ଏହି ଗାଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଏଯେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ମନସ୍ପୁତ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ପରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଭଗବାନ ନାରାୟଣ ପୁନି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ ଡକ୍ଷ, ଅତ୍ରି ଓ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ, ପୂର୍ଣ୍ଣସିଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମତତ୍ତ୍ୱର ବିଦ୍ୱାନ୍ ଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁମାନେ ଜଗତର ଅଧିପତି ଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଏହିପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ମନସ୍ପୁତ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତେଣୁ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ଅପ୍ରକଟ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ “ତୁମେ ନିଜକୁ ବିଭକ୍ତ କର” ବୋଲି କହି, ସେ ଭୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ଦଶ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ପୁନି ଏକ ଭାଗରେ ମିଶିଗଲେ। ତାପରେ, କପାଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ଦେବତା ନିଜକୁ ଅନେକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ, କେବେ ଅନ୍ଧକାର କେବେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବରେ ବିଭାଜିତ କଲେ। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଆଦି ଶ୍ରୀମତୀ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି। ମହାଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ନିକଟରେ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ରୁଦ୍ର ଡକ୍ଷଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ପରେ, ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା ମେନାର ଗର୍ଭରେ ସତୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଜନ୍ମ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତିନି ଲୋକ ଓ ନିଜ ଉପକାର ପାଇଁ ହେଲା। ଶିବା, ସତୀ, ହିମବତଙ୍କ ଝିଅ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଗୌରବ ଦେଲେ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ, କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂ ଶଙ୍କରକୁ, କିମ୍ବା ହରିଙ୍କୁ ଉପଲବ୍ଧ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନୀଳପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତି ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ପୁନି ବିଷ୍ଣୁ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶିବା, ସତୀ, ହିମବତଙ୍କ କନ୍ୟା, ଯେଉଁଠାରେ ଜିଜ୍ଞାସୁମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ କୁହନ୍ତୁ। ତାପରେ, ମହାଯୋଗୀ ନିଜର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଧ୍ୟାନ କରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହା ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ତଳିଯାଇଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଏକମାତ୍ର ମୋକ୍ଷପଥ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଅବସ୍ଥାକୁ ‘ଆକାଶ’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ‘ହିମବତୀ’ ମଧ୍ୟ କୁହନ୍ତି। ସେ ଏକତା ଓ ବହୁତ୍ୱ ଦୁହିଁରେ ବସି ଜ୍ଞାନର ରୂପକୁ ଅତି ଆସକ୍ତିରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେ ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆଧାରିତ, ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀତା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ପରି ପବିତ୍ର। ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ଦୁଇ ରୂପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବିହାର କରନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଯେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଉପକରଣ ନାହିଁ। କାରଣ, ସେ ଯେଉଁଠି ଆଧାର ହେଉଛନ୍ତି, ତାହା ଆପଣମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହିକାରଣରୁ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଚାରି ରୂପର ବିକୀରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚାରି ବେଦରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚାରି ରୂପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଅସୀମତା ସହିତ ଯୋଗ ଥିବାରୁ, ରୁଦ୍ରକୁ ପରମାତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଭଳି, ଭଗବାନ୍କୁ କାଳ, ହରି, ପ୍ରାଣ ଓ ମହାପ୍ରଭୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବେଦବେତ୍ତାମାନେ ଏହି କାଳକୁ ଅଗ୍ନି, ହର, ଓ ରୁଦ୍ର ଭାବେ ଗାନ କରନ୍ତି। ସମସ୍ତେ କାଳର ଅଧୀନ, କାଳ କାହାର ଅଧୀନ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ କାଳ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଭୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଚଳାନ୍ତି। ସେ ସଦା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଵିଶ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି।