ସେ ମୋତେ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଉଠାଇ କହିଲେ, "ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ସାମ୍ନାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛି।" ଏହା ପରେ ସେ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ, ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—"ଏହିଜଣଙ୍କୁ ତୁମେ ସୁରକ୍ଷା କର; କାରଣ ସେ ତୁମର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ତୁମର ଗୁରୁ ଓ ପିତା। ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେ କେବଳ ମୋ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ତୁମେ ବିରିଞ୍ଚିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଅ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କର। ସବୁବେଳେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାରେ ଚଳି ଦେଖ, ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କର।" ଏପରି କହି ସେ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବିକ ଧାମକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେ କାଳଭୈରବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରାଇଲେ। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୈରବ ତାଙ୍କର ହାତରେ କପାଳ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଖ ଭୟାନକ ଦାନ୍ତରେ ଭରିଥିଲା, ଅଗ୍ନିମାଳିକାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। "ଏଯାଏଁ, ହେ ତ୍ରିନେତ୍ର, ତୁମେ ଏହି ଭୟଙ୍କର କାଳକୁ ଅନୁସରଣ କର। ମୋ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନେ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବାକୁ ଘୁଞ୍ଚିବେ।" ପରେ ସେ ଅପରାଧରୁ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଉପାୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବେ। ପ୍ରଭୁ, ହାତରେ କପାଳ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଭାବେ ତିନି ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଅଦ୍ଭୁତ, ଶୁଭ୍ର, ଅପୂର୍ବ, ଜଟାଧାରୀ ଭାବେ ତାଙ୍କର ତେଜ ଅପରିମିତ ଥିଲା। ମହାଦେବ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିର ନିମିତ୍ତରେ ଦେଦୀପ୍ୟମାନ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘେରିଥିଲେ। ସେ ଲୀଳାମୟ ଭାବେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ। ଏହିଭଳି ଭ୍ରମଣ କରି ସେ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ଆକୃତିରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ତକିଲେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଭୌହ ଉଠାଇ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ରହିଗଲେ। ତାପରେ ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଧାମକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ବସିଛନ୍ତି, ଯାଇଲେ। ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। କିନ୍ତୁ ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନିତ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରପାଳ ସେମାନୋକୁ ରୋକିଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଭୟାନକ ଏବଂ ଭୈରବଙ୍କ ଆଦେଶରେ କାଳବେଗ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ। ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଭୟଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ସେଥିରେ ଉପେକ୍ଷା ସହିତ ତକିଲେ। ପରେ ତିନି ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଆଘାତ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ। ବିଶ୍ୱକ୍ଷେଣ ମୃତ୍ୟୁକୁ ରୋଗବଳି ଦେଖି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ନେଇ ସେ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କର କପାଳକୁ ଭାଗ କରି, ମାଥା ଫାଟି, ରକ୍ତଧାରା ଝରିଲା। ଏପରି ଘଟଣା, ହେ ତ୍ରିପୁରମର୍ଦ୍ଦନ, ପୂର୍ବେ କେବେ ହୋଇନଥିଲା। ସେ ରକ୍ତଧାରା ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବହିଲା। ତାଙ୍କୁ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଇଲା। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପରମେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଘଟଣା ସ୍ପଷ୍ଟ କରି କହିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ସର୍ବଜ୍ଞ ବିଷ୍ଣୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ୱ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଲୀଳାଭାବେ ଯାଅ।" ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୋଗୀ ନୃତ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ହାତରେ ଧାରଣ କରି, ଅନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନୃତ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।