ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଏହି ପବିତ୍ର ବ୍ରତଗୁଡ଼ିକୁ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ସଂଯମିତ ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ତିନିଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦୂର ହୁଏ। ଏହିପରି, ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସପ୍ତଜନ୍ମର ଉପାର୍ଜିତ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ମହାପାପ ମୁକ୍ତି ହୁଏ। ଗ୍ରହଣ ଓ ଏପରି ବିଶେଷ ସମୟରେ ମହାପାପ ପାଇଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିଧି ଅଛି। ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଏବଂ ଶୃଙ୍ଖଳାର ସହିତ ଜୀବନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ନାରୀ ପତିଙ୍କ ସହ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ପାପ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଦ୍ୱିଧା ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ନାରୀଙ୍କର କୌଣସି ପାପ ଏହି ଲୋକରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ କେହି ତାଙ୍କୁ କଦାଚିତ୍ ପରାଜିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦଶରଥଙ୍କ ବଂଶଜ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ମହାଦେବୀ ସୀତା, ରାକ୍ଷସାଧିପତିଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। କାଳର ପ୍ରେରଣାରେ ରାବଣ, ସେଇ ଚଉଡ଼ା ନୟନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଅପହରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କହାଯାଏ, ଏକ ତପସ୍ବୀ ତାଙ୍କୁ ହରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଥିଲେ। ସୀତା, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟର ମାଲିକା, ଅଗ୍ନିକୁ ନିଜ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଭାବେ ଅନ୍ୱେଷଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ଯୋଡି, ସୀତା ଅବିନାଶୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିଜର ହୃଦୟର ଭାବରେ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, କାଳର ଆକୃତିରେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖିନ କଲେ। ସେ ଚମତ୍କାର ଦେହୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବିରାଜିତ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖିନ କଲେ। ସେ ପଶୁପତି, ବଘ୍ରଚର୍ମଧାରୀ, ଶରଣ୍ୟ, ପରମ ଧାମକୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ମହାଯୋଗୀଶ୍ୱର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ କାଳାଗ୍ନି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ଦାତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗୃହରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ। "ମୁଁ ଦେବ, ଅଗ୍ନିଦେବ, ଯିଏ ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ହବି ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଶରଣାଗତି ଦେଉଛି," ବୋଲି ସୀତା କହିଲେ। "ହେ ଅଗ୍ନି, ହବିବାହକ, ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ମାନ ତେଜୋମୟ, ଅଗ୍ନିମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର," ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ। ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ନୟନ ରାମଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ। ତେବେ ଅଗ୍ନିଦେବ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ସମସ୍ତକୁ ଦହାଉଥିବା ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ସୀତାଙ୍କୁ ନେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ନେଇ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଲଙ୍କାକୁ ଗଲେ। ସୀତାଙ୍କୁ ପାଇ ରାବଣ ଚିନ୍ତା ଓ ସନ୍ଦେହରେ ଭର୍ତ୍ତି ହେଲା। ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନିର ତାପ ତାଙ୍କୁ ଦହାଇପାରିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଅଗ୍ନିଦେବ ସୀତାଙ୍କୁ ରାମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖାଇଲେ। ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ଭୂମିକୁ ଶିର ନମାଇ ରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ରଘୁବଂଶୀ ରାମ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦହିତ ସୀତା, ମୋର ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖାଗଲେ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସେ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କୁ ଘଟିଥିବା ଘଟଣା ବିବରଣୀ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉପାସନା ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ। ରାବଣ ଯେଉଁ ସୀତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭବାନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଇଥିଲି। ମୁଁ ଏକ ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି, ଯାହା ରାବଣଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଥିଲା। ଏହି ମାୟାକୁ ମୁଁ ନିଜେ ତାଲି ନେଲି, ଏବଂ ବିଶ୍ୱବିନାଶକ ରାବଣ ବିନାଶ ପାଇଲେ।