ଏଠାରେ କଥା ଆସେ ଏକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର, ଯେଉଁଠାରେ ଯିଏ ନିୟମାନୁସାରେ କ୍ରିୟା କରେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ସେଠାରେ ଯଦି କେହି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଗଣପତି ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଯାଏ। ଏହି ସ୍ଥାନ ସମସ୍ତ ରୋଗକୁ ଦୂର କରେ, ବହୁତ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତିର କାରଣ ହୁଏ। ଏଠି ଅଛି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ବିଜୟ ନାମକ ଲିଙ୍ଗ। ସେଠାରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ଦେବାଦିଦେବଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆମ୍ବ ଗଛ ଅଛି, ଯାହା ଗଣପତିପୂଜାର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏଠି ରାଜା ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିପାରେ; ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଏହି ଗଛକୁ ଉତ୍ସବ ସମୟରେ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ଶ୍ରୀମାନ୍ ନାରାୟଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଭାବରେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜିଲେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ନିବାସ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ। ଯିଏ ଏଠି ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ। ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଶିବ ସାମ୍ୟ କୁ ଲାଭ କରିପାରିବେ। କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ସେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ। ଯଜ୍ଞ ମନ୍ଥନ କରିଲେ ଡକ୍ଷ ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏଠି ଅଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପବିତ୍ର ନିବାସ। ଏଠି ଯିଏ ପାପ ଛାଡ଼ି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ସଦୃଶ ହୁଏ। ଏଠି ଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କଲେ ଲୋକ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବେ। ଏଠି ହୟଶୀର ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ ସନାତନ ଭାବେ ବାସ କରନ୍ତି। ପୁଷ୍କର ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ ଏବଂ ମୃତ ଲୋକକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଦେଇଥାଏ। ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ। ଏଠି ସିଦ୍ଧମନ୍ଦଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶ୍ରୀମତି କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବେ। ଏଠି ମଣିଷ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ଏଠି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ। ଏଠି କେହି ହରଙ୍କୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ, ଶିବଙ୍କୁ କଠୋର ତପସ୍ୟାରେ ପୂଜିଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଗମନ ଜାଣି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଣ୍ଡବ କଲେ। ଏଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ତାଣ୍ଡବ ଚାଲିଥିଲା। ସେ ନିଜ ଶରୀର ଉଦଘାଟିତ କରି ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ଭସ୍ମ ଦେଖାଇଲେ। ଏପରି ତପସ୍ୟାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଆଉ କାହାରି ନଥିଲା। ତେବେ ହର କହିଲେ, "ଏହା ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ରେ ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।" ପରେ ହର, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନାଶକ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ଧାରଣ କରି ତାଣ୍ଡବ କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଓ ଅଗ୍ନିର ମାଳା ସହ ବିଭୀଷଣ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଶୁଭାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାର ମୁହଁ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଶାନ୍ତ ଥିଲା। ସେ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଲୋକ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ। ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଲେ।