ସେଇ ମହାଦେବ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ, ସେ କିନ୍ତୁ ଏହି ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ଏହାକୁ ଜାଣିନାନ୍ତି। ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗରେ ନିରନ୍ତର ଲିନ ଅଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନିବେଦିତ, ସେମାନେ ଏହି ମହାତ୍ମ୍ୟକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ବରୁ ନିଜେ ପ୍ରଭୁ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ଏହି ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟାର ଧର୍ମରେ ଆଧାରିତ, ମଙ୍ଗଳମୟ। ଯେମାନେ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନିମିତ୍ତେ ଓ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହି ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ନିୟମ ଅଛି—ଯେଉଁଠି ଦୋଷ ହୁଏ, ତାହାର ପରିହାର ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେଉଁ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତି, ସେଇ ଆଚରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଏହି ପଥକୁ ଏକ ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଉଚ୍ଚତମ ଧର୍ମ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ତାହାକୁ ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତିର ଉପାୟ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ସାତଜଣ ବ୍ୟକ୍ତି ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ବୋଲି ଗଣାଯାଆନ୍ତି ଓ ଏକୋଇଶଜଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରନ୍ତି। ଏମାନେ ମହାପାପୀ ଓ ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କଥା ଜାଣି ଯିଏ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଯାନ, ଶୋଇବା ବା ବସିବା କରେ, ସେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ। ଯଦି ଜାଣିସୁଣି ଏକାଠି ଭୋଜନ କରେ, ସେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ। ଏକାଠି ପାଠ ପଢିଲେ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ। ନିଜ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଖପର ଧରି ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉଚିତ। ସେ ନିଜକୁ ନିନ୍ଦା କରି, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ଧୁଆଁ ନଥିବା ଭୋଜ୍ୟ ଖାଇବେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି, ମାନେ ଅଙ୍ଗାର ଉପରେ ପାକା ଖାଦ୍ୟ ଭଳି ଦେଖି ଖାଇବେ। କିମ୍ବା ଅଟଳ ଚିତ୍ତରେ ଅରଣ୍ୟର ମୂଳ ଓ ଫଳ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ। ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ଦୂର ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଶୁଦ୍ଧି କେବଳ ସ୍ୱଇଚ୍ଛା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ନୁହେଁ। ଜଣେ ଚାହିଲେ ଜ୍ୱାଳାନଳ ଅଥବା ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ। ଏବଂ ଯଦି ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ତେବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ଭୋଜନ ଦାନ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ଦୂର ହୁଏ। କିମ୍ବା ନିଜ ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଜଣେ ଦ୍ୱିଜ ତିନି ରାତି ଉପବାସ କରି, ତିନି ସଂଧ୍ୟାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ପିତୃଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜି ଏବଂ ସ୍ନାନ କଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧର ପାପ ଦୂର ହୁଏ। ଏହି ଖପର, ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀରେ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏହା ଦେବାଦିଦେବ ମହାଦେବଙ୍କ ମହିମା। ସମସ୍ତେ ନମସ୍କାର କରି ଲୋକନାଥଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "କେଉଁଠି ସେ ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱ?" ସେ ସେଇ ପରମ ପଦକୁ ନ ଜାଣି, ନିଜକୁ ବିଜୟୀ ବୋଲି କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୋତେ, ଆଦି ନାଥିବା, ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରାଯାଏ, ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କେହି ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହି କଥା କହିବାବେଳେ, ସେ ହସିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହେଇଯାଇଥିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଅଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ ଏହି ଆଚରଣ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୋ ବିନା, ଏହି ଜଗତରେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଜୀବନ ନାହିଁ।