ଏହି ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ଏକ ମୁନି ବେଦାନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଅଥର୍ବଶିରସ୍ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ କଳା କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧଳା ଉପବୀତ ଧାରଣ କରିଥାଏ। ଏହି ମୁନି ଅଗ୍ନି ରହିତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଠ ଆଶ୍ରୟ ରହିତ, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ମନ ଲଗାଇଥିବା ଏକ ତପସ୍ବୀ। ସେ ଗୃହସ୍ଥ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ, ବାନପ୍ରସ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସେ କେବଳ ତାଙ୍କର ହସ୍ତମୂଳ କିମ୍ବା ଏକ ମାଟିର ଟୁକୁଡ଼ିରେ ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ। ସେ ବିଶେଷ ଶାସ୍ତ୍ର, ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଓ ରୁଦ୍ର ଅଧ୍ୟୟନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମୁନି ଚାହିଲେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମ ହୋମରେ ନିଷ୍ଠା ରହିପାରନ୍ତି। ସେ ଏହି ସଂସାରର ଲୟ ଯେଉଁଠାରେ ହୁଏ, ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ସେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ସନ୍ନ୍ୟାସରେ କଟାଇବା ଉଚିତ୍। ସେ ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ, ସାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ, ଓ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାନ୍ତି। ସେଇ ସମୟରେ ସନ୍ନ୍ୟାସ ଆଶ୍ରୟ କରିବାକୁ ଚାହିଁବା ଉଚିତ୍, ଯଦି ଏହା କରିନଥିବେ, ସେ ପତିତ ହେବେ। ସଂଯମଶୀଳ ଓ ଦମିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଆଶ୍ରମରେ ଶରଣ ନିଅନ୍ତୁ। ଯେଉଁମାନେ କାର୍ମ୍ମ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଥାନ୍ତି। ଯିଏ କେବଳ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଥାଏ, ସେ ଜ୍ଞାନ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେ ବେଦ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଯିଏ ମହାୟଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି କାର୍ମ୍ମ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେ କାର୍ମ୍ମ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ବା ବାହ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ସେ ପୁରୁଣା କୌପୀନ ପିନ୍ଧିପାରନ୍ତି, କିମ୍ବା ନଗ୍ନ ରହିପାରନ୍ତି, ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ରହି। ତାଙ୍କର ମନ ସ୍ୱରୂପରେ ଲଗାଏ, ସେ ଉଦାସୀନ ଓ ନିର୍ମୋହ ହୁଏ। ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରେନି, ବା ଜୀବନ ଆଶା କରେନି। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ, ସେ ପରମ ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ପାଇବେ। ସେ ନିତ୍ୟ ସଫ୍ରଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି। ସେ ସଦା ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, କେବଳ ଏକ ଘରର ଭୋଜନ ନ ନିଅନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରାଣୀହିଂସା ରୁଚି କରନ୍ତିନାହିଁ, ମୌନବ୍ରତ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସତ୍ୟରେ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଓ ପବିତ୍ର ଚିତ୍ତରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ସେ ସଦା ପବିତ୍ରତା ଓ ସ୍ନାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସଫା ରହନ୍ତି। ମୁକ୍ତି ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରର ଅଭ୍ୟାସରେ ନିୟମିତ ରହି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା ଏହି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ନିୟମିତ ଭାବେ ସ୍ନାନ କରି, ଆଚମନ କରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ମନ୍ଦିର ଓ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ଧୋଇଥିବା ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ସେ ଚାଲିଥାନ୍ତି। ସେ ସଦା ବେଦାନ୍ତର ଶିଖ୍ୟାନୁସାରେ ଆତ୍ମସାଧନା କରନ୍ତି। ଦିନେ ଦିନେ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ସେ ପରମ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ବ୍ରତ ହେଉଛି କ୍ଷମା, ଦୟା ଓ ସନ୍ତୋଷ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି ଓ କେବଳ ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ପ୍ରଭାତ ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ସାବିତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି। ସେ ସଦା ଏକ ଘରର ଭୋଜନ, ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ ଓ ସଂଗ୍ରହ ରୁ ଦୂରେ ରହନ୍ତି। କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରି, ତ୍ରିଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ଉପରେ ଜୀବନ ଚଳାଇବା ବା ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇବା ନିୟମ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭିକ୍ଷାରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ସେ ସେନ୍ସ୍ ଓବ୍ଜେକ୍ଟରେ ମଧ୍ୟ ଆସକ୍ତ ହେବେ। ଏହିପରି ନୀତି ଓ ଆଚରଣ ଅନୁସରି, ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ମୋକ୍ଷର ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତି।