ଏହି ଚମତ୍କାର ଗାଥାରେ, ଜଣେ ଭକ୍ତ ତାଙ୍କର ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁଅ ଭାବେ, କିମ୍ବା ତୁମ ପରି ଏକ ନିଖାଦ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଚାହୁଁଛି। ହେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱରୂପ କ’ଣ ତାହା ମୁଁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣେ ନାହିଁ। ଦୟା କର, ମୁଁ ତୁମ ଅର୍ବୁଦ ପଦକୁ ଶରଣ ନେଇ ନମନ କରୁଛି।” ଏହିପରେ, ସେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। “ହେ ପାପ ଶୂନ୍ୟ, ଦିବ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଆଧିକାରୀ ଜ୍ଞାନ ତୁମ ମନରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ। ଏହି କାମଟି ମୋ ପାଇଁ କର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ହେ ଲୋକଙ୍କ ପୂର୍ବଜ। ତୁମର ଯୋଗ ଏବଂ କ୍ଷେମର ଭାର ହରି ନେବେ।” ତାପରେ, ହରି ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଛୁଇଁ, କହିଲେ, “ବର ଚାହିଁ, କାରଣ ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ସ୍ୱରୂପରେ ଏକ, ଆଲଗା ନୁହେଁ।” ଚାରିମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖି, ହରି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ପରମ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖୁଛି, ମୋର ମନରେ ତୁମପାଇଁ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ। ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମର ଉପଦେବତା। ତୁମେ ସୋମ, ମୁଁ ସୂର୍ୟ; ତୁମେ ରାତି, ମୁଁ ଦିନ। ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ମୁଁ ଜ୍ଞାତା; ତୁମେ ମାୟା, ମୁଁ ଏହାର ସ୍ୱାମୀ। ମୁଁ ଯେଉଁ ଦେବତା, ସେହି ଅଖଣ୍ଡ ଏବଂ ଅଂଶହୀନ, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରାୟଣ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବତା, ଅସୁର ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମେ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।” ଏପରେ, ସେ ନାଭିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଥିରେ, ଦୁଇ ଭାଇ ଦାନବ, ମଧୁ ଏବଂ କୈଟଭ, ଏକାସাথে ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ଦୁଇ କାନ ମଧ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ତିନି ଲୋକକୁ ଉପଦ୍ରବ ଦେଉଥିଲେ; ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ଦେବତା ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କୈଟଭଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ, ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ। ତାପରେ, ହରି, ହୃଦୟରେ ଭଲପାଇଁ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ, “ହେ ତେଜ଼ସ୍ୱୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବହନ କରିପାରିବି ନାହିଁ।” ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବୀ ନିଦ୍ରା ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଯାହାକୁ ନାରାୟଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଜଳରେ ଶୟନ କଲେ। ସେ ଆଦି, ଅନ୍ତହୀନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆତ୍ମା, ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ। ବୈଷ୍ଣବ ଭାବ ଧାରଣ କରି, ସେ ଏହି ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେ ରୂଭୁ ଓ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଶାଶ୍ୱତ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପରମ ପଦ ଜାଣି, ସୃଷ୍ଟିରେ ମନ ଲଗାଇଲେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମାୟାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା। ତେଣୁ, ଦେବତା ତାଙ୍କର ପୁଅ ପଦ୍ମଜଙ୍କୁ ମୋହ ଓ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଉପଜାଇଲେ। ଏହି ପଦ୍ମଜ, ଯାହାକୁ ଶଙ୍କର ତୁମ ପୁଅ ଭାବେ କହ, ସେ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ ଭାବେ ଘୋଷିତ ହେଲେ। ସେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ। ବହୁଦିନ ପରେ, ଦୁଃଖରୁ, ତାଙ୍କର ମନରେ କ୍ରୋଧ ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେଇ ଅଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁ ଠାରୁ ପ୍ରେତ ନାମକ ଜୀବମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ବିସର୍ଜନ କଲେ। ସେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜସ୍ୱୀ ଭାବରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତ ଅଗ୍ନି। ତୁମ ଅଶ୍ରୁ ପାଇଁ, ତୁମେ ଲୋକେ ରୁଦ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ ହେବା।