ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକର ଅନୁସାରେ, ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ପୁରୁଷ କିପରି ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ, ତାହା ଏଭଳି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ସେ ନିଜେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଲୁଣ ଓ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ମାଟି, ଘାସ, ସଜନ ଓ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଗଛର ଫଳ ଉପଯୋଗ କରିପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ଗ୍ରାମରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ, ଯଦିଓ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନ ନେବା ଉଚିତ। ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ କ୍ଷତି କରିବେ ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ। ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବେ, ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ସମୀପକୁ ମଧ୍ୟ ଯିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ସେ ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ମାନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏପରେ ସେ ବେଦାଧ୍ୟୟନର ଅଧିକାର ହାରାଇଦେବେ, ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅଧିକାର ରହିବେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେବେ, ଏବଂ ସଦା ଦାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବେ। ସେ ଏକ ମାତ୍ର ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନି ଧାରଣ କରିବେ, ନିଜସ୍ଥିର ନିବାସ ନ ରଖି, ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବସିବେ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମସଂଯମରେ, ପାଥର କିମ୍ବା ଗଣ୍ଟିରେ ଶୋଇବେ। ଛଅ ମାସ କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବଶିଷ୍ଟ ଜମା କରିପାରିବେ। ପୁରୁଣା ଜାମା, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଉପଯୋଗ କରିପାରିବେ। ପିଷା କରିବାକୁ ପାଥର ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇପାରିବେ। ସେ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରେ ଏକଥର, କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ପ୍ରହରେ ଏକଥର ଭୋଜନ କରିପାରିବେ। ପ୍ରତି ପକ୍ଷେ ଏକଥର ଉସ୍କା ଯବ ମାଣ୍ଡ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ବୈଖାନସ ମାର୍ଗରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ପ୍ରାକୃତିକ ଭାବେ ପଡ଼ିଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବେ। ସେ ଚାଲିବେ, ବସିବେ, କିନ୍ତୁ ଦୃଢ଼ତା କେବେ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ଶୀତକାଳରେ ଭିଜା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିବେ ଏବଂ ତାପସ୍ୟାକୁ ଦିନେ ଦିନେ ବଢ଼ାଇବେ। ଏକ ପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବେ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣରେ ନିବାହ କରିପାରିବେ। ପତିତ ପତ୍ର ଭୋଜନ କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ରହିପାରିବେ। ସେ ଅଥର୍ବଶିରା ଅଧ୍ୟୟନ କରିବେ, ବେଦାନ୍ତ ଅଭ୍ୟାସରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ। କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଉପରେ ଓଡ଼ଣା ଓ ଧଳା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧିବେ। ସେ ଅଗ୍ନି ବିନା, ନିଜସ୍ଥିର ନିବାସ ବିନା, ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା ମୁନି ହେବେ। ଗୃହସ୍ଥ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ ଓ ଵାନପ୍ରସ୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହି, ସେ କେବଳ ହାତ ଗହ୍ୱର କିମ୍ବା ମାଟିର ଟୁକୁଡ଼ିରେ ଭିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରିବେ। ସେ ବିଶେଷ ଶାସ୍ତ୍ର, ସାବିତ୍ରୀ ଓ ରୁଦ୍ର ପାଠରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ, କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ହୋମରେ ଅବିଚଳିତ ରହିପାରିବେ। ସେ ସେଠି ଯାଆନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସଂସାରର ଲୟ ଘଟେ। ଏହି ତ୍ୟାଗୀ ଜୀବନର ଚତୁର୍ଥ ଭାଗ ନିୟମିତ ଭାବରେ ସନ୍ନ୍ୟାସରେ କଟାଇବା ଉଚିତ। ସେ ଯୋଗାଭ୍ୟାସରେ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ଓ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବେ। ସେଇ ସମୟରେ ତ୍ୟାଗ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ, ଯଦି ଏହା ଭିନ୍ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ପତନ ହୁଏ। ନିଜେ ଅନ୍ତଃକାରଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ପକ୍ୱ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଶ୍ରମରେ ଶରଣ ନିଅନ୍ତୁ। ତଥାପି, ଅନ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ତିନି ପ୍ରକାରର ହେବା କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ଅବିଚଳିତ ରହିଛି, ସେ ଜ୍ଞାନତ୍ୟାଗୀ; ଯିଏ ମୋକ୍ଷକାମୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ସେ ବେଦତ୍ୟାଗୀ; ଯିଏ ମହାଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛି, ସେ କର୍ମତ୍ୟାଗୀ। ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ପୁରୁଷ ପାଇଁ କୌଣସି ବିଶେଷ କର୍ମ ବା ବାହ୍ୟ ଚିହ୍ନ ନାହିଁ। ସେ ପୁରୁଣା କୌପୀନ ପିନ୍ଧିପାରିବେ କିମ୍ବା ନଗ୍ନ ରହିପାରିବେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ରହିବେ। ମନ ଆତ୍ମାରେ ନିଷ୍ଠିତ, ଉଦାସୀନ ଓ ନିରାଶାବିହୀନ ହେବା ଉଚିତ। ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ନ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବେ, ନ ଜୀବନର ଆକାଂକ୍ଷା କରିବେ। ଏଭଳି ଏକ ତ୍ୟାଗୀ ଜୀବନ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ଭାବେ ବ୍ୟତୀତ କରିବା ଉଚିତ।