ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସନ୍ତାନମାନେଙ୍କୁ ଅସଙ୍ଗ, ସର୍ବଜ୍ଞ ଓ କୋଟି କୋଟି ସଂଖ୍ୟାରେ ନିର୍ମାଣ କଲେ। ଗୁରୁ ହରା ସେମାନଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ଘୋଷଣା କଲେ। ଏହିପରି ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତୁ।” ପ୍ରଭୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୋ ଏପରି କୌଣସି ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ; ତୁମେ ଅଶୁଭ ଜୀବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କର।” ଏପରି ଭାବେ, ଅଚଳତାର ଅବସ୍ଥା ଦେବାଦିଦେବ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି, ସ୍ୱ-ଜ୍ଞାନ ଓ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଧିକାର ରଖିଥିଲେ। ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱୟଂ ଶଙ୍କର, ପିନାକ ଧାରୀ, ପରମେଶ୍ୱର। ତାଙ୍କର ମନସ୍ପୁତ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ବିସ୍ତୃତ କରି, ସେ ଏକାମ୍ର ଜଗତ୍ପତିଙ୍କୁ ମସ୍ତକରେ ହସ୍ତ ଯୋଗାଇ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପିନାକଧାରୀ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଦେବଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନର ନାଥ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବେଦାନ୍ତର ସାର ସ୍ୱରୂପ, ବେଦମୟ ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବିଭିନ୍ନ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ଜୀବମାନେ ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି, ତାହାରେ ଥିବା ତ୍ରିନେତ୍ର ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଆଦିହୀନ, ମଳହୀନ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବିଶ୍ୱମୟ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରଧାନ ଆରମ୍ଭରୁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମେ ବିଲୀନ କରିଥାଅ। ଶିବ, ପରମେଶ୍ୱର, ଶାନ୍ତ, ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରଣ କରନ୍ତି। ତୁମେ ସେଇ ଅନନ୍ତ ପୁରୁଷ, ପ୍ରଧାନ ଓ ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଯେଉଁ ତୁମ ରୂପ, ତାକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଆକାଶ ଯାହାଙ୍କର ଉଦର, ଯିଏ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେଉଁଠି ମୋର ନମସ୍କାର। ସଦା ବ୍ରହ୍ମତେଜର ମୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ସାର ଯିଏ, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନିର ସାର, ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ହୋମ, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ସୋମର ସାର, ଦେବମଣ୍ଡଳର ପାନୀୟ, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ବାୟୁର ସାର, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ଚଳିତ, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଥିବା, ଚତୁର୍ମୁଖ ନାଥଙ୍କ ସାର, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସ୍ୱ-ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ଶେଷଙ୍କ ସାର, ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଧାର, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାର, ଅନନ୍ତ ମହିମାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଯୋଗର ସାର, ଯୋଗୀମାନେ ଦେଖୁଥିବା ଜ୍ୟୋତି, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ଅସୀମ ଓ ଅନନ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସାର, ସେଉଁଠି ନମସ୍କାର। ସେଇ ପରମ ସତ୍ୟ, ପରମେଶ୍ୱର ରୂପକୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି। ପରମାତ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱର ତୁମେ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏପରି ହସ୍ତ ଯୋଡ଼ି, ମସ୍ତକ ନମାଇ, ସେ ଅଜର ଓ ଅମର ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ହରା ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମପଦ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଧିପତ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ପରେ, ଦେବତା ନିଜେ ସନ୍ତୋଷ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ପ୍ରଥମ ପିତାମହଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଥା କହିଲେ।