ଏକ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ, ଏକ ଉତ୍କଳ ଶିଷ୍ୟ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ—“ମୁଁ ମୋର ଜୀବନର ଦୁଃଖ ଓ ବନ୍ଧନରୁ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି?” ଗୁରୁ ଶାନ୍ତ ହସିରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଆଦିହୀନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ଦିବ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଧ୍ୟାନ କର; ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣର ଅଭିଧାନ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ମହାପ୍ରଭୁ, ଶ୍ବେତ, କୃଷ୍ଣ ଓ ଲାଲ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଛି। ତୁମେ ଆକାଶରେ ଇଶାନ ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କର, ଯିଏ ଆକାଶର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ପୁରାତନ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବାରେ, ମନୁଷ୍ୟ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଡର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆକାଶ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଚିନ୍ତନ କର, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ଏକମାତ୍ର କାରଣ। ମୁକ୍ତି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆନନ୍ଦକୁ ଦେଖନ୍ତି। ଏହିପରି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଅନନ୍ତ, ସତ୍ୟ ଭଗବାନକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଲୋକ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯୋଗୀଶ୍ଵର ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନର ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ପୁନଃ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଜ୍ଞାନରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ସେ ଭଗବାନ ସମସ୍ତ ଉଚ୍ଚତାରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି। ଯିଏ ଅଂଶରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସେ ଦେବତା ମହାପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଶିକ୍ଷା ପରେ, ଗୁରୁ ଦୂର୍ବ୍ୟବହାର କଥା ଉଠାଇଲେ—ଯେଉଁ ଦୂର୍ବ୍ୟବହାର ହୁଏ, ସେହି ପ୍ରତି ଶୁଦ୍ଧି ଉପାୟ ଅନୁକ୍ରମରେ କରିବା ଦରକାର। ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ ସାଂତପନ ତପ କରିବା ଉଚିତ। ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରି, ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଭିକ୍ଷୁର ଭଳି ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର, ଅଲସ୍ୟ ନହେବା ଉଚିତ। ତଥାପି, ଏପରି ଆସକ୍ତି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅତି ଭୟଙ୍କର; ଏହି ଆସକ୍ତିରେ ଲିପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଧର୍ମ ଆଶା କରୁଥିବା ଭିକ୍ଷୁ ମିଥ୍ୟା କଥା ଦେଇଥିଲେ ଦୂଷ୍ଟି ଦେଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ହିଁ ହିଂସା ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ଯାହା ଆତ୍ମଜ୍ଞାନକୁ ନଷ୍ଟ କରେ। ଅନ୍ୟଙ୍କର ଧନ ନେଇଥିବା ଜଣେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନେଇଥାଏ। ପୁନଃ, ଅନୁତାପ ଆସିଲେ, ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦରକାର। ଅନୁତାପ ପ୍ରାପ୍ତି ପରେ, ଭିକ୍ଷୁ ଭଳି ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। କୃଚ୍ଛ୍ରାତିକୃଚ୍ଛ୍ର ବା ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ, କିମ୍ବା ଉଭୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଦିନରେ ତିନି ରାତି ଉପବାସ ଓ ଏକ ଶତ ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ନମକ ସିଧା ଖାଇଲେ ପ୍ରାଜାପତ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏହିପରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ। ରାତିର ଅନ୍ତରାଳରେ ଯିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସେ ମହେଶ୍ୱର ଭାବରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଅଟୁଟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ। ଆତ୍ମାର ସାଂଯୋଗ ତତ୍ତ୍ୱରେ ମହାଦେବ ଏଭଳି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଆତ୍ମାକୁ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଦେବତାକୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରୟାସ ଅନୃଥକ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦେବତା, ମହାପ୍ରଭୁ, ଏହି ବନ୍ଧନରେ ଆବଦ୍ଧ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗରେ ଲିପ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିବେଶିତ, ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ପୂର୍ବରୁ ଭଗବାନ ପିତାମହ ଋଷିମାନେ ନିକଟେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଉପଦେଶ ଏହି ତ୍ୟାଗୀ ଧର୍ମରେ ଆଧାରିତ ଏବଂ ଶୁଭ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି— ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳ ଓ ଦୋଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଉଚିତ। ମନୁଷ୍ୟ ଦୋଷ କରନ୍ତି, ଶୁଦ୍ଧି ଉପାୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ମାଧ୍ୟମରେ ପବିତ୍ରତା ଆସେ। ଯେଉଁ ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ତାହା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଜଣେ ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିବା ଧର୍ମ ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଧର୍ମ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଘୋଷଣା କରିଥିବା ଉପାୟ ଧର୍ମ ପାଇଁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ, ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ମନୁଷ୍ୟ ମାନବ ଜୀବନର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ।