ସେ ଦିନ, ଏକ ସଂଯମିତ ମନ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେବା ପାଇଁ ଅଭିଲାଷା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସେ ଏହାର ବିପରୀତ କରେ, ତେବେ ସେ ପତନ ହୁଏ। ଏହି ସମୟରେ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରି, ତାପସ୍ୟାରେ ପକ୍କ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ନିବାସ କରିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିରତି ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରରେ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଜକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରି ରହିଛି, ସେ ଜ୍ଞାନ ବିରତିର ନାମରେ ଖ୍ୟାତ। ଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଅଭିଲାଷୀ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରିଛନ୍ତି, ସେ ବେଦ ବିରତିର ନାମରେ ଖ୍ୟାତ। ଯିଏ ମହାୟଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛି, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ବିରତିର ନାମରେ ଖ୍ୟାତ। ଏମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଥିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ବା କୌଣସି ବାହ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ସେ ଚାହେଁ ହେଲେ ପୁରୁଣା କୌପିନ ପିନ୍ଧିପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ନଗ୍ନ ରହିପାରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗାଇ ରହିଥାଏ। ସେ ଆତ୍ମାରେ ମନ ଲଗାଇ, ନିରଲସ୍ତ, ଅଭିଲାଷା ବିହୀନ ହୋଇ ରହିଥାଏ। ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅନୁମୋଦନ କରିବେ ନାହିଁ, ଜୀବନ ପ୍ରତି ଆଶା ରଖିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ସାମ୍ୟ ଲାଭ କରିପାରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇଯାଏ। ସେ ସଦା ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ। ସେ ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ଜୀବା, କିନ୍ତୁ କେବେ ଏକ ଘରରେ ଖାଇବେ ନାହିଁ। ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ, ସଦା ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଓ ଅଭିଲାଷା ବିହୀନ ରହିବା ଉଚିତ। ସେ ସତ୍ୟରେ ଶୁଧ୍ଧ ଶବ୍ଦ କହିବା ଓ ଶୁଧ୍ଧ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ସ୍ନାନ ଓ ଶୁଧ୍ଧତାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରି, ପରିଶ୍ରମ କରିଥାଏ। ସେ ମୋକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା, ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ର ଅନୁସାରେ ଶିକ୍ଷିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରିଥାଏ। ଏହିପରି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନରୁ ସମ୍ପନ୍ନ ଏକ ବିରକ୍ତି ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିଥାଏ। ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଆଚମନ କରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଦେବଳୟ ଓ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥାଏ। ଧୋଇ ଜାଇଥିବା ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ଚାଲିଫିରିଥାଏ। ସେ ସଦା ବେଦାନ୍ତର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ଆତ୍ମସାଧନା କରିଥାଏ। ଦୈନିକ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଜନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରିଥାଏ। କ୍ଷମା, ଦୟା, ଓ ସନ୍ତୋଷ—ଏହି ତିନି ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ବ୍ରତ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରି, ଭିକ୍ଷା ଖାଦ୍ୟରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଦୈନିକ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଖାଦ୍ୟ, ଅଭିଲାଷା, କ୍ରୋଧ ଓ ସଂପତ୍ତିକୁ ବର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ। କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରି, ତ୍ରିଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ନିପୁଣ ହୋଇ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଲାଭ କରିଥାଏ। ଏହି ବିରକ୍ତି ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ଜୀବନ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଅଥବା ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଜୀବନ ଅନୁମୋଦିତ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ବିରକ୍ତି ଭିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଯାଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ଖାଇବା ପୂର୍ବରୁ ଭିକ୍ଷା ପାତ୍ର ଧୋଇବା ଓ ଖାଇସାରି ପୁଣି ଜଳରେ ଧୋଇବା ଉଚିତ। ଖାଇସାରି, ଆବଶ୍ୟକ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯେତେକି ଦରକାର, ସେତିକି ଭିକ୍ଷା ନେଇ, ଅଧିକ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଭିକ୍ଷା ପାତ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେ ସେତିକିମାନେ ଭିକ୍ଷା ନେଇବା ଉଚିତ। ଏକଥା ‘ଭିକ୍ଷା’ କହି, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ଚୁପଚାପ ଖାଇବା ଉଚିତ। ଖାଦ୍ୟକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖାଇ, ପୂର୍ବ ଓ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ। ଆଚମନ କରି, ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାକୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ମନୁ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ତାପସ୍ୟା ପାଇଁ ଚାରି ପ୍ରକାର ପାତ୍ରର ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି। ଦିନର ସନ୍ଧି ସମୟରେ, ବିଶେଷ କରି ଅଗ୍ନି ସାମ୍ନାରେ, ସେ ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ପଦାର୍ଥ ଓ ପୁରୁଷ ଦୁଇକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେ, ଆକାଶ ସଦୃଶ, ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଅଟୁଟ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ।