ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ଯେତେବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଘଟିଲା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ମହାନ ଆନନ୍ଦରେ ସେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଇଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସେ ପୁନିପୁନି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଭାବେ, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଫାଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଏକ ଛାର ପିଣ୍ଡ ଦେଖାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଏପରି ତପସ୍ୟାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଆଉ କାହାରେ ମିଳିବ ନାହିଁ। ଏହି କାମ ଏକ ତପସ୍ବୀ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ତାପରେ, ଜଗତଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା ହରା ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥା ଧାରଣ କରି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଅଗ୍ନିର ମାଳାରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ମୁହଁ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଥିଲା। ସଂଯମୀ ମୁନି ମସ୍ତକ ନମାଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ ଏବଂ ରୁଦ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବତନ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ରୁଦ୍ର କହିଲେ, "ବାଳକ, ଭୟ କରନି। କଣ ଦେବି?" ଏହା ଶୁଣି ମୁନି ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ଚାହିଁଥିବା ଦାନ ଅନୁରୋଧ କଲେ: "ଏହି ଦିବ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ରୂପ କ'ଣ? ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଦେଖାଉଛି। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ତାପରେ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: "ମହାଦେବ ଶିବ ନିଜ ସ୍ୱରୂପର ଯୋଗ ଓ ଦେବୀ ସେଇ ତ୍ରିପୁରା ଦହନ କରିଥିବା ଅଗ୍ନି। ସେ ସମସ୍ତ ପାପର ନାଶକ, କାଳ, ସମୟର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ହରା। ସେ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ପୁରୁଷ, ମୁଁ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ। ଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତି, ସନାତନ ମୂଳ ଭାବେ କହନ୍ତି। ନାରାୟଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମାୟାର ରୂପ—ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି। ମୁଁ ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରକୃତି (ପଞ୍ଚବିଂଶତି ତତ୍ତ୍ୱ) କୁ ଏକତ୍ର କରେ। ପ୍ରକୃତିର ରଜୋଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କର ନିଜ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ତୁମର ପ୍ରଶ୍ନ ଯେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା କିପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତାହା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଗଲା। ଏହି ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥା ଧାରଣ କରି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏହା ତୁମେ ଦେଖିଛ, ତେଣୁ ମୁଁ ଜ୍ଞାନର ଦେହ ହେଉଛି। ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ୍, ରୁଦ୍ର ଓ କାଳ—ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି। ସେମାନେ ଯାହାର ସ୍ୱରୂପ, ଯାହା ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ଅକ୍ଷୟ—ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହେ। ଏହି ବ୍ୟତୀତ, ଅଂଶରହିତ ବ୍ରହ୍ମ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ। ଏହିପରି ମୋତେ ପୂଜିବା ଓ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ତୁମେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେଖ। ସେଠାରେ, ଭକ୍ତିର ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁନି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ରୁଦ୍ରକୋଟି ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ରୁଦ୍ରଙ୍କର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ସ୍ଥାନ। ଏଠିକୁ ଏକ କୋଟି ନିୟମିତ, ସଂଯମୀ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ଯାଇଥିଲେ। ଯଦିଓ ସେମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଭକ୍ତିଶୀଳ, କେତେବେଳେ ବିରୋଧ ହୁଏ। ରୁଦ୍ର ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଅନେକ ରୁଦ୍ର ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କର ମନ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲା। 'ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛୁ,' ଭାବି ସେମାନେ ପ୍ରେମରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଉଚ୍ଚତମ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକକୁ ଲାଲସା କଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ମିଳିଥାଏ। ଶିଷ୍ଟ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଯାଇଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନର ଅର୍ଦ୍ଧ ଭାଗ ମିଳେ। ଏଠାକୁ ଯାଇ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଏକ ଶତ ପରିବାର ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ।