ଏହି କଥାର ଆରମ୍ଭରେ, ବେଦାଧ୍ୟୟନରେ ସପ୍ତଜନଙ୍କୁ ପାରଙ୍ଗତ ଭାବେ ଗଣନା କରାଯାଏ । ଏହିପରି, ଏକୋଇଶିଜନ ଅପରାଧ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିୟମ ଦେଇଥାନ୍ତି । ଏହିମାନେ ମହାପାପୀ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପାପରେ ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି । ଏହି କଥା ଜାଣି, ଯେଉଁଠି ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଯାନବାହନ, ଶଯ୍ୟା କିମ୍ବା ଆସନ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ମଣିଷ ପତିତ ହୁଏ । ଏହିପରି, ଯଦି କେହି ଜାଣିସୁଣି ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଖାଏ, ସେ ତୁରନ୍ତ ପତିତ ହୁଏ । ଏମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ପାଠ ପଢ଼ିଲେ, ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ପତିତ ହେବାକୁ ପଡ଼େ । ଏହିପରି ପାପରୁ ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ, ମଣିଷ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧ୍ୱଜ ଭାବରେ ଧରି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ । ସେ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏହିପରି କରିବା ଉଚିତ । ସେଉଁଠି, ସମସ୍ତବେଳେ ଧୂମ ବିନା ତିଆରି ଖାଦ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ, ଅଙ୍ଗାର ଉପରେ ପାକାଯାଇଥିବା ଭୋଜନ ଭଳି ଖାଇବା ଉଚିତ । କିମ୍ବା, ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ସହିତ, ଅରଣ୍ୟର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ପାଳନ କରିପାରିବେ । ତେବେ, ଯେତେବେଳେ ବାରୋ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର ହୁଏ । ଶୁଦ୍ଧି କେବଳ ସ୍ୱେଚ୍ଛା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ । ମଣିଷ ଇଚ୍ଛାକୃତ ଭାବେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ । କିମ୍ବା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କରିବାକୁ, ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ଲାଗୁ ହୁଏ । ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଭୋଜନ ଦାନ କରି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କରେ । କିମ୍ବା, ନିଜ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ ଦେଇପାରିବେ । ଯଦି ଦ୍ୱିଜାତି ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ । ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ ଏହା ସଦୃଶ ଆଚରଣ କରି, ଯେତେବେଳେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବେ, ସେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଥାଏ । ସ୍ନାନ କରି, ପିତୃଗଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କରାଯାଏ । ପୂର୍ବେ, ପରମେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଖାଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ, ଯେତେବେଳେ ପିତୃଗଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବେ ଓ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ମୁଣ୍ଡ ଅପରାଧ ଦୂର କରିଦିଏ । ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା—ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେବତାମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ, ମହାଦେବଙ୍କର ମହିମା । ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସମସ୍ତେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "କେଉଁଠି ସେ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱ?" ସେ, ପରମ ପଦ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ନିଜକୁ ଜୟୀ ଭାବେ କହିଲେ । ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ ପୂଜିଲେ, ଏହି ଆଦିହୀନ, ଅତୀତ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମାକୁ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ । ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କେହି ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ।" ଏହି ଭାବେ, ସେ ହସି, ରାଗରେ ଲାଲ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ । ସେ କହିଲେ, "ଅଜ୍ଞାନରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ । ମୋ ବିନା, କେବେ ଏହି ସଂସାରରେ କୌଣସି ଜୀବନ ନାହିଁ । ମୋର ପ୍ରେରଣାରେ, ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ରଚନା କରିଥିଲ । ସେଠାରେ, ଦୁଇ ଦେବତା ଓ ଚାରି ବେଦ ଆସିଥିଲେ । ସେମାନେ ଭୟ ଓ ଉତ୍କଣ୍ଠା ସହିତ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ତତ୍ତ୍ୱ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ । ଯାହାକୁ ସେମାନେ ପରମ ସତ୍ୟ ଭାବେ କହନ୍ତି, ସେ ଦେବତା ହେଲେ ମହେଶ୍ୱର । ଯାହାକୁ ପ୍ରଭୁ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ହେଲେ ପିଣାକ ଧାରୀ ଦେବ । ଯେଉଁ ସତ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ମହାଦେବ ହେଲେ ଶଙ୍କର । ମହେଶ, ପୁରୁଷ, ରୁଦ୍ର—ସେ ହେଲେ ଭାବ ଭଗବାନ୍ । ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ଯଦିଓ ଅଳିଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ଥିଲେ, ହସି ସହିତ କଥା କହିଲେ । ସେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ଅତି ଅଭିମାନୀ ପ୍ରମଥମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ । ନିରାକାରରୁ ଦେହଧାରଣ କରି, ସେ ପିତାମହାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ ।