ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗାଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବୀ, ଯିଏ ଜଳଧାରା ବୋହିବାର ଶକ୍ତିବାନ୍, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଆକୃତିର ମାଲିକା, ଏବଂ ଅସଂଖ୍ୟ ଦାନ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ—ବଡ଼ ହେଉ କି ଛୋଟ। ସେ ଭାଗ୍ୟର ଧାରକୀ, ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଦେଇଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଦେବୀ, ଯିଏ ଶ୍ରୀଧରଙ୍କ ଶରୀରର ଅର୍ଦ୍ଧାଂଗିନୀ ଭାବେ ବିଶିଷ୍ଟ। ଦେବୀ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ନଶ୍ୱ କରିଥିବା, ସିହିକାଙ୍କ କନ୍ୟା, ସିଂହ ଉପରେ ବସିଥିବା ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି। ସେ ରସର ଜ୍ଞାନୀ, ରସ ଦେଇଥିବା, ମନୋହର, ଯାହାଙ୍କ ଜିଭରୁ ସଦା ଅମୃତ ବର୍ଷିତ ହୁଏ। ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଜିଭର ସ୍ୱାମିନୀ, ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟା, ଅଟୁଟ ଦୃଢ଼ ଦେହର ମାଲିକା। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ସର୍ପମାନଙ୍କର ମହାରାଣୀ, ଚନ୍ଦ୍ରମୟୀ, କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତରଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ତାଙ୍କର ପରିସର ସୁନାର ଚମ୍ପାକ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ସେ କଂସଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେଇଥିବା ଶକ୍ତି। ସେ ପ୍ରକଟ ଦେବୀ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର ଧାରିଣୀ, ଦିନ ପରେ ଅତିତ, ଅପୂର୍ବ ଓ ଅତିଶୟ କାମ୍ୟ, ଉତ୍ତମ, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦରିତ, ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅଯୋଗ୍ୟ ଦୁଇଁଥରେ ପୂଜିତ। ସେ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କର ମାତା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ନାଡୀର ମାଲିକା, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ବିରାଜମାନ। ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରର ତାତ୍ପର୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମର ଧାରକୀ। ସେ ଧର୍ମର ଶକ୍ତି, ଧର୍ମର ଗଠନ, ଅଧର୍ମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ଧର୍ମକୁ ଧାରଣ କରିଥିବା। ଦେବୀ ଧର୍ମର ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ, ଧାର୍ମିକ ସ୍ୱଭାବର, ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ, ଏବଂ ଭୂମିର ଆଧାର। ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ତଥାପି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଓ ମୂଳ। ସେ ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ, ଖ ରୂପ, ବିଶ୍ୱ ରୂପ ଓ ନିରାକାର। ଏହିପରି ଦେବୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି, ଏକ ଭକ୍ତ ଭୟଭିତ ହୃଦୟରେ ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଦେଖି ଡରିଯାଇଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ ଅନ୍ୟ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖାନ୍ତୁ।” ଦେବୀ ସେହି ଭୟଙ୍କର ରୂପକୁ ଅପସାରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଏକ ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ—ଏହି ରୂପରେ ଦୁଇଟି ଚକ୍ଷୁ, ଦୁଇଟି ବାହୁ, ଗାଢ଼ ନୀଳ କେଶର ଅଲଙ୍କୃତ ମୂର୍ତ୍ତି। ତାଙ୍କର ଚଉଡ଼ ଲାଳାଟ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ତିଳକ ଶୋଭିତ, ଚାତୁର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୋଭାର ପ୍ରତୀକ। ବିଶାଳ ସୁନା ମାଳା ଛାତିରେ ଶୋଭିତ, ମୃଦୁ ଓ ଦିବ୍ୟ ମୁହଁରେ ଅସୀମ ମହିମା ରହିଛି। ଏହି ମୃଦୁ ରୂପ ଦେଖି, ଭୟ ଛାଡ଼ି ଭକ୍ତ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଆସିଲା, ସେ ପରମ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ଆପଣ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଆପଣ ହିଁ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଅନ୍ୟେ, ଯେଉଁମାନେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶିବ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଶୁଭର ଆଶ୍ରୟ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଅବିଦ୍ୟା, ପ୍ରତିବନ୍ଧ, ମାୟା, ଓ ପଞ୍ଚତତ୍ତ୍ୱ ଭଳି ଅସଂଖ୍ୟ ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଭେଦରୁ ମୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଭେଦ ଆପଣଙ୍କୁ ଭିତରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ। ଆଦି ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଆପଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି। ଆପଣ ହିଁ ପରମ ଆନନ୍ଦ, ଆପଣ ହିଁ ଆନନ୍ଦ ଦାତ୍ରୀ। ଆପଣ ଶିବ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ପରମ ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମ। ହେ ଦେବୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ବାୟୁ, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କୁମାରକା, ସାଂଖ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ କପିଳ ଦେବ, ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶଙ୍କର। ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାମବେଦ, ଛନ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗାୟତ୍ରୀ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ମାୟା, କାଳ ମାପନ କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ହିଁ କାଳ। ଆଶ୍ରମମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୃହସ୍ଥାଶ୍ରମ, ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାନ୍ ନାୟକ। ଉପନିଷଦ୍ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଗୁପ୍ତ ଉପନିଷଦ୍। ସମସ୍ତ ମାର୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶବ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ସରସ୍ୱତୀ। ସତୀନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆରୁଣ୍ଧତୀ, ଉଡ଼ିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସୁପର୍ଣ୍ଣ। ଜପମାନେ ସାବିତ୍ରୀ, ଯଜୁର୍ବେଦର ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ଆପଣ। ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଅନନ୍ୟ ମହିମାକୁ ଭକ୍ତ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରି, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।