ଏକ ସମୟର କଥା, ମହାପୁରୁଷମାନେ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ଉପରାନ୍ତ ଉପରଣ ନେଇ, ତୁମ ଜନନୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଉ, ଏବଂ ତପସ୍ୟା କର।” ଏହି ସମୟରେ, ସଂସାରର ଉତ୍ସ ଏବଂ ଜନାର୍ଦନ ନିକଟରେ ଉଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଧର୍ମଜ୍ଞ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତର ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ କହିଲେ, “ମୋର ଜନନୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଉଚିତ।” ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଜନନୀ ଛାଡ଼ିଯିବାପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।” କିନ୍ତୁ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି କହିଲେ, “ମୁଁ ଏଭଳି ଭାବରେ କେବେ ଜନନୀକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ।” ତାଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ତୁମେ କହିଥିବା କଥା ଅସତ୍ୟ; ଏଉଁ, ତୁମେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଉ!” ଏହିପରେ, “ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତୁମେ ଦେଖୁଛ,” ବୋଲି କହି, ସେ ଚାରିପାଖରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଅନ୍ତେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଯାଇଥିଲେ। ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଜନନୀ ଆସି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେ, ଧର୍ମପରାୟଣା, ବିଷ୍ଣାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଔଷଧ ଲଗାଇଲେ। ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” “ଏହି ଦେବୀ ମୋର; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରିଥାଏ।” ଦ୍ୱିଜମାନେ ଲଠ, ମାଟି ଏବଂ ମୁଠି ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରୁର ଭାବରେ ଆଘାତ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଲୋକ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପ୍ରୁଟି କରୁ।” “ଯଦି ତୁମ ମନରେ ମୋର ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ —” ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ପ୍ରଭୁ କେଶବ କିମ୍ବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିପାରିଲି ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ହରାଇଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ସାଗର ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା। ଭୟ ଭରା ଚକ୍ଷୁ ନିୟେ, ସେ ଜନନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନିଶ୍ଚୟ, ଶିବ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଆମ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି।” ସମସ୍ତେ ବିଶ୍ୱର ଆଦି ମହା ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସାବିତ୍ରୀ ସହିତ, ଚାରି ଟି ଵେଦର ଅବତାର ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ହଜାର ଆଲୋକର ଚମକ ଭିତରେ, ଜ୍ଞାନ, ଶାସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତି ନିୟେ, ସେ ଚାରିମୁହା, ବଳିୟ ଭୁଜା, ଛନ୍ଦର ଗଠନ, ଅଜନ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ମାଟିକୁ ମୁଣ୍ଡ ଲଗାଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିଛ?” ସମସ୍ତେ ହାତ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣା ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ସେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ବସ୍ତ୍ର, ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଥିବା ଜନନୀ ସହିତ ନିଅସ୍ତ୍ର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ, ଯିଏ କନ୍ୟାମାନେଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ବିକୃତ କଲେ। ଆମେ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଆଘାତ କଲୁ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଭୟଙ୍କର ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। “ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ଏକମାତ୍ର ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛୁ।” “ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଦୟାରେ, ଏହି ବିଷୟରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।” ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଦେବତାକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ, “ଶକ୍ତିର ଉପରେ ଅସ୍ତୁ, ତପସ୍ୟାର ଉପରେ ଅସ୍ତୁ; ଏଠାରେ, ଏସବୁ ନିଷ୍ଫଳ। ସେ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ, ନିର୍ବଳ ଉପାସନାରେ ମୁଗ୍ଧ।” “ହାୟ, ସେକୁ ପାଇଁ ଆମେ ଅବହେଳିତ କରିଛୁ।” “ହାୟ, ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ଆମେ ଅବହେଳିତ କରିଛୁ।” “ହାୟ, ଅସମାପ୍ତ ଧନ ପାଇଁ ଆମେ ଅବହେଳିତ କରିଛୁ।” “ଏହି ଧନକୁ ଅବହେଳିତ ଦେଖି, ଯେଉଁମାନେ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି —” “ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଧନ ପାଇଁ ଏହି ଭଳି ନିଷ୍ଫଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛୁ।