ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ମହାନ ଭକ୍ତ ଶିରୋମଣି ନିଜ ହୃଦୟରୁ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଦି, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନଥିବା, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେ ଯିଏ ଭିନ୍ନତା ଓ ଅଭିନ୍ନତାରୁ ମୁକ୍ତ, ଆନନ୍ଦମୟ ରୂପୀ, ସେଉଁଠି ଅଗଣିତ ନମସ୍କାର ଜଣାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଅନନ୍ତ ଓ ନିରାକାର ରୂପକୁ ପୁନିପୁନି ଶିର ନମାଇଲେ। ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ, ବ୍ରହ୍ମ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ନମନ କଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ଶିବଙ୍କୁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରଣାମ କରିଲେ। ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ପିତା, ଆପଣେ ମାଧ୍ୟ, ହେ ପରମ ପୁରୁଷ!” ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ଅନନ୍ତ, ଅନ୍ଧକାରରୁ ପରେ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ରୂପରେ, ଯାହା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ଶରଣ ନେଉଛି। ତା’ପରେ, ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ସ୍ନେହଭାବରେ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ହସିଥିବା ପରି ଦେଖାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ କୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବରେ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏବଂ ସେ, ପଦ୍ମନୟନ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଅଜର, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଧନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଏଇ ଜ୍ଞାନ, ଯାହାର ଏକମାତ୍ର ବିଷୟ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଆନନ୍ଦକୁ ଦେଇଥାଏ। ମୁଁ କ’ଣ କରିବି, ହେ ଯୋଗେଶ୍ୱର? ମୋତେ କହ, ହେ ବିଶ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି!” ତେଣୁ ସେ ହସିକି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତିର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ନୁହେଁ। ମୋ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଜାଣି, ମୁକ୍ତିକାମୀ ଲୋକେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଆତ୍ମାକୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କର, ତେବେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଧ୍ୟାନ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମ ଭାବ, ଗୁଣାତୀତ ଭାବେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ପ୍ରାଚୀନ ପଦ୍ଧତିକୁ ଅନୁସରଣ କର; ଏହା ବେଦ ଉପଦେଶ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ତେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ।” ଏହିଠାରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, “ଫଳ କ’ଣ, କାରଣ କ’ଣ, ଆପଣ କିଏ, ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କ’ଣ?” ତେଣୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: ସେ ଅନନ୍ତ ଆନନ୍ଦ, ଆତ୍ମଲୋକ୍ଷ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ, ଅନ୍ଧକାର ତର। ଫଳ ହେଉଛି ସଂସାର ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତ, କାରଣ ହେଉଛି ପବିତ୍ର ଅବିନାଶୀ। ମୋ କାର୍ଯ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଓ ଲୟ। ଏହିପରି ଅବିନାଶୀଙ୍କୁ କାର୍ମିକ ଶିଷ୍ଟାଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା, “ସେ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କ’ଣ, ଯାହା ତିନିପ୍ରକାର ଧ୍ୟାନରେ ନିଶ୍ଚିତ?” ଏହାର ସଠିକ୍ ଉପାୟ, ଶୁଧ୍ଧିକରଣ ବ୍ରତ କ’ଣ? ସମସ୍ତ କଥା ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ଏବେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ, ହେ ପଦ୍ମନୟନ!” ତା’ପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଲି।” ଏଭଳି ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ସେଉଁଠି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଯାଇଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବିରାଗକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସେ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମର ପୂର୍ବ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପରମ ଧ୍ୟାନକୁ ଅନ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ସ୍ଥିତି ହେଉଛି, ଯାହା ଅନିଦ୍ର, ପ୍ରାଣ-ନିଗ୍ରହ କରିଥିବା ମୁକ୍ତିକାମୀ ଯୋଗୀମାନେ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି। ଯୋଗଶକ୍ତିରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କଲେ। ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଦ୍ୱାନ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସମ୍ମୁଖୀନ କଲେ। ସେଉଁଠି ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଯୋଗୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପରମ ପୁରୁଷ ବିରାଜିତ, ସେଉଁଠି ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏମିତି ଅନ୍ତର୍ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ପିତାମହଙ୍କୁ ସେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ସେ ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ଦେଖିଲେ।