ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାପସ୍ୟାର ଅଭ୍ୟାସ ହେଉଥିଲା। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରସ ଆଗରୁ ଆସି, ପଦ୍ମଜାତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅବିନାଶୀ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "କିପରି ଉପାୟରେ ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବା? ଆମକୁ କହିଦିଅ।" ବିଶ୍ୱକର୍ମା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୂମିରେ ବସିବା, ତାହା ଏବେ କହିବି। ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ରର କୋଣ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେଉଁଠାରେ ଏହି ଭୂମି ଅଛି।" ସେଉଁଠାରେ ନାଇମିଷ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତଠିରେ ସମ୍ମାନିତ। ଏହି ଉତ୍ତମ ନାଇମିଷ ହେଉଛି ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ନିବାସ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଦେବତାମାନେ ଏଠି ତାପସ୍ୟା କରି ଉତ୍ତମ ବର ପାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ କରି ପୂଜା କରି, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ। ଏଠି ଯେଉଁ ଦ୍ବିଜ ତାପସ୍ୟା କରେ, ସେ ସାତ ଜନ୍ମର ଅପରାଧରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଏ। ଏଠି ବାୟୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଥିବା ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପୁରାଣ କଥା କହିଥିଲେ। ଏପରି ଏଠି ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରମଥମାନେ ଘେରି ରହି ଅନନ୍ଦ କରିଥିଲେ। ଏଠି ଯେଉଁଠି ଲୋକମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିବେ, ଏବଂ ଏଠି ଥିଲେ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ହେଉନାହିଁ। ଏଠି ମହାନ ନେତା ନନ୍ଦୀ ସଦା ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ସମତା ଦେଲେ, ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଜୟ ଦେଲେ। ପୁତ୍ର ପାଇବା ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ସେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଶର୍ବ, ସୋମ, ଗଣମାନେ ଘେରି ଥିବା, କହିଲେ— "ମୁଁ ବର ଦେଇପାରିବି।" ନନ୍ଦୀ କହିଲେ, "ମୋତେ ଏକ ପୁତ୍ର ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ହୋଇନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁ ନଥିବା, ତୁମ ସମାନ।" ମୁନି ଦେଖିଥିବା ବେଳେ, ହରା ଦୃଶ୍ୟାନ୍ତର ହୋଇ ଲୁଚିଗଲେ। ଶିଳାଦା ଭୂମିକୁ ହାଳ ଦେଇ ଭାଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପୁତ୍ର ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ପୁତ୍ର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ କୃପାରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦିଗଦିଗନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ନନ୍ଦୀ ପୁନିପୁନି "ପିତା! ପିତା!" ଭାବରେ ଶିଳାଦାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ତାପସ୍ୟା ଉପବନରେ ଥିବା ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ। ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦୀକ୍ଷା ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ବେଦ ପାଠ କଲେ। ନନ୍ଦୀ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ— "ମୁଁ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିବି।" ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ସଦା ମହାପ୍ରଭୁରେ ଲଗିଥିଲା, ସେ ରୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଶିବ, ତାଙ୍କର ଦୂତମାନେ ଘେରି ଆସି, କହିଲେ— "ମୁଁ ବର ଦେଇପାରିବି।" ନନ୍ଦୀ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ— "ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ତୁମର ସମାନ ଆୟୁ ଦିଅ।" ସେ ଚିତ୍ତ ସଦା ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁରେ ଲଗି ରୁଦ୍ରମନ୍ତ୍ର କୋଟିବାର ପାଠ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ଭୂତମାନେ ଘେରି ଆସି, "ମୁଁ ବର ଦେଇପାରିବି," କହିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆତ୍ମା, "ତଥାସ୍ତୁ," କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ପୁନି ଭୂତମାନେ ଘେରି ଆସି, "ମୁଁ ବର ଦେଇପାରିବି," କହିଲେ। ଏହା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ— "ତୁମେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" "ମହାନ ଦଳପତି ହେଉ, ଦେବୀଙ୍କର ପୁତ୍ର ହେଉ, ମହେଶ୍ୱର। ତୁମେ ମେରା ଶକ୍ତି ନେଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ହେବା। ଯେବେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ବିଲୟ ହେବ, ତୁମେ ମୋର ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।" ଯଥାବିଧି ଦୀକ୍ଷା ଦେଇ, ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ସେ ଏକ ଗୁଣବତୀ କନ୍ୟା, ସୁୟଶା ନାମକ, ଦେଲେ। ଏଠି ଯେଉଁଠି ମାନବ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ସେ ରୁଦ୍ରର ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଏ।