ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟମାନେ ବି ଏକାଗ୍ରତାରେ ସେବା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ, ଉଲ୍ଲିଖିତ ମହା ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କର ଜୀବିକା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରି, ଜନାନୀକୁ ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପଣ କରି, ଯେଉଁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି କଥାକୁ ପଠେଇବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି। ଏହା ପରେ ଋଷିମାନେ, ତୁର୍ତ୍ତ ଆକାରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟି, ବିଶ୍ୱର ବିସ୍ତାର, ବଂଶାବଳୀ, ଏବଂ ମନ୍ବନ୍ତର ନେଇ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ସେ କହିଥିଲେ, ଏହି ବିଷୟରେ ମହାଯୋଗୀ ଜୀବମାନଙ୍କର ନାଶ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏହି ପୁରାଣରେ ଚାରିପ୍ରକାର ବିନାଶ ବିବର୍ଣ୍ନା କରାଯାଇଛି। ଋଷିମାନେ ଏହି ବିନାଶକୁ ଶାଶ୍ୱତ ବୋଲି ମାନିଥିଲେ। ତିନି ଜଗତର ପୁନଃସୃଷ୍ଟିକୁ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ସେହି ପୁନଃସୃଷ୍ଟି ନିଜ ସ୍ୱଭାବରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବୋଲି କାଳ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି। ଏହି ବିନାଶ ଏବଂ ପୁନଃସୃଷ୍ଟିକୁ 'ପ୍ରଳୟ' ବୋଲି ଦ୍ୱିଜମାନେ କାଳ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରି କହନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ବେଳେବେଳେ ହେଉଥିବା ବିନାଶ ବିଷୟରେ କହିବି। ପ୍ରଣୀମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ବସିଥିବା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଦ୍ୟମ କଲେ। ତିବ୍ର ଶକ୍ତି ଯାହା ଜୀବମାନଙ୍କର ନାଶ କରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଣୀଙ୍କର ଶେଷ ସୃଷ୍ଟି କରେ। ଆରମ୍ଭରେ ସେମାନେ ଭୂମିର ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇ ବିନାଶ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ଅତି ତିବ୍ର ହୋଇ, ଜଳକୁ ଶୋଷଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ଶୋଷଣରେ, ତାହାର ତିବ୍ର ଦୀପ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସତଟି ହେଇଗଲା। ସେ ସତଟି ଦୀପ୍ତିମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚାରି ଜଗତକୁ ଜଳାଇଦେଲେ। ସେ ସତଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ତିମ ଯୁଗର ଅଗ୍ନିର ତିବ୍ର ତାପରେ ଚମକିଲେ। ଆକାଶକୁ ଆଲ୍ଗା ରଖି, ପୃଥିବୀକୁ ଜଳାଇବାରେ ଲାଗିଲେ। ପୃଥିବୀ ପ୍ରାଣୀ, ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସାଗର, ଦ୍ୱୀପ ସମସ୍ତ ଜଳ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ତଳ, ଉପର, ଚାରିପାଖରୁ ସେ କିରଣରେ ବିନ୍ଦୁ ହୋଇଗଲା। ଏହି ସତଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଇ, ଏକ ଅଗ୍ନି ହୋଇଗଲା। ସମସ୍ତ ଚାରି ଜଗତ ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୀପ୍ତିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲା। ପୃଥିବୀ ଗଛ ଓ ଘାସ ବିନା, ତୁର୍ତ୍ତ ପୃଷ୍ଠ ଭଳି ଦେଖାଗଲା। ସମସ୍ତ ଭାଗ ତିବ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଣି ଦଗ୍ଧ ହେଲା। ପରେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଭୂମିର ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଗଲା। ସତଟି ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତକୁ ଭସ୍ମ କରି ଅବଶେଷ ରହିଗଲେ। ତିବ୍ର ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ଶୋଷିଲା। ରୁଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଜଳାଇଦେଲେ। ତଳର ପୃଥିବୀକୁ ଜଳାଇ, ପରେ ଉପର ଆକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଜଳାଇବେ। ତାହା ପରେ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିର ତିବ୍ର ତାପ ଆକାଶକୁ ଉଠିଲା। ସେ ଅଗ୍ନି, କାଳ-ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ତିବ୍ର ଭାବରେ ଦଗ୍ଧ କରିଲା। କାଳର ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱୟଂ ବିଶ୍ୱ ରୂପ, ସମସ୍ତକୁ ଶେଷ ରହି କିଛି ନ ରଖି ଦଗ୍ଧ କରିଲା। ତାହା ପରେ ସମସ୍ତ ଏକ ଲୁହା ଗାଠି ଭଳି ଦେଖାଗଲା। ତାହା ପରେ ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ମେଘ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। କିଛି ଧୂଆଁ ରଙ୍ଗର, କିଛି ହଳଦିଆ, କିଛି ଶଂଖ ଓ ଚମ୍ପା ଭଳି, ଅନ୍ୟ କିଛି ଶୁଦ୍ଧ କାଜଳ ଭଳି ଦେଖାଗଲା। ଏଭଳି ଏହି ପ୍ରଳୟ ଓ ପୁନଃସୃଷ୍ଟିର ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ରିଷିମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।