୂଟସ୍ଥଂ ଜଗତାମେକଂ ପୁରାଣଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍

ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକ, ପୁରାତନ, ପରମପୁରୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ।

ସର୍ଵଦେଵହିତାର୍ଥାଯ ଜଗାମ କମଲାସନଃ

ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ସେ ଯାଇଲେ।

କ୍ଷୀରୋଦସ୍ଯୋତ୍ତରଂ କୂଲଂ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ହରିରୀଶ୍ଵରଃ

କ୍ଷୀରସାଗରର ଉତ୍ତର କୂଳକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି ଈଶ୍ୱର ବସିଛନ୍ତି।

ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ମୂର୍ଧ୍ନା କୃତାଞ୍ଜଲିରଭାଷତ

ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଚରଣକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ।

ଵ୍ଯାପୀ ସର୍ଵାମରଵପୁର୍ମହାଯୋଗୀ ସନାତନଃ

ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ରୂପରେ ବ୍ୟାପିତ, ଚିରକାଳୀନ ମହାଯୋଗୀ।

ଵୈରାଗ୍ଯୈଶ୍ଵର୍ଯନିରତୋ ରାଗାତୀତୋ ନିରଞ୍ଜନଃ

ସେ ବିରକ୍ତି ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ଲିନ, ଆସକ୍ତିରୁ ଦୂର, ନିର୍ମଳ।

ତ୍ରାତୁମର୍ହସ୍ଯନନ୍ତେଶ ତ୍ରାତା ହି ପରମେଶ୍ଵରଃ

ଅନନ୍ତ ନାଥ, ଆପଣ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ରକ୍ଷକ।

ପ୍ରୋଵାଚୋନ୍ନିଦ୍ରପଦ୍ମାକ୍ଷଃ ପୀତଵାସାସୁରଦ୍ଵିଷଃ

ତାପରେ ପଦ୍ମନୟନ, ନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ଅସୁରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ କହିଲେ।

ଇମଂ ଦେଶମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ କିଂ ଵା କାର୍ଯଂ କରୋମି ଵଃ

ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ଆପଣମାନେ କଣ କାମ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ମୁଁ କରିଦିଏ?

ବାଧତେ ଭଗଵନ୍ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସହର୍ଷିଭିଃ

ଭଗବନ୍, ଏକ ଦାନବ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡନ କରୁଛି।

ହନ୍ତୁମର୍ହସି ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ରାତାସି ଜଗନ୍ମଯ

ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ବିଶ୍ୱର ଅବତାର।

ଵଧାଯ ଦୈତ୍ଯମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ସୋ ଽସୃଜତ୍ ପୁରୁଷଂ ସ୍ଵଯମ୍

ସେ ଦାନବର ନାଶ ପାଇଁ ନିଜେ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପାଣିଂ ତଂ ପ୍ରାହ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ

ଯିଏ ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ଧରିଥିଲେ, ଗରୁଡ଼ ଧ୍ୱଜୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଇମଂ ଦେଶଂ ସମାଗନ୍ତୁଂ କ୍ଷିପ୍ରମର୍ହସି ପୌରୁଷାତ୍

ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।

ମହାପୁରୁଷମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯଯୌ ଦୈତ୍ଯମହାପୁରମ୍

ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ମହାପୁରୁଷ ଦାନବଙ୍କ ମହାନଗରକୁ ଗଲେ।

ଆରୁହ୍ଯ ଗରୁଡଂ ଦେଵୋ ମହାମେରୁରିଵାପରଃ

ଦେବତା ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଅନ୍ୟ ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଗଲେ।

ସମାଚଚକ୍ଷିରେ ନାଦଂ ତଦା ଦୈତ୍ଯପତେର୍ଭଯାତ୍

ତାପରେ, ଦାନବନାଥଙ୍କ ଭୟରେ ସେମାନେ ସେ ଶବ୍ଦକୁ ଜଣାଇଲେ।

ଵିମୁଞ୍ଚନ୍ ଭୈରଵଂ ନାଦଂ ତଂ ଜାନୀମୋ ଽମରାର୍ଦନ

ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦେଇ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରୁଛୁ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଶକ।

ସଂନଦ୍ଧୈଃ ସାଯୁଧୈଃ ପୁତ୍ରୈଃ ପ୍ରହ୍ରାଦାଦ୍ଯୈସ୍ତଦା ଯଯୌ

ତାପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି, ସଜି ଯାଇଲେ।

ପୁରୁଷଂ ପର୍ଵତାକାରଂ ନାରାଯଣମିଵାପରମ୍

ସେ ଏକ ପୁରୁଷକୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖିଲେ, ଅନ୍ୟ ନାରାୟଣ।

ଅଯଂ ସ ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ଗୋପ୍ତା ନାରାଯଣୋ ରିପୁଃ

ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷକ, ନାରାୟଣ, ଆମର ଶତ୍ରୁ।

ତାନି ଚାଶେଷତୋ ଦେଵୋ ନାଶଯାମାସ ଲୀଲଯା

ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଭଗବାନ ସହଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ।

ପ୍ରହ୍ରାଦଶ୍ଚାପ୍ଯନୁହ୍ରାଦଃ ସଂହ୍ରାଦୋ ହ୍ରାଦ ଏଵ ଚ

ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଅନୁହ୍ରାଦ, ସଂହ୍ରାଦ ଏବଂ ହ୍ରାଦ—

ସଂହ୍ରାଦଶ୍ଚାପି କୌମାରମାଗ୍ନେଯଂ ହ୍ରାଦ ଏଵ ଚ

ସଂହ୍ରାଦଙ୍କର ପୁଅମାନେ କୌମାର ଓ ଆଗ୍ନେୟ ଥିଲେ; ହ୍ରାଦଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ପୁଅ ଥିଲେ।

ନ ଶେକୁର୍ବାଧିତୁଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଯଥା ତଥା

ସେମାନେ କେହି ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁ, ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କିଛି ହାନି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।