ଶିଳାଦା ତାଙ୍କ ଲଙ୍ଗଳ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କରିବା ସହିତ ମାଟି ଫାଟିଗଲା, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ସେ ଶିଶୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହ-ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରଭାମୟ କରିଦେଲା। ସେ ଶିଶୁ, ଯେଉଁଠି ନିରନ୍ତର ନନ୍ଦୀ ‘ପିତା! ପିତା!’ ବୋଲି ଶିଳାଦାଙ୍କୁ ଡାକୁଥିଲେ, ଶିଳାଦା ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରେ ବସିଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଦେଖେଇଲେ। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଉପନୟନ କରି ଶିଳାଦା ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ବେଦ ଶିଖାଇଲେ। ନନ୍ଦୀଙ୍କ ମନରେ ଏକ ପ୍ରତିଞ୍ଜା ଜନ୍ମ ନେଲା—‘ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିବି।’ ସେ ମନକୁ ସ୍ଥିର କରି ମହାଦେବଙ୍କ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ରର ଅବିରତ ଜପ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶିବ, ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହିତ ଆସି, କହିଲେ, ‘ମୁଁ ଦାତା, ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।’ ତାହାପରେ ନନ୍ଦୀ ନମ୍ରତା ସହ ନିବେଦନ କଲେ, ‘ଓ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ସମାନ ଆୟୁ ଦିଅନ୍ତୁ।’ ନନ୍ଦୀଙ୍କ ମନ ନିତ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ନିବିଡ଼ ଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ କୋଟି କୋଟି ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ। ଶିବ, ତାଙ୍କ ଭୂତଗଣ ସହିତ ପୁନଃ ଆସି, ‘ମୁଁ ବରଦାତା’ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ। ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଶିବ, ‘ତଥାସ୍ତୁ’ ବୋଲି ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ପୁନଃ ଭୂତଗଣ ସହ ଆସି ଶିବ କହିଲେ, ‘ମୁଁ ବରଦାତା।’ ଏବେ ଭଗବାନ କହିଲେ, ‘ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଆଉ ଜପ କରିବା ଦରକାର ନୁହେଁ।’ ‘ତୁମେ ମହାସେନାପତି ହେଉ, ଦେବୀଙ୍କ ପୁଅ ମହେଶ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଉ। ମୋ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ ହେବା। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ବିଳୟ ସମୟରେ ତୁମେ ମୋ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।’ ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପରେ, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଶାସ୍ତ୍ରଯୁକ୍ତ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ। ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ସୁୟଶା ନାମକ ଏକ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଧାମରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପଞ୍ଚନଦା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କ ଆତ୍ମା ସମସ୍ତ ପାପରୁ ପବିତ୍ର, ସେ ରୁଦ୍ରଧାମରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ। ଏହାକୁ ମହାଭୈରବ ବି ଡାକାଯାଏ, ଯାହା ମହାପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ଏହି ସ୍ଥାନ ପାହାଡ଼ ରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏଠାରେ ଭବ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଯଦି କେହି ନିୟମରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ଏଠାରେ ଋଷିମାନେ ଶୈବ ଧର୍ମ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଯିଏ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଧାମକୁ ଯାଏ। ଏଠାକୁ ଯାଇ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଅମର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଠିରେ ଦିବ୍ୟ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ହଜାର ଗାଁ ଦାନର ଫଳ ମିଳେ। ଏଠାକୁ ଯାଇ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଗଣେଶତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏଠି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନକୁଳୀଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ ବି ଉପସ୍ଥିତ। ଏଠି ମହାଶିବ, ଦେବୀ ସହ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଘେରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଏଠି ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଭୀମେଶ୍ୱର ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ, ସେଠାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ କିମ୍ବା ଜଳ ପାନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପରି ମହାପାପରୁ ବି ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଦିବ୍ୟ ବାରାଣସୀ ଭାବେ ପରିଚିତ, ଯାହା କୋଟି କୋଟି ତୀର୍ଥ ଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଏଠି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଏକମାତ୍ର ଜନ୍ମରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେନାହିଁ, ବଡ଼ ଯୋଗୀମାନେ ବି ପାରିନାହାନ୍ତି। ଏଠିକୁ ଯାଇଲେ ଶତଶତ ଜନ୍ମର ପାପ ଦୂର ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଏଠିର ତୀର୍ଥର ଫଳ ଏହି ଲୋକ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ମିଳେନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ସ୍ଥାନ ସର୍ବତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ମୁକ୍ତିକୁ ଦାନ କରେ।