ଏଠାରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟିଲା । ଏକ ବେଳେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତି ଓ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପଦ୍ମନୟନ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଅଜର ଓ ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ । ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ଯୋଗେଶ୍ୱର, ହେ ବିଶ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ମୋତେ ନିଜେ କହ, କି ଉପାୟ ଅଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତିର?” ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ଭଗବାନ ସ୍ମିତହାସ୍ୟରେ ସାରା ସଂସାରର ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ । ସେ କହିଲେ, “ମୋ ପୂଜା କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତିର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ହେବ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ । ମୋ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣି, ମୋକୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଥିବା ଜନେ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ । ଆତ୍ମାକୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କର, ତେବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ । ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ରହ୍ମ ଚିନ୍ତନ ଅଛି, ଯାହା ଗୁଣ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଇଯାଏ । ଯଦି ଏହି ଚିନ୍ତନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ପ୍ରାଚୀନ ଉପାୟକୁ ଅନୁସରଣ କର; ଏହିଠି ବେଦ ଉପଦେଶ ଅଛି । ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଏହିପରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବେ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଫଳ କ’ଣ, କାରଣ କ’ଣ, ତୁମେ କିଏ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ?” ଭଗବାନ କହିଲେ, “ଅମୃତ ଆନନ୍ଦ, ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ଅବିନାଶୀ, ଅନ୍ଧକାର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବ ଯାହା । ଫଳ ହେଉଛି ଏହି ଜଗତ ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ; କାରଣ ହେଉଛି ଶୁଦ୍ଧ ଅବିନାଶୀ । ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ । ଏହିପରି, ତୁମେ କାର୍ମିକ ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ।” ପୁନି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହି ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କ’ଣ, ଏହାର ତିନିପ୍ରକାର ଧ୍ୟାନ କ’ଣ? ଏହାର ଉପାୟ କ’ଣ, ଶୁଧ୍ଧି ପୂର୍ବକ ଉପବାସ କ’ଣ?” ସେ କହିଲେ, “ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ମୋତେ ସବୁଠିକ୍ ଭାବେ ଏବେ କହ ।” ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସବୁକିଛି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଠି କହିଦେଲି ।” ଏହିପରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ଭଗବାନ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛା ସହିତ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ । ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିରାଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ । ଏହିପରି ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ । ଏହି ଅବସ୍ଥା, ଯାହାକୁ ଅନିଦ୍ର, ପ୍ରାଣ-ନିଗ୍ରହୀ, ମୁକ୍ତିକାମୀ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି । ଯୋଗଶକ୍ତିର ବଳରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଗମନ କଲେ । ଯେଉଁଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହି ସ୍ଥାନ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଗମ୍ୟ । ସେଠି, ଆଦି ଅନ୍ତ ଶୂନ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ପିତାମହଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ଚାରି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଭାବେ ଅଭିଭୂଷିତ । ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ଭଗବାନ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଅଙ୍ଗୀକାର କଲେ । ଏହି ନିର୍ମଳ ଓ ଅପାପ ଧାମ ହେଉଛି ଋକ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ ଭାବରେ ପରିଚିତ । ଏହା ବ୍ରହ୍ମଜ୍ୟୋତିରେ ଗଠିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ । ସେ ଦିବ୍ୟ ଶାନ୍ତିମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଓ ଶୁଭ୍ର ତେଜସ୍ୱୀତାକୁ ଦେଖିଲେ । ଏହିଠି ଅଚଳ, ଆନନ୍ଦମୟ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ପରମ ଧାମ । ସେ ଆତ୍ମାର ଧାମ, ଅବିନାଶୀ ମୁକ୍ତିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ । ଏହି ଶେଷ ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ ମାୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି ପାର ହୋଇଯାନ୍ତି । ଏହି ସମୟରେ, ସକଳ ଦେବତା ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଆପଣ ଯାହା ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆମକୁ କହନ୍ତୁ ।