ମୁନିବରମାନେ, ଶୁଣନ୍ତୁ, ସେଇ ମହାଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ହେବାରୁ, ଏହା ପରେ ଯାହା ଘଟେ, ତାହା କଥା କହୁଛି। ଏହି କାରଣରୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚାରିଟି ମୂର୍ତ୍ତିରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଏ। ସମସ୍ତ ଚାରି ଵେଦରେ ମଧ୍ୟ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚାରି ରୂପରେ ଦେଖାଯାଏ। ଅସୀମ ସହ ବନ୍ଧନ ଥିବାରୁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପରମାତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଭଳି, ଭଗବାନଙ୍କୁ କାଳ, ହରି, ପ୍ରାଣ ଓ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି କାଳକୁ ଵେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅଗ୍ନି, ହର ଓ ରୁଦ୍ର ଭାବେ ଗାଉଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ କାଳ ଅଧୀନ, କିନ୍ତୁ କାଳ କାହାର ଅଧୀନ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ କାଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେଇ ମହାଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ପରମେଶ୍ୱର ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଚଳାନ୍ତି। ସେ ସଦା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ବିଶ୍ୱମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନଶକ୍ତି, କ୍ରିୟାଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରାଣଶକ୍ତି—ଏଇ ତିନି ଶକ୍ତି ରହିଛି। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ସବୁ ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ଯାହା ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ। ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଙ୍କ ମାଲିକ, ମହାମାୟାବୀ, ସେଇ କାଳ, କାଳକୁ ଗଠନ କରିଥିବା ସ୍ୱାମୀ। କାଳ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱର ସ୍ଥାପନ ହୁଏ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ କାଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଶମ୍ଭୁ, ସେଇ କାଳ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଅନନ୍ତ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ଶିଵଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ। ଅନ୍ୟ ଯେତେ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକି ସେଇ ପରମ ଶକ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୟକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଭେଦ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ପୁରାଣଜ୍ଞମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ସେଇ ପରମେଶ୍ୱର, ଭୋଗତା, କପର୍ଦିନ୍ (ଜଟାଧାରୀ), ନୀଳାରୁଣ ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ମନକୁ ଈଶାନୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଏବଂ ଏହାକୁ ବିଚକ୍ଷଣତା ସହିତ ଅନୁଭବ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ବେଦରେ ଏହି କଥା ତତ୍ତ୍ୱଦର୍ଶୀ ଋଷିମାନେ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ବେଦ ଓ ବେଦାନ୍ତରେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତମାନେ ସ୍ଥାପିତ କରିଛନ୍ତି। ଯୋଗୀମାନେ ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କ ପରମ ପଦକୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ସେହି ପରମ ପଦ ଅନନ୍ତ ପ୍ରକୃତିରେ ଏକତ୍ୱ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ପରମ ପଦ ଆତ୍ମସାକ୍ଷାତ୍କାରର ଅଞ୍ଚଳ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ସେଇ ମହାଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଭୌତିକ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱନ କରନ୍ତି। ଶିଵାତ୍ମିକା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମାର ଏକାତ୍ମ ରୂପ, ତାଙ୍କ ଶରଣ ନିବା ଉଚିତ। ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, ସେଠାରେ ମେନା, ହିମାବତଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ, ପାହାଡ଼ର ନାଥଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏଇ ଜନ୍ମ ଆମେ ଦୁହେଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିବାରୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହୋଇଛି।" ସେ ଜଟାଧାରିଣୀ, ଚାରିଟି ମୁହଁ ଓ ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ, ଏବଂ ଅତି ତେଜସ୍ବିନୀ ଥିଲେ। ସେ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ସଗୁଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସତ୍ ଓ ଅସତ୍ ଉଭୟରୁ ପାରେ। ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହିମାବତ ଝୁକି ହାତ ଜୋଡି ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ କହିଲେ—"ମୂର୍ଖ ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମ ନିଜସ୍ୱ ରୂପରେ ଜାଣେ ନାହିଁ, ମୋତେ ଦୟାକରି କହ।" ସେ, ଯୋଗୀମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ଭୟହୀନତା ଦେଇଥାନ୍ତି, ମହାପାହାଡ଼କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ମୁଁ ଏକା, ଅବିନାଶୀ, ଯାହାକୁ ମୁକ୍ତିକାମୀ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।" ସେ ଚିରସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ କ୍ରିୟାର ମୂଳ। "ମୁଁ ତୁମକୁ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି, ମୋର ଏହି ଶାଶ୍ୱତ ରୂପକୁ ଦେଖ।