ଏକ ସମୟର କଥା, ରାଜ୍ୟର ରଜାଙ୍କୁ ଉଚିତ ଥିଲା ଯଦି କେହି ଅପରାଧ କରେ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଜବତ କରି, ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ବହିଷ୍କୃତ କରିବା। ବିଶେଷକରି ଯଦି କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥାଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦୁଃଖ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ପ୍ରକାର ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଉଚିତ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କରିବା। ରଜା ଚିହ୍ନଟ କରି, ଏପରି ଲୋକକୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରୁ ବାହାର କରିଦେବା ଦାୟିତ୍ଵ ନେବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକାର ଲୋକ ପୂର୍ବ ଅପରାଧୀମାନଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅଧିକ ପାପୀ ଏବଂ ନରକରେ ଦୁଃଖ ପାଇଥାଏ। ଏଠି ଉଚିତ ଯେ, ସତ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମ-ନିଗ୍ରହରେ ନିପୁଣ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଦାନ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ନିତିହୀନ ଲୋକ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଦଶ ରାତି ଉପବାସ କରିଥିବେ। ଏପରି ଅନୁଚିତ କାମ କଲେ, ସେ ନିଜ ବଂଶର ସପ୍ତମ ପୂର୍ବଜ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାହି ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିଜ ଦାନ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ, ସେଠି ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏପରି କଲେ ଦାତା ଓ ପାତ୍ର, ଉଭୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ନହେଲେ, ନରକରେ ପଡନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନାସ୍ତିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବଳ କେହି ବି ନ ବେଦ ନ ବି ଧର୍ମ ଜାଣନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ କାଠ ଭଳି ଆଉ ଖାକ ହୋଇଯାଏ। କେବଳ ଜନ୍ମର ଆଧାରରେ ଦାନ ଦେଉଥିବା ସମ୍ଭବ, କିନ୍ତୁ କେବେ ବି ଶୂଦ୍ରକୁ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଧନର ଲୋଭରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ନିଜ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱ ହରାଇ ଦେଉଛି। ନିୟମ ଅନୁସାରେ ନ ଚାଲିଲେ ସେ ଉଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି ଜୀବିକା ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଥିବାଠାରୁ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପଡ଼ିଯାଏ। ଏହିପରି ଲୋକ ଚୋର ଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିକ୍ଷୁଭ୍ନ କରେ। ତା'ପରେ ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରେ, କିନ୍ତୁ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଆତ୍ମ-ନିଗ୍ରହ ସହିତ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ସେଉଁଠି ସେ ଏକାକୀ, ନିର୍ଲିପ୍ତ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଚର୍ଯ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଜାଣି, ସେ ନିୟମିତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଅଭ୍ୟାସ କରାଇବା ଉଚିତ। ଏହିପରି କଲେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସ୍ୱଭାବ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଭୋଗ କରିନାହିଁ। ଏହାପରେ, ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ନିଜ ସନ୍ତାନର ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଭୃଦ୍ଧାଶ୍ରମ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇ, ନିୟମ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ତପସ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପିତୃ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର। ଘରୁ ଆଣିଥିବା ଖାଦ୍ୟରୁ ଅଟେ ଗାଷ୍ଟ ମାତ୍ର ଏକାଗ୍ରତାରେ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ସଦା ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ ହେବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ କଥାରେ ମୌନ ରହିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ହେଉ ତପସ୍ୟାର ଖାଦ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ବା ଶାକ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସେ କରୁଣାଶୀଳ ହେବା ଏବଂ ଦାନ ନ ନେବା ଉଚିତ। ସେ ଉତ୍ତରାୟଣ ଓ ଦକ୍ଷିଣାୟଣ ଶ୍ରେଣୀକ୍ରମରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାଗରେ ପିଣ୍ଡ ଓ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ତା'ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଏବଂ ନିଜେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିବା ଲୁଣ ଭୋଜନ କରିବା ଦରକାର। ସେ ମାଟି, କୁଶ, ସଜନା ଓ ଶ୍ଲେଷ୍ମାତକ ଫଳ ବ୍ୟବହାର କରିପାରିବେ। ଗାଁରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଫୁଲ ବା ଫଳ ଦୁଃଖ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନ ନେବା ଉଚିତ। ସେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ କ୍ଷତି ନ ପହଞ୍ଚାଇବେ ଏବଂ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ରହିବେ। ସେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରହିବେ, ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନିକଟ ନ ଯିବେ। ଯଦି ଏହି ବ୍ରତ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ନିୟମ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସେ ଏହାପରେ ବେଦ ପାଠ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶଜମାନେ ବି ବେଦାଧିକାର ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ। ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେବା ଏବଂ ସଦା ଦାନେ ଲିନ ରହିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଅଗ୍ନି ରହିବ, ଏବଂ ନିଜ ଘର ନ ରଖି, ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବାସ କରିବେ। ସେ ସଂଯମ ସହିତ ପାଥର କିମ୍ବା କଣ୍କଡ଼ ଉପରେ ଶେଇବେ। ଏହିଭଳି ନିୟମିତ ଜୀବନ ଅନୁସରଣ କଲେ ସେ ପରମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।