ଏକ ସମୟର କଥା, ବ୍ରହ୍ମା ଗର୍ବରେ ଭରି ଦାବି କଲେ, “ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ମୋ ଠାରୁ ଉପରେ କିଏ ଅଛି?” ଏହି ଦାବି ଶୁଣି, ହରି ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଥମେ ସମ୍ମିଳନ ଆନିବା ପ୍ରୟାସ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଦ୍ୱାର ପ୍ରତିବନ୍ଧ କୌଣସି ଈର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ଦେବଦେବ, ପିତାମହଙ୍କୁ କିଏ ଦୁଃଖ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ?” ହରି ଆଉ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଓ ସମନ୍ୱୟ ନେଇଛି, ସେ ସବୁ ମୋ ପାଇଁ ପଦ୍ମୟୋନି ବୋଲି ଯେଉଁ ଚିହ୍ନିତ, ସେ ତୁମେ, ହେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର!” ଏପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ଅପୂର୍ବ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଉ କହିଲେ, “ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଯିଏ, ସେଇ ପରମ ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାପ୍ତ; ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମ ପୁରୁଷ। ଏକ ରୂପ ଦୁଇ ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ—ନାରାୟଣ ଓ ପିତାମହ। ତୁମର ଏହି ଘୋଷଣା ନାଶକୁ ନେଇଯିବ। ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଥ, ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣେ। ଆଦି ଓ ଅନ୍ତ ନଥିବା ବ୍ରହ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କର। ତୁମେ ନିଜ ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣୁନାହାଁ। ଆମେ ଦୁଇ ବ୍ୟତୀତ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରମେଶ୍ୱର ନାହିଁ।” ଏହି କ୍ରୋଧଭରା କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଗୁପ୍ତ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଭିନ୍ନ କଥା କହୁନାହିଁ। ସମସ୍ତ ମାୟାର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପର କାରଣ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମା ଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଏହି ପରମ ସତ୍ୟ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜାଣି, ତାପରେ ହରଙ୍କ ଅବିର୍ଭାବ ହେଲା, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ତିନି ଶୂଳଧାରୀ, ପରମ ତେଜର ଭଣ୍ଡାର, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଯାହା ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଝୁଲିଥିଲା।