କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପରିଷସ୍ଵଜେ

ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ହେଉଥିବା ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ଋଗ୍ଯଜୁଃ ସାମସଂଜ୍ଞଂ ତତ୍ ପଵିତ୍ରମମଲଂ ପଦମ୍

ସେ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ଆଶ୍ରୟକୁ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।

ବ୍ରହ୍ମତେଜୋମଯଂ ଶ୍ରୀମନ୍ନିଷ୍ଠା ଚୈଵ ମନୀଷିଣାମ୍

ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଗଠିତ, ଶ୍ରୀମୟ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।

ଅପଶ୍ଯଦୈଶ୍ଵରଂ ତେଜଃ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵତ୍ରଗଂ ଶିଵମ୍

ସେ ଦେବତା ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଦେଖିଲେ—ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ମଙ୍ଗଳମୟ।

ଆନନ୍ଦମଚଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ପାରମେଶ୍ଵରମ୍

ଏହିଏ ଆନନ୍ଦମୟ, ଅଚଳ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।

ପ୍ରାପ୍ତଵାନାତ୍ମନୋ ଧାମ ଯତ୍ତନ୍ମୋକ୍ଷାଖ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍

ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ, ଯାହାକୁ ମୋକ୍ଷ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ଓ ଅବିନାଶୀ, ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ସମାଶ୍ରିତ୍ଯାନ୍ତିମଂ ଭାଵଂ ମାଯାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ତରେଦ୍ ବୁଧଃ

ଶେଷ ସ୍ଥିତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ମାୟା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।

ଶକ୍ରେଣ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍

ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୱଜଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ତଦ୍ ଵଦାଶେଷମସ୍ମାକଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ଭଵତା ପୁରା

ଆମେ ଯାହା ପୂର୍ବେ କହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କୁହ।

ଶୁଶ୍ରୂଷୁଶ୍ଚାପ୍ଯଯଂ ଶକ୍ରଃ ସଖା ତଵ ଜଗନ୍ମଯ

ଏହି ଶକ୍ର, ତୁମ ସହଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ହୋଇ, ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ।

ରସାତଲଗତୋ ଦେଵୋ ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ

ଦେବତା, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ, ରସାତଳକୁ ଗଲେ—

ସନ୍ନିଧୌ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ତଦ୍ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଭଵତାମହମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ମୁଁ ସେ କଥା ତୁମମାନେଙ୍କୁ କହିବି।

ପୁରାଣଶ୍ରଵଣଂ ଵିପ୍ରାଃ କଥନଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ତାହାର କଥା କହିବା—

ଉପାଖ୍ଯାନମଥୈକଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

କିମ୍ବା ଏକଟି ଉପାଖ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ପାଏ।

ଉକ୍ତଂ ଦେଵାଧିଦେଵେନ ଶ୍ରଦ୍ଧାତଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ କହିଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଉଚିତ।

ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ମଯା ସର୍ଵମିନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ କହିଥିଲି।

ପୁରାଣଂ ପୁଣ୍ଯଦଂ ନୃଣାଂ ମୋକ୍ଷଧର୍ମାନୁକୀର୍ତନମ୍

ଏହା ପୁରାଣ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ମୋକ୍ଷର ଧର୍ମକଥା କହିଥାଏ।

ଉପାସ୍ଯ ଵିପୁଲାଂ ନିଦ୍ରାଂ ଭୋଗିଶଯ୍ଯାଂ ସମାଶ୍ରିତଃ

ପୂଜା କରି ସର୍ପଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲି।

ତତୋ ମେ ସହସୋତ୍ପନ୍ନଃ ପ୍ରସାଦୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵା

ତାପରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୋ ମନରେ ହଠାତ୍ ଦୟା ଉପଜିଲା।

ତଦନ୍ତରେ ଽଭଵତ୍ କ୍ରୋଧଃ କସ୍ମାଚ୍ଚିତ୍ କାରଣାତ୍ ତଦା

ସେଇ ସମୟରେ, କିଛି ଅଜଣା କାରଣରୁ, ମୋ ମନରେ କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଆସିଗଲା।

ତେଜସା ସୂର୍ଯସଂକାଶସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଂହରନ୍ନିଵ

ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ତେଜ ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ମୁଁ ମାନେ ତିନି ଲୋକକୁ ଗୁପ୍ତ କରୁଥିବା ପରି ଲାଗିଲା।

ସୁରୂପା ସୌମ୍ଯଵଦନା ମୋହିନୀ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍

ସୁନ୍ଦର ଆକୃତି, ମୃଦୁ ମୁହଁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଏକ ନାରୀ।

ଦିଵ୍ଯକାନ୍ତିସମାଯୁକ୍ତା ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯୋପଶୋଭିତା

ଦିବ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଥିବା, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଧାରଣ କରି ଶୋଭିତ।

ସ୍ଵଧାମ୍ନା ପୂରଯନ୍ତୀଦଂ ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵଂ ସମୁପାଵିଶତ୍

ନିଜ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ପୂରଣ କରି, ସେ ମୋ ପାଖରେ ବସିଗଲେ।

ଯେନେଯଂ ଵିପୁଲା ସୃଷ୍ଟିର୍ଵର୍ଧତେ ମମ ମାଧଵ

ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶାଳ ସୃଷ୍ଟି, ମୋ ମାଧବ, ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।

ମୋହଯିତ୍ଵା ମମାଦେଶାତ୍ ସଂସାରେ ଵିନିପାତଯ

ମୋ ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ପକାଇଦିଅ।

ଅକ୍ରୋଧନାନ୍ ସତ୍ଯପରାନ୍ ଦୂରତଃ ପରିଵର୍ଜଯ

ଯେମାନେ କ୍ରୋଧ ରହିତ ଓ ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ।

ଜାପିନସ୍ତାପସାନ୍ ଵିପ୍ରାନ୍ ଦୂରତଃ ପରିଵର୍ଜଯ

ଯେମାନେ ଜପ କରନ୍ତି, ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ।

ମହାଯଜ୍ଞପରାନ୍ ଵିପ୍ରାନ୍ ଦୂରତଃ ପରିଵର୍ଜଯ

ଯେମାନେ ବଡ଼ ்ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖ।