ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ରୁତି ଅନୁଯାୟୀ, ଯେଉଁଠି ଅବିଦ୍ୟା ଓ ଅନୁଶୀଳନ ନଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଯଦି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଜଣେ ଜଳିଯାଇଥିବା କାଠର ପରି ଛାଇଁରେ ପରିଣତ ହୁଏ। ଏହି ଅଧିକାର କେବଳ ଜନ୍ମମାତ୍ରରେ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କଦାଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଧନର ଲୋଭରେ ଆସକ୍ତ ହୁଏ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଏ। ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତି ନିୟମିତ ନିଗ୍ରହ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ। ଯଦି କିଛି ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରେ, ତାହା ସେ ନିଜ ଜୀବନ ନିବାହ ପାଇଁ ଦରକାର ଠାରୁ ଅଧିକ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏଭଳି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଅଶାନ୍ତ କରେ, ଯେପରି ଚୋର କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏପରି ନିୟମିତ ନିଗ୍ରହ ଓ ନିୟମିତ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଏକାକୀ, ଉଦାସୀନ ଓ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଚର୍ଯ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ସେ ଜାଣିବା ପରେ ନିଜେ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସ କରାଇବେ। ଏଠାରେ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁନଃଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୌତ୍ରକୁ ଦେଖିଛନ୍ତି, ଶରୀର କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ସେ ଜନ, ଜାୟା ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଭ୍ରାମ୍ୟାଶ୍ରମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେଉଁଠି ଗଲାପରେ ନିୟମିତ ନିଗ୍ରହ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳିଥାଏ, ତାହାରେ ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇବା ଉଚିତ୍। ଘରୁ ଆଣିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଅଟ୍ଟ ମୁଁହର ଖାଦ୍ୟ ଧ୍ୟାନସହିତ ଭୋଜନ କରିବେ। ସେ ସଦା ସ୍୵ଧ୍ୟାୟରେ ଲିନ ରହିବେ, ଅନ୍ୟଥା ସଂଯମିତ ଭାଷା ରଖିବେ। ତାଙ୍କ ଉଚିତ ହେଉଛି ତପସ୍ୟାସ୍ୱରୂପ ଖାଦ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ, କିମ୍ବା ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଭୋଜନ କରିବା। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଦୟା ରଖିବେ, ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବେ ନାହିଁ। ସେ ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣ କ୍ରମିକ ଅନୁସରଣ କରିବେ। ବିଧିଅନୁସାରେ ପିଣ୍ଡ ଓ ହୋମ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ସେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଓ ନିଜେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଲୁଣ ଭୋଜନ କରିପାରିବେ। ମାଟି, ଗାସ, ସଜନା, ଓ ଶ୍ଳେଷ୍ମାତକ ଫଳ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ଗାଁରେ ଉପଜିଥିବା ଫୁଲ କିମ୍ବା ଫଳ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନ ନେବେ। ସେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ହାନି କରିବେ ନାହିଁ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ। ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବେ, ଜାୟା ସମ୍ନିକଟକୁ ମଧ୍ୟ ଯିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ଏହି ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରିବେ, ତାଙ୍କର ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ବେଦାଧ୍ୟୟନର ଅଧିକାର ରଖିବେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେବେ, ସଦା ଦାନ ଦେବାରେ ଲିନ ରହିବେ। ସେ ଏକ ଅଗ୍ନି ରଖିବେ, କୌଣସି ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟ ନ ରଖିବେ, ଶୁଧ୍ଧ ଭୂମିରେ ବାସ କରିବେ। ସେ ପାଥର କିମ୍ବା କଣ୍କଡ଼ ଉପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ ଶୁଏ। ସେ ଛଅ ମାସ କିମ୍ବା ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଂଚୟ କରିପାରିବେ। ଝିନ୍ନ ବସ୍ତ୍ର, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ପିଷାଣ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ କିମ୍ବା ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ପକ୍କା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିପାରିବେ। ସେ ଚତୁର୍ଥ ପ୍ରହରକୁ ଏକଥର ଖାଇପାରିବେ, କିମ୍ବା ଅଷ୍ଟମ ପ୍ରହରକୁ ଏକଥର ଖାଇପାରିବେ। ପ୍ରତି ପକ୍ଷେ ଏକଥର ଉବଡ଼ି ଯବ ଖାଇପାରିବେ। ଏହିପରି ଭାବେ ବୈଖାନସ ପଦ୍ଧତିରେ, ସ୍ୱୟଂ ପଡ଼ିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଉପରେ ନିଭର୍ଷ କରିବେ। ସେ ଚାଲିବେ, ବସିବେ, କିନ୍ତୁ ଧୃଢ଼ତା କଦାପି ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ। ଶୀତକାଳରେ ଭିଜା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତପସ୍ୟା ଧୀରେ ଧୀରେ ବଢ଼ାଇବେ। ସେ ଏକ ପାଏଁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିପାରିବେ, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବେ। ପତ୍ର ଖାଇପାରିବେ, କିମ୍ବା ସଦା ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରହିପାରିବେ। ଏହି ଭାବେ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତମ ଫଳ ଲାଭ କରିଥାନ୍ତି, ଓ ମୋକ୍ଷ ପଥକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥାନ୍ତି।