କୂର୍ମପୁରାଣମ୍

ସଂନ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵକର୍ମାଣି ପରଂ ଵୈରାଗ୍ଯମାଶ୍ରିତଃ

ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ପରମ ବୈରାଗ୍ୟକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।

ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭାଵନାମନ୍ତ୍ଯାଂ ବ୍ରାହ୍ମୀମକ୍ଷରପୂର୍ଵିକାମ୍

ସେ ବ୍ରହ୍ମର ଅବିନାଶୀ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶେଷ ଧ୍ୟାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଯଂ ଵିନିଦ୍ରା ଜିତଶ୍ଵାସାଃ କାଙ୍କ୍ଷନ୍ତେ ମୋକ୍ଷକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ

ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାକୁ ନିଦ୍ରାହୀନ, ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ଚାହାନ୍ତି।

ଆକାଶେନୈଵ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଗୈଶ୍ଵର୍ଯପ୍ରଭାଵତଃ

ଯୋଗଶକ୍ତିର ବଳରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନ୍ଯେ ପଥି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରଂ ସିଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଯଯୁଃ

ପଥରେ ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସିଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ସ୍ଥାନଂ ତଦ୍ଯୋଗିଭିର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ପରମଃ ପୁମାନ୍

ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଯୋଗୀମାନେ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ପରମ ପୁରୁଷ ବସନ୍ତି।

ଵିଵେଶ ଚାନ୍ତର୍ଭଵନଂ ଦେଵାନାଂ ଚ ଦୁରାସଦମ୍

ଏବଂ ସେ ଦେବତାମାନେ ପାଇବାକୁ ଅସମର୍ଥ ଯେଉଁ ଭିତର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଅନାଦିନିଧନଂ ଦେଵଂ ଦେଵଦେଵଂ ପିତାମହମ୍

ଯିଏ ଆଦି ଓ ଶେଷ ନଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପିତାମହ ସେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ—

ତନ୍ମଧ୍ଯେ ପୁରୁଷଂ ପୂର୍ଵମପଶ୍ଯତ୍ ପରମଂ ପଦମ୍

ସେ ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟକୁ ଦେଖିଲେ।

ଚତୁର୍ମୁଖମୁଦାରାଙ୍ଗମର୍ଚିଭିରୁପଶୋଭିତମ୍

ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଉଦାର ଦେହ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ—

ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଗମ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ପରିଷସ୍ଵଜେ

ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ହେଉଥିବା ଦେବତା ସ୍ୱୟଂ ଆଗକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।

ଋଗ୍ଯଜୁଃ ସାମସଂଜ୍ଞଂ ତତ୍ ପଵିତ୍ରମମଲଂ ପଦମ୍

ସେ ପବିତ୍ର ଓ ନିର୍ମଳ ଆଶ୍ରୟକୁ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।

ବ୍ରହ୍ମତେଜୋମଯଂ ଶ୍ରୀମନ୍ନିଷ୍ଠା ଚୈଵ ମନୀଷିଣାମ୍

ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଗଠିତ, ଶ୍ରୀମୟ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।

ଅପଶ୍ଯଦୈଶ୍ଵରଂ ତେଜଃ ଶାନ୍ତଂ ସର୍ଵତ୍ରଗଂ ଶିଵମ୍

ସେ ଦେବତା ଦିବ୍ୟ ତେଜକୁ ଦେଖିଲେ—ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପି, ମଙ୍ଗଳମୟ।

ଆନନ୍ଦମଚଲଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ଥାନଂ ତତ୍ପାରମେଶ୍ଵରମ୍

ଏହିଏ ଆନନ୍ଦମୟ, ଅଚଳ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।

ପ୍ରାପ୍ତଵାନାତ୍ମନୋ ଧାମ ଯତ୍ତନ୍ମୋକ୍ଷାଖ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍

ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାଙ୍କ ନିବାସକୁ, ଯାହାକୁ ମୋକ୍ଷ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ ଓ ଅବିନାଶୀ, ସେଠାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ସମାଶ୍ରିତ୍ଯାନ୍ତିମଂ ଭାଵଂ ମାଯାଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ତରେଦ୍ ବୁଧଃ

ଶେଷ ସ୍ଥିତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ମାୟା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ।

ଶକ୍ରେଣ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ଗରୁଡଧ୍ଵଜମ୍

ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତେ ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନିତ ଧ୍ୱଜଧାରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ତଦ୍ ଵଦାଶେଷମସ୍ମାକଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ଭଵତା ପୁରା

ଆମେ ଯାହା ପୂର୍ବେ କହିଥିଲେ, ସେଥିରେ ସମସ୍ତ କଥା ଆମକୁ କୁହ।

ଶୁଶ୍ରୂଷୁଶ୍ଚାପ୍ଯଯଂ ଶକ୍ରଃ ସଖା ତଵ ଜଗନ୍ମଯ

ଏହି ଶକ୍ର, ତୁମ ସହଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ହୋଇ, ଶୁଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହୀ।

ରସାତଲଗତୋ ଦେଵୋ ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ

ଦେବତା, ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ସହିତ, ରସାତଳକୁ ଗଲେ—

ସନ୍ନିଧୌ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ତଦ୍ ଵକ୍ଷ୍ଯେ ଭଵତାମହମ୍

ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ମୁଁ ସେ କଥା ତୁମମାନେଙ୍କୁ କହିବି।

ପୁରାଣଶ୍ରଵଣଂ ଵିପ୍ରାଃ କଥନଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ

ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପୁରାଣ ଶୁଣିବା ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ତାହାର କଥା କହିବା—

ଉପାଖ୍ଯାନମଥୈକଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ମହୀଯତେ

କିମ୍ବା ଏକଟି ଉପାଖ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକରେ ବହୁତ ମାନ୍ୟତା ପାଏ।

ଉକ୍ତଂ ଦେଵାଧିଦେଵେନ ଶ୍ରଦ୍ଧାତଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ

ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯିଏ କହିଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତାହାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଉଚିତ।

ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ମଯା ସର୍ଵମିନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ଭାଷିତମ୍

ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା କହିବାକୁ ଯାଉଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ କହିଥିଲି।

ପୁରାଣଂ ପୁଣ୍ଯଦଂ ନୃଣାଂ ମୋକ୍ଷଧର୍ମାନୁକୀର୍ତନମ୍

ଏହା ପୁରାଣ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ମୋକ୍ଷର ଧର୍ମକଥା କହିଥାଏ।

ଉପାସ୍ଯ ଵିପୁଲାଂ ନିଦ୍ରାଂ ଭୋଗିଶଯ୍ଯାଂ ସମାଶ୍ରିତଃ

ପୂଜା କରି ସର୍ପଶଯ୍ୟାରେ ଶୋଇ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲି।

ତତୋ ମେ ସହସୋତ୍ପନ୍ନଃ ପ୍ରସାଦୋ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵା

ତାପରେ, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୋ ମନରେ ହଠାତ୍ ଦୟା ଉପଜିଲା।