ବର୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଏହି ପବିତ୍ରତା କେବଳ ସ୍ୱଇଚ୍ଛା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ଆସେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ନୁହେଁ। ଏହି ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ, ଜଣେ ଜଣେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି। ଯଦି ମଧ୍ୟବର୍ତୀ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଏହି ପାପ ଦୂର ହେଉଛି। ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ହେଉଛି—ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। କିମ୍ବା ଜଣେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଧନ ଦାନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ଯଦି ଦ୍ୱିଜ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏହି ପ୍ରକାର ଉପାସନାରେ ଲିନ ହେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମା, ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭୁ, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଖପର ରଖିଥିଲେ, ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି ସ୍ନାନ କଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଖପର, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଏହି ଦେବଦେବତାଙ୍କର ମହାତ୍ମ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ମହାଦେବଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା। ସମସ୍ତେ ଶିର ନମାଇ ଜଗତ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: "କେଉଁ ଏକ ଅବିନାଶୀ ସତ୍ୟ?" ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଜଣାନଥିବା ଦ୍ୱାରା, ନିଜକୁ ବିଜୟୀ ଭାବରେ କହିଲେ। "ମୋତେ ପୂଜିଲେ, ଆଦିହୀନ ଏବଂ ସର୍ବୋପରି ସୁପ୍ରେମ୍ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କେହି ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ," ସେ ହସି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ। "ଅଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିଲେ, ଏହି ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୋ ନାହିଁ ଥିଲେ, କେବେ ଏହି ଜଗତରେ ଜୀବନ ନାହିଁ। ମୋ ପ୍ରେରଣାରେ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱ ରଚନା କରିଥିଲା।" ଏଠାରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ଓ ଚାରି ବେଦ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଉତ୍କଳିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସୁପ୍ରେମ୍ ଲୋକଙ୍କର ସ୍ଵରୂପ ବ୍ୟଖ୍ୟା କଲେ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟକୁ ସୁପ୍ରେମ୍ ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ହେଲେ ମହେଶ୍ୱର। ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ, ସେ ପିନାକ ଧାରୀ ଦେବତା। ବ୍ୟୋଗୀମାନେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ମହାଦେବ ଶଙ୍କର। ମହେଶ, ପୁରୁଷ, ରୁଦ୍ର—ସେ ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭବ। ଏହି ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଅବାକ୍ ହୋଇ, ହସି କହିଲେ। ସେ ନିଜ ଜନନୀ ସହ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ବିତ ପ୍ରମଥଗଣଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ନିରାକାରରୁ ଦେହୀୟ ହୋଇ, ସେ ପିତାମହଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। କେବେ କେବେ ରୁଦ୍ର ଏପରି ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି—ଏହି ମହେଶ୍ୱର ଅଟୁଟ। ଶିବା ନାମକ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆନନ୍ଦ, ବାହ୍ୟ ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞାନ କେବେ ତାଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ପ୍ରଭୁଙ୍କର ମାୟା ମାତ୍ର। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖା ଦେଲା, ଦ୍ୱିଜରେଶ୍ଵର। ଏହି ଦ୍ୱାରା, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ଦୋଷହୀନ ଜଳର ଅପାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବଡ଼ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖା ଦେଲେ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହିଲେ, ଯେଉଁ ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଥିଲେ: "ହେ ଦେବଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ନିଜକୁ ପ୍ରକାଶ କର; କେବଳ ମୋ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଅ।" ତାପରେ, ସେ କାଳ ଭୈରବ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପ୍ରକାଶ କଲେ, ଯେଉଁ ଜଗତକୁ ଦହନ କରନ୍ତି।