ଏକ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ କିମ୍ବା ତ୍ୟାଗୀ ଜୀବନ କିପରି ହେବା ଉଚିତ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରବାଣୀରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି। ସେ ଛଅ ମାସ କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆହାର ସଞ୍ଚୟ କରିପାରନ୍ତି, ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରନ୍ତି। ସେ ପିଷାଣୀରେ ଚୁଣା କରିବାକୁ ବ୍ୟବହାର କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ପକା ଫଳମୂଳ ଖାଇପାରନ୍ତି। ସେ ପ୍ରତି ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରେ କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ପ୍ରହରେ ଏକଥର ଆହାର କରିପାରନ୍ତି। ପ୍ରତି ପକ୍ଷେ ଏକଥର ଉବାଉ ଯବର ଖିଚୁଡ଼ି ଖାଇବା ଉଚିତ। ବୈଖାନସ ପଦ୍ଧତି ଅନୁସାରେ, ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ଝରିଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚଳାଇବା ଉଚିତ। ସେ ଚାଲିବା, ଦଢ଼ ହୋଇ ବସିବା କିମ୍ବା ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିବେ, କିନ୍ତୁ ନିଷ୍ଠା ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ଶୀତକାଳରେ ସେ ଭିଜା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ବ୍ରତକଠିନତା ବଢ଼ାଇବେ। ସେ ଏକ ପାଏଁ ଦଢ଼ି ରହିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ କରିପାରନ୍ତି। ପତ୍ର ପଡ଼ିଥିବା ଖାଇପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ସଦା ବ୍ରତକଠିନତା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରନ୍ତି। ସେ ଅଥର୍ବଶିରସ୍ ପାଠ କରିବା ଓ ବେଦାନ୍ତ ଅଭ୍ୟାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ। କଳା କୃଷ୍ଣାଜିନ ଓ ଉପରେ ଚାଦର ପିନ୍ଧିବେ, ଧଳା ଯଜ୍ଞସୂତ୍ର ଧାରଣ କରିବେ। ସେ ଅଗ୍ନି ରହିତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଠାନ ହୋଇ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ମନ ଲାଗିବେ। ଗୃହସ୍ଥ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଭିକ୍ଷାଚାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ହସ୍ତକୁପରେ କିମ୍ବା ଭାଙ୍ଗିଥିବା ମାଟିର ଟୁକୁଡ଼ିରେ ଭିକ୍ଷା ନେବେ। ବିଶିଷ୍ଟ ଶାସ୍ତ୍ର, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରୁଦ୍ର ପାଠରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ହବନ କରିପାରନ୍ତି। ଏହିପରି ନିଷ୍ଠା ରଖି ସେ ସଂସାର ଲୟ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଜୀବନର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ତ୍ୟାଗ ଅବସ୍ଥାରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ ଲିନ ଓ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ। ସେଠି ସେ ତ୍ୟାଗ ଆଶା କରିବେ; ଅନ୍ୟଥା କରିଲେ ପତିତ ହେବେ। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରି, ପକ୍ୱ ରାଗ ରହି, ସେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଆଶ୍ରମରେ ଶରଣ ନେବେ। ତଥାପି, ଅନ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ଥାନ୍ତି—ଏକ, ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ସେ ଜ୍ଞାନତ୍ୟାଗୀ। ଦ୍ୱିତୀୟ, ଯିଏ ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରେ, ସେ ବେଦତ୍ୟାଗୀ। ତୃତୀୟ, ଯିଏ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରେ ଓ ମହାଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସେ କର୍ମତ୍ୟାଗୀ। ଏମିତି ଜ୍ଞାନୀ ପାଇଁ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କିମ୍ବା ବାହ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ସେ ପୁରୁଣା କଉପିନ ପିନ୍ଧିପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ନଗ୍ନ ରହିପାରନ୍ତି, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିବେ। ଆତ୍ମାରେ ମନ ଲଗାଇ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଓ ନିରାଶା ହୋଇ ରହିବେ। ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ ନାହିଁ, ଜୀବନକୁ ଆଶା କରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଜ୍ଞାନ ଜାଣି, ସେ ଉତ୍ତମ ଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ସଦା ଗେରୁଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବେ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ତତ୍ପର ରହିବେ। ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଚଳାଇବେ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଘରରୁ ଭିକ୍ଷା ନେବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଅହିଂସା କରିବେ, ମୌନ ରହିବେ, ସମସ୍ତ ଆଶାରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ। ସତ୍ୟଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କଥା କହିବେ, ଶୁଦ୍ଧ ମନେ କର୍ମ କରିବେ। ସେ ସଦା ସ୍ନାନ ଓ ଶୁଚିତାରେ ଲିନ ରହିବେ, କମଣ୍ଡଳୁ ଧାରଣ କରି ପବିତ୍ର ରହିବେ। ମୋକ୍ଷ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବେ, ବ୍ରହ୍ମସୂତ୍ରରେ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିବେ। ଏହିପରି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଯୁକ୍ତ ତ୍ୟାଗୀ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ନିୟମାନୁସାରେ ସ୍ନାନ କରି ଅଚମନ କରି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସେ ମନ୍ଦିର ଓ ତୀର୍ଥ ଦେବସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।