ଏହି କଥା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ, ରୁଦ୍ରକୋଟି ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ନେଇ। ଏହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଧିନ ସ୍ଥାନ। ସେଠାକୁ ଏକ କୋଟି ନିୟମିତ, ଆତ୍ମ-ନିଗ୍ରହୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପର ପ୍ରେମରେ ଲିନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ କେବେ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ ରୁଦ୍ର ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ସେ ‘ବହୁ ରୁଦ୍ର’ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ପାର୍ବତୀପତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ‘ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛୁ’ ବୋଲି ଭାବି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭକ୍ତି ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମନ ଦେଇଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ପରମ ପଦ ଲାଗି ଆକାଂକ୍ଷା କରି, ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଯଥାଯଥ ଉପାସନା କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟତ୍ୱ ପାଇଥାଏ। ଏଠାକୁ ନିୟମ ଓ ଶିଷ୍ଟାଚାର ସହିତ ଯାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନର ଅର୍ଧାଂଶ ଲାଭ କରାଯାଏ। ଏଠାକୁ ଯାଇ ପିତୃପୂଜା କଲେ, ଏକ ଶତ ପରିବାରକୁ ମୋକ୍ଷ ଦିଆଯାଏ। ଏଠାରେ ଭକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହର ଦେବତା ସମୟ କାଟୁଥିଲେ। ସେ ତାଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କର ମନ ସେଠାରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଦିନ ଓ ରାତି ରୁଦ୍ରସ୍ତୁତି ପଢ଼ୁଥିଲେ। ପରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିବାସ ସ୍ଥାନରୁ ନେବାକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁର ଦାତା, ଭୟଙ୍କର ଓ ତୀବ୍ର କାଳ, ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପାଠ କଲେ। ସେଠାରେ, ମୃତ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ହସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଆସ, ଆସ।” ଅନ୍ୟକୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ଏକେଶ୍ୱର ଉପାସନାରତ ଲୋକକୁ ନିବା। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ରୁଦ୍ର ବା ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ମୋ ଅଧିନରେ ରହନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଜା ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପଢ଼ି ଚାଲିଥିଲେ। ସେ ଯାହା ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲା, ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ, “ଏହିଁଠି ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛି।” ରାଜର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ନେବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ କାଳଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହାକୁ ମୋତେ ଦିଅ, ଏହା ମୋର।” କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୃତଗତିରେ ଧାଉଥିଲେ ଓ ଶ୍ୱେତ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାଳଧାରୀ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାଥ ଉମା ସହ ଉଜ୍ୱଳ ହେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସେଥିରେ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଅବିନାଶୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ—“ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମୋକ୍ଷ ଦାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ନରପତି, ଅଖଣ୍ଡ ରୂପୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିତ୍ୟ ଓ ଅବିନାଶୀ, ବରାହ ଦନ୍ତଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବୃହତ୍ ନୃତ୍ୟକାର, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ତାପରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଶାଶ୍ୱତ ଗଣପତିପଦ ଓ ସମାନ ରୂପ ଦାନ କଲେ। ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବର ମାଗିଲେ—“ଏହି ଲୋକଟିଏ ବଞ୍ଚିଯାଉ।” ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ନାଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲ। ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା କହିଲେ, “ଏଭଳି ହେଉ” ଏବଂ ତେଣୁ ସେମିତି ହେଲେ। ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜି, ସେ ଗଣପତି ତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ମହାଦେବଙ୍କ ମହା ନିବାସ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ। ଏଠାରେ ଅପ୍ରତ୍ୟୟୀମାନେ ପାଇଁ ଶିଳାରେ ଚିହ୍ନ ଭାବେ ଏକ ପଦଚିହ୍ନ ରଖାଯାଇଛି।