ସେ ସୋମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଯେଉଁ ସୋମା ଦାତା ଓ ଦୟାଳୁ ଭାବରେ ସୋମା ରସରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଶିବଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ, ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଶିବଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ପ୍ରଥମିକ ପ୍ରକୃତିକୁ ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କାଳବିନାଶକଙ୍କୁ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କାମକୁ ଓ ମାୟାକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ପ୍ରକୃତିକୁ ଏବଂ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସଂସାରବିନାଶକ ଓ ସଂସାରର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। କ୍ରିୟାଶୂନ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଆକାଶରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ଆକାଶଶକ୍ତିକୁ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାପରେ, ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତିନି ଦଣ୍ଡବାତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି ଭୂମିରେ ପଡିଲେ। ଶିବ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଦେଇ ଉଠାଇ କହିଲେ, "ଏବେ ମୁଁ ତୁମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ।" ଶିବ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସମ୍ମୁଖରେ ଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ତିନି କହିଲେ, "ତୁମେ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା; କାରଣ ସେ ତୁମ ପୂର୍ବଜ, ତୁମ ଗୁରୁ ଓ ତୁମ ବାପା। ତାଙ୍କର ନିଜ ଯୋଗଶକ୍ତିର ମହିମାରେ, ସେ ମୋ ଠାରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି।" "ତୁମେ ବିରିଞ୍ଚିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା; ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା। ସଦା ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଚରିବା ଏବଂ ଦେବତା ଓ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେଙ୍କୁ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।" ଏହାପରେ, ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ଗଲେ। ସେ କାଳଭୈରବଙ୍କୁ ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇବାକୁ ଦିଆଇଲେ। ଭାଗ୍ୟବାନ କାଳଭୈରବ, ମୁଣ୍ଡ ହାତରେ ଧରି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତରେ ଶୋଭିତ, ଅଗ୍ନିମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ। "ତୁମେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର କାଳକୁ ଅନୁସରଣ କରିବା, ହେ ତ୍ରିନେତ୍ର!" "ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଚରିବା।" ତାପରେ, ସେ ଅପରାଧରୁ ଶୁଦ୍ଧିପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉପାୟ କହିବେ। ପ୍ରଭୁ, ମୁଣ୍ଡ ହାତରେ ଧରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଭାବରେ ତିନି ଲୋକରେ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁ ଚରିଲେ। ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୁଦ୍ଧ, ତୁଳନାହୀନ, ଜଟାଧାରୀ ଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ମହାଦେବ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ କାଳାଗ୍ନି ଭଳି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଶୋଭିତ। ପ୍ରଭୁ, ଲୀଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କର ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରୂପ ଓ ଆକୃତିର ମାଧୁର୍ୟ ଥିଲା। ସେମାନେ ହସୁଥିବା ମୁହଁକୁ ଦେଖି କେବଳ ଭୌହ ଅନ୍ଦୋଳନ କଲେ। ପରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁସୂଦନ ଅଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦ୍ୱାରପାଳ, ତ୍ରିଶୂଳର ଚିହ୍ନ ଥିବା, ସେମାନେଠାରେ ଅଟକାଇଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ ବିଶ୍ୱକ୍ସେନା ଭାବରେ ଜଣାଶୁନ୍ତି। କାଳଭୈରବଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ କାଳବେଗ ଭାବରେ ଜଣାଶୁନ୍ତି। ସେ ଭୟଙ୍କର ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନিক্ষେପ କଲେ। ଶତ୍ରୁଜୟୀ ତାହାକୁ ଅବହେଳାରେ ଦେଖି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଚେଷ୍ଟରେ ଘାତ କରି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ। ବିଶ୍ୱକ୍ସେନା ମୃତ୍ୟୁକୁ ଦେଖିବାରେ, ଅସୁସ୍ଥ ଭଳି ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ। ତାପରେ, ସେ ଶରୀରକୁ ନେଇ ଅନ୍ତଃପ୍ରକୋଷ୍ଠରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୁଣ୍ଡକୁ ଫର୍ହେଡରେ ଭାଗି ରକ୍ତ ଧାରା ବହିବାକୁ କରାଇଲେ।